Leon Schiller

Ur.

14 marca 1887 w Krakowie

Zm.

25 marca 1954 w Warszawie

Najważniejsze dzieła:

Pastorałka, Kram z piosenkami, Gody weselne, Teatr ogromny

Polski reżyser i teoretyk teatru, autor tekstów i kompozytor muzyki do spektakli Pastorałka, Gody weselne, twórca scenariuszy teatralnych i słuchowisk radiowych, pedagog, więzień Pawiaka i obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, uczestnik powstania warszawskiego.

Urodzony jako Leon Jerzy Wojciech Schiller de Schildenfeld. Studiował filozofię i polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz na Sorbonie w Paryżu. Debiutował jako twórca i wykonawca piosenek w kabarecie Zielony Balonik w 1906 r., a jako reżyser w 1917 w Teatrze Polskim w Warszawie. Związany również ze stołecznymi scenami teatrów: Reduta, im. Bogusławskiego i Ateneum. Pracując we Lwowie w Teatrze Wielkim, Teatrze Rozmaitości i Małym w l. 1930–1932 rozwinął swoją koncepcję teatru monumentalnego (por. publikacja Teatr ogromny, 1961). Zasłynął z inscenizacji dramatów wielkich romantyków: Kordiana i Snu srebrnego Salomei Słowackiego oraz Dziadów Mickiewicza, po które sięgnął jako drugi po Wyspiańskim. Realizował także przedstawienia o aktualnej problematyce społecznej. W 1933 został kierownikiem wydziału reżyserskiego Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej. Po wojnie w latach 1946–1949 pełnił funkcję rektora Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Łodzi (PWST). Był redaktorem naczelnym pisma „Teatr” (1947–1949) i twórcą „Pamiętnika Teatralnego” (1952).