# Liryka, liryka, tkliwa dynamika

Konstanty Ildefons Gałczyński

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Sam nie rozumim, skąd to mi się bierze,
że jestem mitologiczne zwierzę,
ni to świnio-byk i ni to koto-pies,
w ogóle z innych stron:
liryka, liryka,
tkliwa dynamika,
angelologia
i dal.

Idę, powiedzmy, wieczorem z Arturem
i nagle: księżyc wschodzi nad murem,
Artur ostrzega, bo dobry kolega:
— Nie patrz. — A ja jak bóbr:
liryka, liryka,
tkliwa dynamika,
angelologia
i dal.

W takim «Przekroju» po prostu się boją,
bo jak na przykład wejdę do pokoju
i się zamyślę, powiedzmy, o Wiśle,
to zaraz łzy jak groch:
liryka, liryka,
tkliwa dynamika,
angelologia
i dal.

Wy się nie dziwcie, śliczni panowie,
sześć lat po świecie tułał się człowiek
i nagle: Polska i harfa eolska[1],
po prostu cud jak z nut:
liryka, liryka,
tkliwa dynamika,
angelologia
i dal.

Będziecie śmiać się, lecz daję słowo:
ja czytam nawet «Gazetę Ludową»[2]
i «Pokolenie»[3], i wiersze w «Kamenie»[4],
i czytam, i szlocham, och!
liryka, liryka,
tkliwa dynamika,
angelologia
i dal.

Niech mnie zarąbią, niech honoraria
wyda na wieńce Artur Maria[5]!
Ja jestem Polak, a Polak jest wariat,
a wariat to lepszy gość:
liryka, liryka,
tkliwa dynamika,
angelologia
i dal.

A po pogrzebie pod korniszon
niech epitaphium mi napiszą:
TU LEŻY MAGIK I MAŁPISZON,
pod spodem taki tekst:
«Liryka, liryka,
tkliwa dynamika,
angelologia
i dal».

> Pierwodruk: „Od A do Z” (dodatek do „Dziennika Polskiego”) 1946, nr 6.

harfa eolska — znany od starożytności, popularny szczególnie w okresie romantyzmu instrument muzyczny składający się z prostokątnego pudła rezonansowego i pionowo rozpiętych na nim jelitowych strun, ustawiany w ogrodach lub parkach (niekiedy nad brzegiem morza), by ruchy powietrza pobudzały harfę do wydawania dźwięków; nazwa nawiązuje do imienia boga wiatrów z mit. gr. Eola; harfa eolska stanowi synonim poezji, szczególnie tej zakorzenionej w związkach z naturą. [przypis edytorski]

Gazeta Ludowa — organ Polskiego Stronnictwa Ludowego, wydawany w Warszawie w l. 1947–1949. [przypis edytorski]

Pokolenie — dwutygodnik Związku Młodzieży Polskiej, wydawany w Warszawie w l. 1948–1953. [przypis edytorski]

Kamena — miesięcznik literacki, poświęcony przede wszystkim poezji wychodzący w Lublinie w l. 1933–1993. [przypis edytorski]

Swinarski, Artur Maria (1900–1965) — poeta, satyryk, dramatopisarz, plastyk, przyjaciel Gałczyńskiego, wspomniany również w poemacie Zaczarowana dorożka. [przypis edytorski]