Strona główna Katalog Autor
Urke Nachalnik

Urke Nachalnik

powieść kryminalna ✖ Epika ✖
Sortuj:

powieści kryminalne Urke Nachalnik

Dwudziestolecie międzywojenne Ambicja Bieda Błądzenie Broń Choroba Córka Czas Człowiek Czyn Dobro Dusza Dziecko Dziedzictwo Flirt Głód Gniew Grzech Gwałt Handel Interes Ironia Jedzenie Jesień Kara Klęska Kłamstwo Kłótnia Kobieta Kobieta demoniczna Kondycja ludzka Konflikt Kradzież Krzywda Księżyc Kuszenie List Los Łzy Małżeństwo Matka Mąż Mężczyzna Miasto Miłość Miłość niespełniona Miłość platoniczna Mizoginia Morderstwo Nadzieja Niebezpieczeństwo Nienawiść Noc Nuda Obraz świata Obyczaje Obywatel Ojciec Okrucieństwo Opieka Pająk Pamięć Pieniądz Piękno Podstęp Pogarda Porwanie Pozycja społeczna Pożądanie Praca Prawo Prostytutka Przekupstwo Przemiana Przemijanie Przemoc Przysięga Pycha Rodzina Rozczarowanie Rozpacz Rozum Samobójstwo Samotność Sąd Seks Sen Sędzia Sierota Słowo Smutek Sprawiedliwość Strach Sumienie Syn Szaleństwo Szantaż Szczęście Śmierć Świt Taniec Tęsknota Trup Ucieczka Uczta Uroda Urzędnik Walka Warszawa Wąż Więzienie Więzień Wina Wiosna Władza Wolność Wspomnienia Współpraca Wyrzuty sumienia Zabobony Zazdrość Zbrodnia Zbrodniarz Zdrada Zemsta Zło Złodziej Zwątpienie Zwierzę Zwycięstwo Żona

O autorze

Urke Nachalnik
fot. autor nieznany, CC BY-SA commons.wikimedia.org

Urke Nachalnik

Ur.
w czerwcu 1897 w Wiźnie w powiecie łomżyńskim
Zm.
11 listopada 1939 w Otwocku jako jedna z pierwszych ofiar Zagłady w Polsce
Najważniejsze dzieła:
Miłość przestępcy (1933), Życiorys własny przestępcy (1933), Żywe grobowce (1934), Gdyby nie kobiety (1938), Rozpruwacze (1938), W matni (1938). W jidisz opublikował m.in.: Majn lebnsweg: fun der jesziwe un tfise biz cu der literatur (polski tytuł: Moja droga życiowa. Od jeszywetu i więzienia do literatury; 1938), Menczn on a morgn (polski tytuł: Ludzie bez jutra; 1938).

Icek Farbarowicz odebrał religijne wykształcenie żydowskie, a czytać i pisać po polsku nauczył się dopiero w więzieniu, aby korzystać z więziennej biblioteki. Tam też, w celi zakładu karnego w Rawiczu, około roku 1929 zaczął spisywać swoje wspomnienia, opublikowane później jako Życiorys własny przestępcy pod pseudonimem Urke-Nachalnik. Kiedy wyszedł na wolność w roku 1932, zaprzestał złodziejskiego rzemiosła i poświęcił się literaturze. W swych licznych, ogłaszanych w krótkich odstępach czasu między 1933 a 1938 rokiem, powieściach i opowiadaniach opisywał kulisy polsko-żydowskiego świata przestępczego oraz realia więzień rosyjskich, niemieckich i polskich, w których spędził w sumie 15 lat swego krótkiego (42 lata) życia. Książki jego doczekały się przychylnego przyjęcia przez prestiżowe pisma, ,,Wiadomości Literackie" czy ,,Pion". Niemniej, jego twórczość, choć wielokrotnie wznawiana, jest prawie zupełnie pomijana przez opracowania historii literatury polskiej.
Autor bywał też przedmiotem ostrej krytyki. Osobę ukrywającą się za pseudonimem Urki Nachalnika udało się rozszyfrować ,,Ilustrowanemu Kurierowi Codziennemu". Na łamach pisma ukazały się nieprzychylne Nachalnikowi artykuły oraz listy do redakcji atakujące jego książki za niemoralność oraz za czerpanie zysków z przestępczej przeszłości. Pisarz celnie ripostował, zwracając uwagę, że koncern prasowy ,,Ikaca" sam wydaje i czerpie wielkie korzyści z żerującego na zbrodni czasopisma ,,Tajny detektyw", tak więc prawienie morałów przez krakowskie pismo jest zupełnie nie na miejscu.

— A jeżeli chodzi o mnie, od dawna zarzuciłem fach złodziejski. Przekonałem się, że jest nieopłacalny...

Urke Nachalnik, Gdyby nie kobiety

Stasiek Lipa utkwił wzrok w twarzy córki, która teraz jakby się zmieniła. Aniela rozmyślała o...

Urke Nachalnik, W matni

Do jednego baraku w zimie szesnastego roku spędzono z różnych więzień po dwieście i więcej...

Urke Nachalnik, Życiorys własny przestępcy
  • NIP: 952-187-70-87
  • KRS: 0000070056
  • REGON: 017423865
  • Numer konta: 75 1090 2851 0000 0001 4324 3317
Wolne Lektury to projekt prowadzony przez fundację Wolne Lektury.
MKiDN
Strona biblioteki Wolne Lektury powstała dzięki dofinansowaniu ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.