Patrz! Gala w Nocy lśni salonach — Od dawnych, smutnych latStrojnych aniołów chór w zasłonach,Ze łzami w oczach siadł —Niby w teatrze siadł — i patrzy Na dramat łez i krwi! Orkiestra zaś w ton najbogatszy, Melodią sfer im brzmi.
Aktorzy — Boga obraz sam —Coś krążą, coś biegają —Coś szemrzą, szepczą tu i tam, Ach, lalki, które drgają Na rozkaz istot bezforemnych, Co scen zmieniają krag —Roznosząc szmerem skrzydeł ciemnych Jęk niewidzialnych mąk.Pstra iście sztuki tej intryga —Każdy ją pomni widz: Widziadło, które wiecznie ścigaTłum, co nie ujmie nic.W jednakim wiecznie krążąc kole —Na jeden punkt powraca:Szaleństwo — grzechy i niedole —I strach, co życie skraca.
Lecz, spojrzyj! W ciżbę tych aktorówCoś pełznie, coś się pląta:Czerwonych sunie rój potworówZ pustego sceny kąta.Sunie a sunie, aż się zerwieI ciała graczy ssą.Płaczą anioły, widząc czerwie —Przesiąkłe ludzką krwią.
Zagasły światła — wkoło mrok —Śmiertelnym — patrz! piorunem —Na każdy ludzki spada wzrokKurtyna swym całunem. —Anioły, ze łzą u swych powiek —Żałują nieszczęśliwca —Bo słuchaj: Dramat ten — to Człowiek.Bohater? Robak Zdobywca!