Błądziłem sam jedynie,W bólów i łez krainie…Mój duch był jak wód nieruchomych łono,Dopóki piękna i słodka Eulalia[1]Nie została rumieniącą się mą narzeczonąDopóki złotowłosa, młoda EulaliaNie została uśmiechniętą moją narzeczoną.
Ach! nie tak migocąZłote gwiazdy nocą,Jak te blaski, które jasny wzrok jej da mi —I nie tak drzew liściePłoną uroczyście,Kiedy je perłowo-srebrny blask miesięczny plami…Nie równają się ze skromnej EulaliiNieporównanymi kędziorami…Z jasnookiej, powiewnej EulaliNiedbałymi i kornymi kędzioramiBólu ni zwątpienia burzTeraz — ach — nie zaznam jużZ jej się ducha westchnienie dobywa głębokoI przez wszystkie moje dniJasno, stale błyszczy miAstarte[2] na błękicie, za chmurek powłoką…Podczas gdy zawsze na jej drogiej EulaliiSpoczywa macierzyńskie jej oko…Podczas gdy zawsze na jej młodej EulaliiSpoczywa fijołkowe jej oko.
Eulalia — imię żeńskie pochodzenia greckiego (z gr. eu: dobrze, lalein: mówić), oznaczające tyle co: „dobrze mówiąca” a. „elokwentna” (posiadająca łatwość wysłowienia). [przypis edytorski]
Astarte a. Asztarte (z hebr. Astoreth) — zachodniosemicka, kananejska i fenicka, bogini miłości, płodności i wojny; utożsamiana z babilońsko-asyryjską Isztar, z sumeryjską Inanną (Panią Niebios), a także grecką Afrodytą. [przypis edytorski]