Aby móc stabilnie działać w 2026 roku, potrzebujemy Twojego wsparcia!
dowiedz się więcej

Wpłać
 
600 000 zł

Cześć ludzie!

Tu Patyczak, Brudne Dzieci Sida! Lubię biegać, lubię grać, ale czytać wprost uwielbiam. Dlatego wspieram skromnym, ale za to regularnym comiesięcznym zleceniem stałym Fundację Wolne Lektury. Napisałem nawet wiersz:

Czy wolisz czytać w domu, czy na łonie natury,
Zapraszam! Wspierajmy razem Fundację Wolne Lektury!

Wspieram Wolne Lektury!
Antanas Kriščiukaitis-Aišbė

Antanas Kriščiukaitis-Aišbė

Sortuj:

Opowiadanie Antanasa Kriščiukaitis-Aišbė

O autorze

Antanas Kriščiukaitis-Aišbė
Fot. Adomas Kliučinskis, domena publiczna, Wikimedia Commons

Antanas Kriščiukaitis-Aišbė

Ur.
24 lipca 1864 w Pojeziory (starostwo Pilwiszki)
Zm.
30 października 1933 w Kowno
Najważniejsze dzieła:
zbiór opowiadań Kas teisybė – tai ne melas, Iš atliekamo literato užrašų, artykuły w pismach periodycznych Lietuviškasis balsas, Vienybė Lietuvninkų, Varpas, obrazki satyryczne, felietony, tłumaczenia.

Litewski pisarz, badacz prawny, profesor, pierwszy przewodniczący Głównego Trybunału Litewskiego.

Pisarz pochodził z rodziny chłopskiej. Ojciec 13-letniego wówczas jeszcze Antanasa sprzedał domostwo w Pojeziorach i nabył lepsze gospodarstwo we wsi Būgnai, skąd też pochodzi pseudonim pisarza Aišbė (Ananas z Būgnów - Antanas iš Būgnų). Naukę pobierał początkowo w szkole podstawowej w Pojeziorach, a od 1876 r. w gimnazjum w Mariampolu. Po ukończeniu gimnazjum wstąpił na Wydział Matematyczny Uniwersytetu Petersburskiego. Wkrótce jednak zrezygnował ze studiów matematycznych, powrócił na ojczyznę i po roku przeszedł na Uniwersytet Moskiewski, gdzie w 1890 r. ukończył studia prawnicze.

Odbył służbę w wojsku Imperium Rosyjskiego, pełnił obowiązki kuratora sądowego w Moskwie i Mintauji (obecnie Jełgawa), sędziego śledczego w Nowogródku. Po powrocie na Litwę (1918 r.) został wybrany na przewodniczącego Głównego Trybunału i odtąd przez całe życie tworzył podstawy prawne państwa. Organizował Ministerstwo Sprawiedliwości, Litewski Sąd Najwyższy. Od 1923 r. – profesor na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wileńskiego, wykładowca prawa karnego. Opracował projekt Ustawy procesu karnego i program kursu prawa karnego dla studentów. Aktywnie się udzielał w życiu akademickim i społecznym.