Edgar Allan Poe Ulalume tłum. Antoni Lange

Chmura niebo mroczyła surowa I od liści powiędłych szedł szmer — Od gałęzi powiędłych szedł szmer… Była ciemna noc październikowa, Najstraszniejsza z mego życia er… Był to Aubr, który we mgle się chowa, I wilgotny, pomroczny las Weir; Aubr — jezioro, co w mroku się chowa I od wiedźm opętany[1] las Weir Tam to niegdyś szeroką aleją Śród cyprysów z swą duszą sierocą — Ze swą Psyche[2] błądziłem sierocą, W dniach, gdy w sercu płomienie goreją, Jak te ognie, co z wirem i mocą, Jak te lawy, co wiecznie a z mocą Aż na Yanik siarczyście się leją Pod biegunów lodowych północą — Aż na Yanik jęcząco się leją Pod tych królestw lodowych północą. Słowa myśl nam mroczyła surowa I od marzeń zdrętwiałych szedł szmer — I od wspomnień zdradzieckich szedł szmer: Bom nie wiedział, że październikowa Była noc — ach! najstraszniejsza z er, Noc śród nocy najstraszniejszej z er — Że to Aubr, który we mgle się chowa (Chociem[3] błądził ongi śród tych sfer), Aubr — jezioro, co w mroku się chowa, I od wiedźm opętany las Weir. A gdy noc opuszczała niebiosa, Kompas gwiazd zapowiadał już ranek — Jako gwiazda, co wróży poranek, Kres nam drogi rozjaśnia z ukosa Blade światło zza lasu firanek… I cudowna, srebrzysta lśni kosa, Róg podwójny — róg dawnych sielanek — Diamentowa Astarty[4] lśni kosa, Róg widomy, róg greckich sielanek. «Ona — rzekłem — świetniejsza od Diany[5], Ona krąży po westchnień eterze, Ona włada we wspomnień eterze, Ona wie, że wciąż niewypłakany Ból, gdzie rozpacz na twarzy łez strzeże — I nad gwiazd się uniosła rydwany, By nam w niebie zgotować wieczerzę, Letejskiego[6] pokoju wieczerzę. Uleciała nad złote rydwany, Aby ziemskie oświecać rubieże! Uleciała nad jasne rydwany, Aby ziemskie weselić rubieże». Lecz uległa nieznanej mi sile, Wzniósłszy palec do góry: «Nie wierzę! — Tak mię Psyche mistycznie ostrzeże — Słuchaj, smutnie tej gwieździe nie wierzę, Ach, bladości jej dziwnie nie wierzę! Śpiesz! zbyt długie zostajesz tu chwile. Śpiesz — uchodźmy! Zaklinam cię szczerze». W bólu mówi i skrzydeł swych pierze Spuszcza w dół, aż sunęły się w pyle, W zgrozie mówi — i białe swe pierze Spuszcza w dół, aż tarzały się w pyle, Aż rozpacznie tarzały się w pyle. «Siostro — rzekłem — to nic, urojenie! Płyńmy, płyńmy w ten srebrny blask dalej, W kryształowy ten blask idźmy dalej: Sybiliskich[7] to świateł natchnienie, Co Nadzieją i Pięknem się pali — Na błękicie tej nocy się pali… Z wiarą idźmy w te jasne promienie, Zaufajmy świetlanej tej fali. Śmiało dążmy w te czyste promienie, Szczęście ku nam wybłyśnie z tej fali, Co na niebie, drżąc, jasno się pali…» Tak mą Psyche cieszyłem[8] nadzieją, By ją wyrwać z ponurych tych dum. I z ponurych wyrwałem ją dum — I na kres szliśmy dalej aleją, A na kresie alei był tum[9]… Jakiś napis na drzwiach nosił tum: «Jakież głoski tu, siostro, jaśnieją, Jaki napis na drzwiach nosi tum?» Rzekła mi: «Ulalume — Ulalume — To umarłej twej grób Ulalume!» Jękła pierś ma żałobą surową, Jako liści powiędłych ten szmer, Jak zeschniętych gałęzi ten szmer — I krzyknąłem: «Ach, październikowa Noc to była — najstraszniejsza z er, W roku zeszłym, najstraszniejsza z er, Kiedym błądził, błądził śród tych sfer — I przyniosłem tu czerwiom[10] na żer Straszny ciężar — aż pęka mi głowa — W noc śród nocy najstraszniejszej z er… Jakiż demon wiódł mię do tych sfer? Znam ja Aubr, który we mgle się chowa I wilgotny, pomroczny las Weir — Aubr — jezioro, co w mroku się chowa I od wiedźm opętany las Weir!»