Są takie bezcielesne rzeczy, są zjawiska,Co mają byt podwójny, jak bliźnięca owaMoc, co naraz z materii i ze światła tryska —I naraz tworzy bryłę i cień w sobie chowa.Tak dwulice Milczenie: naraz brzeg i morze,Ciało i duch; pustynne kocha rumowiska, Świeżą porosłe trawą; są w nim jakieś zorze, Jakieś ludzkie pamiątki: więc się go nie trwożę,Choć łzy mi płyną. Nigdy — dźwięk jego nazwiska.To milczenie cielesne. Żadna zła potęga Nie tkwi w nim. Więc spokojny bądź u jego progu. Lecz, jeśli kiedy z losów woli nieodmiennej Stanie przed tobą jego cień — elf bezimienny, Co opętał samotny świat, dokąd nie sięga Ludzka stopa — na ten czas duszę poleć Bogu!