Kakuzō Okakura

Ur.

14 grudnia 1863 w Jokohama

Zm.

2 września 1913 w Myōkōkōgen

Najważniejsze dzieła:

Księga herbaty (1906)

Wykładowca i krytyk sztuki. Kakuzō Okakura (jap. 岡倉 覚三) urodził się w Yokohamie w rodzinie kupieckiej. Jego ojciec był cesarskim skarbnikiem, a później zajmował się handlem jedwabiem. Okakura studiował kulturę zachodnią w szkole Yoshisaburō i, równolegle, język japoński w szkole buddyjskiej. W 1875 r. dostał się do Tokijskiego Instytutu Języków Obcych (przemianowanego w 1886 r. na Cesarski Uniwersytet Tokijski). Po ukończeniu nauki na uniwersytecie podróżował do Europy i Stanów Zjednoczonych, gdzie studiował sztuki piękne. Po powrocie do Japonii, w 1887 r. założył Tokijską Akademię Sztuk Pięknych. Okakura wspierał cesarza Meji, który zdobył pełnię władzy po upadku szogunatu Tokugawa (1868 r.). Autor Księgi herbaty sprzeciwiał się postulatom szintoistów, którzy próbowali wykorzenić buddyzm z Japonii. Pisał głównie w języku angielskim. Był obywatelem świata, podróżował po Europie, Ameryce i Azji, szerząc kulturę wschodu, która dopiero zaczynała pojawiać się w głównym nurcie zachodniej kultury. W 1910 r. został kuratorem działu japońskiej i chińskiej sztuki w Museum of Fine Arts w Bostonie. Przyjaźnił się ze słynnym malarzem amerykańskim Johnem La Fargem, któremu dedykował Księgę Herbaty.