Poemat dygresyjny okresu współczesności
Julian Tuwim
Kwiaty polskie
Mówi Cybula: «Tam swoboda.
Tam na rzoncego skargę podam,
Na strupla tyż. Nie bedom, psiamać...
Julian Tuwim
Kwiaty polskie
Wznieś oczy, Piotrze! Spójrz: z wysoka
Skroś Babel ksiąg wielojęzyczny,
Skroś pychę katedr niebotycznych,
Mozaiki...
Julian Tuwim
Kwiaty polskie
Tłum pojękuje, chlipie, stęka,
Modlą się ciemni, dobrzy, prości
Błagają Postać umęczoną
Niby o łaskę...
Julian Tuwim
Kwiaty polskie
Jak działo ducha zenitowe
Wyrzuca ksiądz w Błękitne Tam
Pociski modłów, próśb, dziękczynień,
A z...
Julian Tuwim
Kwiaty polskie
Już się, krzykliwi i zuchwali,
Do jego śnieżnych piór dorwali
«Dziejowej misji» misjonarze,
Kpy, szarlatani...
Julian Tuwim
Kwiaty polskie
Po co mu było to gadanie?
Po co czarował, dął się, puszył?
Nie wiem. Bezdenne...
Julian Tuwim
Kwiaty polskie
Wierszu, rodzona moja mowo,
Polsko, matczyne moje słowo,
Matko, dla której żadnych nigdy
Słów nie...
Julian Tuwim
Kwiaty polskie
Zeznaję jak przed trybunałem:
Że ja, co mowy tej caliznę
Do dna miłością przeorałem
I...
Motyw: Słowo
Jest słowo stwórcze — to, które było na początku według Ewangelii Jana oraz słowo poetyckie — również tworzące światy. Poeci romantyczni chętnie odwoływali się do tej pierwotnej, ewangelicznej boskiej mocy słowa. Byli jednak i sceptycy, którzy, jak Hamlet w książkach widzieli tylko pustkę słów („Słowa, słowa, słowa”) nie docierających do istoty rzeczywistości. Słowo łączy się więc tematycznie z hasłami takimi jak stworzenie, twórczość, poeta, literat, książka. W romantyzmie trwała dyskusja nad etymologią nazwy Słowian; jedni uważali, że pochodzi ona od sławy, inni, że od słowa (pierwsza koncepcja podkreślała w ukształtowaniu słowiańskiej tożsamości rolę walecznych, bohaterskich czynów orężnych, druga — rolę poetów).
