Edgar Allan Poe Annabel Lee tłum. Barbara Beaupré

Niegdyś przed wielu, wielu laty W królestwie nad mórz pianą, Żyła dzieweczka którą znałem Annabel Lee ją zwano. Dzieweczka z kraju ponad morzem, W królestwie nad mórz pianą, Żyła tym tylko, że mnie kocha, I tym, że jest kochaną. Byliśmy dziećmi, ja i ona, W onym królestwie nad mórz pianą A miłowaliśmy się miłością Nad miłość innym daną. A miłowaliśmy się miłością, Ja z moją Annabel Lee, O jakiej chyba, uskrzydlony Rój Serafinów[1] śni. I z tej to właśnie, z tej przyczyny W królestwie nad mórz pianą, Wicher napędził kłąb chmur siny W królestwie nad mórz pianą. I jak Serafin lodowaty W mroźne odziany mgły, Do zimnej wtrącił ją mogiły ją! moją Annabel Lee. Bo tam, w królestwie nad mórz pianą, Każde to dziecko wie, Że zazdrościły Serafiny Annabel Lee i mnie. I że dla tego wichry mroźne W chmurne odziane mgły Zabiły ją Zmroziły ją… Piękną mą Annabel Lee.

Lecz w naszej miłości, choć była dziecięcą, Tak silnych uroków moc tkwi Żeśmy się kochali i lepiej, i więcej Niż starsi i mędrsi niż my… Niż mędrsi i starsi niż my… I nigdy anioły, co w niebie królują, Ni czarnych demonów rój zły Nie mogły oderwać jej duszy od mojej Ni mojej od Annabel Lee. I dziś, skoro drżąca srebrzystość miesiąca I gwiazd pozłocistych rój lśni, Śnię o niej i czuję na sobie płonące Jej oczy. Mej Annabel Lee. I co noc w snów bieli, wśród srebrnej topieli Spoczywam z nią razem na zimnej pościeli Tam w jej królestwie nad mórz pianą Tam w jej mogile pod mórz pianą…