# Chrystus

Julian Tuwim

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Nie skarżę się, mój Ojcze, nie skarżę się, mój Panie,
Iżeś dał[1] sercu memu to smutne miłowanie.

Nie skarżę się, mój Ojcze, że tak samotnie chodzę,
Żem[2] się już wielce znużył na tej ciernistej drodze.

Obchodzę chaty z wieścią: «Zbliża się, z łaski nieba»,
A ludzie mówią: «Z Bogiem…» I dają kromkę chleba.

Czyli[3] są słowa moje tak bardzo niepojęte?
Nie widzą, że się zbliża Królestwo Twoje święte.

Nie widzą, że niebiosa rozwarły się[4] narodom,
Nie wierzą, choć im prawię[5] z radością i z pogodą…

Lecz się nie skarżę, Panie, że tak strapiony[6] chodzę,
Że nie ma, nie ma kresu ciernistej mojej drodze.

Ptaszkowie mają gniazdka i liszki[7] mają schowy
I tylko Syn Człowieczy nie ma gdzie skłonić głowy.

Lecz to nie skarga, Panie… Spraw jeno[8] w bliskim cudzie,
Iżby[9] mnie zrozumieli ci dobrzy, cisi ludzie.

iżeś dał (daw.) — inaczej: iż dałeś, że dałeś (konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika). [przypis edytorski]

żem się (…) znużył — inaczej: że się znużyłem. [przypis edytorski]

czyli — czyżby (dawna konstrukcja z partykułą li). [przypis edytorski]

rozewrzeć się (daw.) — otworzyć się. [przypis edytorski]

prawić (daw.) — mówić. [przypis edytorski]

strapiony (daw.) — zmartwiony. [przypis edytorski]

liszka (daw.) — lis. [przypis edytorski]

jeno (daw.) — tylko. [przypis edytorski]

iżby (daw.) — żeby. [przypis edytorski]