# szejk

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

mój nieznajomy arab (więcej o nim niewiem)
ma burnus[1] jak śnieg biały i dzikie pierścienie
pachnie na milę ambrą sandałowym drzewem i jest w pół gentlemanem
a w pół znów marzeniem

raz w kawiarni wśród ludzi spojrzeć na mnie raczył
rozpostarł nagle oczy jak czarne namioty
błysnął ogniem jak ogier do dalekiej klaczy
przesadził wszystkie mury ogrodzenia płoty

i bez rąk mnie pochwycił
przekrzyczał bez słowa
bez ruchu zgiął mi serce
jak dreszcz życiodajny
aż sam się siebie przeląkł
za uśmiech się schował
pogładził czarną brodę i znów był zwyczajny

burnus — długi, obszerny płaszcz bez rękawów, bardzo powszechny w krajach arabskich. [przypis edytorski]