Edgar Allan Poe Robak zdobywca tłum. Barbara Beaupré

Patrz! To świąteczna noc obiaty[1] Powraca z wieku w wiek — W teatrze zasiadł rój skrzydlaty Aniołów w jasne strojnych szaty, By śledzić sztuki bieg. Patrzą anioły w łzach tonące Na grę nadziei, trwogi, lęk. Orkiestra sfer brzmi w tony drżące, W dorywczy, krótki dźwięk. Bogom podobne marionety, Coś gwarzą, cichy tworząc szum, Wśród ciągłej snują się podniety, Nieszczęsnych lalek rojny tłum. Grą ich skrzydlate rządzą twory, Scenerię w różny mieniąc[2] wzór. I krążą cicho jak upiory, Ból z niewidzialnych sącząc piór. Stubarwny dramat. — Rzecz niełatwa! Zapomnieć, gdy się raz go zna. W ciągłej pogoni tłum się gmatwa, Za nieuchwytnym widmem gna. Po jednym kole mknie w pośpiechu, Prosto przed siebie pędząc wzdłuż. Dużo szaleństwa! Więcej grzechu. A motyw sztuki: «Groza dusz». Lecz patrz! Z ciemnego kąta sceny Krwawo czerwony wypełzł gad. W sam środek wcisnął się areny, Między wtłoczoną ciżbę wpadł. Drżące od lęku marionety, Pastwą się jego stają wraz. Aniołów jasnych bledną Moce Patrząc, jak w skrzepłej krwi posoce Ząb jadowity topi płaz. Gasną już światła, rzecz skończona. I ponad Larw drgających wir Z hukiem opuszcza się zasłona I z wolna każdy kształt, co kona, W żałobny upowija kir[3]. Mówią anioły, z bladych powiek Łzy ocierając w czasie przerw, Że sztuka ta, ma tytuł Człowiek, Herosem jej Zdobywca Czerw[4].