Edgar Allan Poe Kraina snu tłum. Antoni Lange

Idąc w ciemny szlak nieznany, Od złych duchów[1] opętany — Z krain, kędy[2] Bóstwo-Noc, Samowładną dzierży moc I w gwiaździstej lśniąc koronie Na swym czarnym siedzi tronie — Świeżom[3] wrócił w nasze światy, Spoza Thule[4] lodowatej — Z sfer, co we mgłach się promienią — Poza czasem i przestrzenią. Tam doliny są bezdenne Tam urwiska są kamienne, Tam są głazy fantastyczne Letargiczie — magnetyczne — I otchłanie — i pieczary — I olbrzymich lądów jary — Niepojętych kształtów mary — Wiekuistych mgieł opary. Niebotyczne dzikie góry I bezbrzeżnych mórz lazury Mórz, co dyszą bez wytchnienia, Pod błękitem z krwi płomienia. I jeziora nieskończone, W martwą wodę skrysztalone, W martwą wodę lodowatą, Śnieżnych lilij strojne szatą. U tych jezior nieskończonych, W martwą wodę skrysztalonych, W martwą wodę lodowatą, Śnieżnych lilij strojnych szatą — U tych gór — i u tych rzek, Które szumią z wieku w wiek — U tych borów — u tych błót, Gdzie jaszczurek żyje ród — U tych mrocznych kałuż brzegu, Przeraźliwych wiedźm noclegu, I w wszetecznej każdej plamie — I w rozpacznej każdej jamie — Gdy tu błądzisz, wszędy ci, Zapomniana, nikła lśni Jakaś mara przeszłych dni. Zaczajone błędne twarze, Gdy wędrowiec się ukaże — Nagle jawią się jak cienie, Dreszcz w nim budzą i westchnienie. Drogie widma w białych szatach, Niecielesne w obu światach — I na ziemi — i na niebie — Schodzą — niby mgła — do ciebie. Bowiem sercom bolejącym Kraj ten światem jest kojącym Tym, co męką dyszą bladą — Kraj ten jest — jak Eldorado. Bo wędrowiec, co tu zboczy, Przez zamknięte widzi oczy. Przed otwartą zaś źrenicą — Świat ten — wieczną tajemnicą. Tak chce Pan, co zakaz święty, Dał powiece niezamkniętej. Duch, co błądzi ziemią tą, Przez zaćmione patrzy szkło. Idąc w ciemny szlak nieznany, Od złych duchów opętany, Z krain, kędy Bóstwo-Noc Samowładną dzierży moc — I, w gwiaździstej lśniąc koronie, Na swym czarnym siedzi tronie — Świeżom wrócił w nasze światy Spoza Thule lodowatej.