Edgar Allan Poe Do jednej w raju tłum. Antoni Lange

Byłaś mi wszystkim, o miłości moja, Za czym duch tęskni jakby za mirażem, Czarowną wyspą, o miłości moja, I żywej wody źródłem i ołtarzem, Który sam Pan Bóg w żywe kwiaty stroi, I wszystkie kwiaty owe były — moje! O śnie, zbyt cudny, abyś trwać mógł dłużej, Świetlna nadziejo, obrazie anioła, Coś po to błysnął, aby zniknąć w burzy… Naprzód! Głos jakiś ku Jutru mnie woła, Lecz duch mój w przystań, co się wiecznie chmurzy, Wciąż zapatrzony — na Przeszłości czoła, Bezsilny krąży śród błędnego koła. Bo oto iście — biada mi, o biada! Zagasły wszystkie mego życia słońca; Nigdy już — nigdy już — nigdy! powiada Głos mi tajemny, co od mórz bez końca Po brzeg piaszczysty — strasznym echem włada: Dąb nie zakwitnie, co go grom roztrąca, Ani rannego orła lot, co spada! I życie moje — to bólu zachwyty — A nocy moich bezsenne marzenia Płyną, gdzie oczu twoich blask ukryty, Tam, kędy ślady twoich nóg stąpienia. Tam, gdzie eterów toczą się błękity — U wiekuistych światłości strumienia.