Edgar Allan Poe Izrafel tłum. Barbara Beaupré

Jest duch na niebie, co ma lutnię Z własnego serca, ciepłych strun. Nikt tak nie śpiewa dziko-pięknie, Jak Izrafel[1], wśród gwiezdnych łun. Słysząc go, gwiazdy dziwem zdjęte, Jak legendowa niesie wieść, Stają zachwytem w czar ujęte I wszelka rzecz, która go słyszy, W skupionej milknie ciszy. W obłokach drżąca, Tarcz miesiąca[2] Purpurą płonie, I tchnie miłością zrumieniona W eterów łonie. A z nią Pleady[3], Gwiazd gromady, Których jest siedem wśród przestrzeni, Stają w milczeniu odurzone Czarem tych pieni[4]. I mówi ów płomienny chór, Złożony z gwiazd tak wielu, Że pieśni wdzięk i ognia żar Płonący w Izrafelu Pochodzą z jego żywej lutni, Drgających strun, Na której gra on, Boski piewca, Wśród gwiezdnych łun. Lecz tam, gdzie jaśni mkną anieli U Niebios proga, Głębia jest myśli powinnością, A Miłość, gdy płomieniem strzeli, Dorasta Boga. Tam błądzą rajskich dziewic krocie W świateł odmęcie. Podobne gwiazdom czczonym przez nas Na firmamencie. Więc to niesłusznie Izrafelu, Najlepszy, bo najmędrszy bardzie, Że nasz śpiew ziemski beznamiętny Chcesz mieć w pogardzie Dla ciebie płoną na błękicie Ognie bez skazy. Udziałem twoim długie życie, Górne ekstazy. Śpiewając w modrych świateł toni Wawrzyn na jasnej nosisz skroni. Toż nie dziw, że gdy w rytm ognisty Wlewasz twą miłość, radość, żal, Słucha w skupieniu chór gwiaździsty, Aż skona w ciszy uroczystej Ostatnia z dźwięcznych fal. O tak! Tyś boskim Niebios wieszczem Lecz tu, na naszym świecie Radość się miesza z bolu dreszczem I ziemskie tylko rośnie kwiecie. A blady cień twej szczęśliwości Gdy od niebiańskich padnie bram, Rozprasza dla nas ciemność nocy I za blask słońca starczy nam. Lecz gdybym był! Na gwiezdny pył, Rzucony w słońc etery A Izrafel na miejscu mem Do ziemskiej zstąpił sfery Nie tak by dziko smętnie brzmiał Doczesny jego śpiew. Jak pieśń ma, co bijącym tętnem Echem płynęłaby namiętnem W bezmiar niebiańskich stref.

Plejady (mit. gr.) — siedem nimf, córek tytana Atlasa i okeanidy Plejone (nazwa ich może też oznaczać „gołębice”, gr. peleiades), będących towarzyszkami dziewiczej bogini Artemidy; ścigane przez Oriona, zostały przemienione przez Zeusa w gwiazdy; imieniem Plejad nazwana jest gromada gwiazd w gwiazdozbiorze Byka, sąsiadująca z konstelacją Oriona; Plejady najlepiej widoczne są przed północą, otacza je charakterystyczna błękitnawa mgławica. [przypis edytorski]