Księga Wyjścia
Exodus
Szemot

Rozdział I

1

Oto imiona[1] synów Israela, przybyłych do Micraim: z Jakubem, każdy z domem swoim, weszli:

2

Reuben, Szymon, Lewi i Jehuda;

3

Isachar, Zebulun i Binjamin,

4

Dan i Naftali, Gad i Aszer.

5

A było wszystkich dusz, wyszłych z biodra[2] Jakuba, siedemdziesiąt dusz; a Josef był już w Micraim[3].

6

I umarł Josef i wszyscy bracia jego, i całe pokolenie owo.

7

A synowie Israela rozplenili się, i rozrodzili, i rozmnożyli, i wzmogli się [bardzo] wielce[4], i napełniła się ziemia nimi.

8

I powstał król nowy[5] nad Micraim, który nie znał Josefa[6].

9

I rzekł do ludu swego: „Oto lud synów Israela zbyt liczny i silny dla nas.

10

Otóż pocznijmy sobie mądrze z nim[7], aby się nie rozmnożył; bo gdy przypadnie wojna, przyłączy się i on do nieprzyjaciół naszych, i będzie walczył przeciw nam, i — ujdzie z tej ziemi”.

11

NiewolaI ustanowili nad nim nadzorców robocizny, aby go dręczyli ciężkimi robotami[8], i zbudował on miasta na zapasy dla Faraona: Pitom i Raamses[9].

12

Ale im bardziej go udręczali, tym bardziej się rozmnażał[10], i tym bardziej się rozrastał: i zatrwożyli się[11] wobec synów Israela.

13

I ujarzmili Micrejczycy synów Israela srogo[12].

14

I czynili gorzkim życie ich robotą ciężką około gliny i cegieł i wszelką robotą na polu, i wszelaką robotą, do której ujarzmiali ich srogo.

15

I powiedział król Micraimu do położnych[13] ibrejskich[14], z której imię jednej: Szifra[15], a imię drugiej: Pua[16],

16

I rzekł: „Gdy będziecie położniczyć[17] Ibrejkom, baczcie na krzesło porodowe: jeżeli to syn, zabijcie go[18], a jeżeli córka, niechaj żyje”.

17

Ale obawiały się położne Boga, i nie czyniły tak, jak mówił im król Micraimu; i zostawiały dzieci przy życiu.

18

I wezwał król Micraimu położne i rzekł do nich: „Czemuście to uczyniły, a zostawiały dzieci przy życiu?”

19

I rzekły położne do Faraona: „Dlatego, że nie jako kobiety micrejskie są Ibrejki, bo zdrowe one[19]: zanim przyjdzie do nich położna, już urodziły”.

20

I dał Bóg powodzenie położnym; a lud mnożył się i wzmacniał wielce.

21

A ponieważ obawiały się położne Boga[20], pobudował im domy[21].

22

I rozkazał Faraon całemu ludowi swojemu[22] tak: „Każdego nowo narodzonego syna wrzućcie do rzeki[23], każdą zaś córkę zostawcie przy życiu”.

Rozdział II

1

I poszedł[24] był pewien mąż z domu Lewi i pojął córkę Lewiego[25].

2

I poczęła owa kobieta i urodziła syna; a widząc, jak był pięknym[26], ukrywała go przez trzy miesiące.

3

Ale nie mogła go dłużej ukrywać, i wzięła dlań czółenko[27] z trzciny, i wylepiła je gliną[28] i smołą[29], a włożywszy w nie dziecię, postawiła w sitowiu nad brzegiem rzeki.

4

Stanęła zaś siostra[30] jego opodal, aby wiedzieć, co się stanie z nim.

5

I zeszła córka Faraona, aby się kąpać, ku rzece, a służebne jej przechadzały się nad brzegiem rzeki. I spostrzegła czółenko wśród sitowia, i posłała służebnicę swą, a ta wzięła je.

6

I otworzyła, i obaczyła dziecię, a oto był to chłopiec płaczący[31]! I ulitowała się nad nim; lecz rzekła: „Z dzieci ibrejskich jest ten!”

7

I rzekła siostra jego do córki Faraona: „Mamże pójść i zawołać ci kobietę, karmiącą z Ibrejek[32], aby karmiła ci to dziecię?”

8

I rzekła do niej córka Faraona: „Idź”. I poszła dziewczynka, i zawołała matkę dziecięcia.

9

I rzekła do niej córka Faraona: „Zabierz oto to dziecię, i wykarm mi je, a ja dam ci wynagrodzenie twoje”. I zabrała kobieta dziecię, i karmiła je.

10

ImięI wyrosło dziecię, i przywiodła je do córki Faraona i stał się jej synem, i nazwała imię jego Mosze[33], mówiąc: „Bo z wody wydobyłam go”.

11

I stało się za onych dni, gdy urósł Mojżesz[34], że wyszedł do braci swoich i widział ciężkie roboty ich; i widział Micrejczyka[35], bijącego jednego z Ibrejczyków[36], braci jego.

12

I obejrzał się tu i tam[37], a widząc, że nie ma nikogo[38], zabił[39] Micrejczyka i zagrzebał go w piasku.

13

I wyszedł dnia drugiego, a oto dwaj Ibrejczycy[40] kłócili się. I rzekł do krzywdziciela: „Czemu bijesz bliźniego swego?”

14

I odrzekł: „Któż ustanowił cię przełożonym i sędzią nad nami? Alboż zabić mnie myślisz[41], jakoś zabił Micrejczyka?” I uląkł się Mojżesz[42], i rzekł: „Tak tedy wyjawiła się ta sprawa!”

15

I usłyszał Faraon o sprawie tej[43], i zamierzał uśmiercić Mojżesza; i uszedł Mojżesz przed Faraonem i zatrzymał się w ziemi Midjan; i usiadł przy studni[44].

16

A kapłan Midjanu[45] miał siedem córek[46]. I przyszły one i naczerpały wody i napełniły koryta, aby napoić trzodę ojca swojego.

17

Ale nadeszli pasterze i odpędzili je. Wtedy powstał Mojżesz i obronił je, i napoił trzodę ich.

18

A gdy wróciły do Reuela[47], ojca swego, rzekł: „Czemuście tak prędko wróciły dzisiaj?”

19

I odpowiedziały: „Jakiś Micrejczyk[48] oswobodził nas z ręki pasterzy, i też naczerpał nam i napoił trzodę”.

20

I rzekł on do córek swoich: „A gdzież jest? Czemuście opuściły tego człowieka[49]? Zawołajcie go, aby się posilił chlebem[50]”.

21

I postanowił[51] Mojżesz pozostać u tego człowieka i dał on córkę swą, Cyporę[52], Mojżeszowi.

22

ImięI urodziła syna; i nazwał imię jego: Gerszom[53], rzekł bowiem: „Przychodniem byłem w ziemi cudzej”.

23

I stało się w przebiegu długich tych czasów, że umarł król Micraimu[54]. I jęczeli synowie Israela z powodu roboty, i narzekali, i doszło wołanie ich do Boga z powodu roboty.

24

I usłyszał Bóg jęk ich, i wspomniał Bóg na przymierze Swoje[55] z Abrahamem, Icchakiem i Jakubem.

25

I spojrzał Bóg na synów Israela, i poznał Bóg[56]…

Rozdział III

1

A Mojżesz pasał trzodę Jitry[57], teścia swojego, kapłana midjańskiego. I poprowadził trzodę na drugą stronę pustyni[58], i doszedł do góry Bożej, do Chorebu[59].

2

CudI ukazał mu się anioł Wiekuistego w płomieniu ognistym[60], spośród ciernistego krzewu[61]. I spojrzał, a oto krzew gorzał[62] ogniem, a krzew nie zgorzał[63].

3

I rzekł Mojżesz: „Zajdę też i zobaczę to zjawisko wielkie: czemu nie zgoreje ten krzew?”

4

A widział Wiekuisty, iż szedł patrzeć, i zawołał doń Bóg[64] spośród krzewu[65] i rzekł: „Mojżeszu, Mojżeszu!” I odpowiedział: „Oto jestem![66]”

5

I rzekł: „Nie przystępuj tutaj[67]; zzuj obuwie twe z nóg twoich, gdyż miejsce, na którym stoisz, ziemią jest świętą[68]”.

6

I rzekł: „Jam Bóg ojca twojego, Bóg Abrahama, Bóg Icchaka i Bóg Jakuba”. I zakrył Mojżesz oblicze swoje, obawiał się bowiem spojrzeć ku Bogu[69].

7

I rzekł Wiekuisty: „Widziałem, widziałem Ja nędzę ludu Mojego, co w Micraim, a wołanie ich słyszałem przed ciemiężcami jego, gdyż poznałem cierpienia jego;

8

I idę ocalić go z ręki Micrejczyków, i wyprowadzić go z ziemi tej, do ziemi pięknej i przestronnej, do ziemi opływającej mlekiem i miodem, do siedziby Kanaanejczyków i Chitejczyków, i Emorejczyków, i Peryzejczyków, i Chiwitów i Jebusytów[70].

9

A teraz — oto wołanie synów Israela doszło do Mnie, i widziałem też ucisk, którym Micrejczycy uciskają ich.

10

I tak pójdź — Ja poślę cię do Faraona — a wyprowadź lud Mój, synów Israela, z Micraim”.

11

I rzekł Mojżesz do Boga: „Któż ja jestem, abym poszedł do Faraona[71], a wywiódł synów Israela z Micraimu[72]?”

12

I rzekł: „Wszak będę z tobą[73]: a to ci znakiem, żem Ja cię posłał[74]!… Gdy zaś wywiedziesz lud z Micraim, będziecie służyli Bogu przy górze tej[75]”.

13

I rzekł Mojżesz do Boga: „Oto przyjdę do synów Israela i powiem im: Bóg ojców waszych posłał mnie do was; a gdy powiedzą mi: Jakie imię Jego? Cóż odpowiem im?[76]”

14

Imię, BógI rzekł Bóg do Mojżesza: „Będę, który będę[77]”. I rzekł: „Tak powiesz synom Israela: »Wieczny«[78] posyła mnie do was!”

15

I rzekł dalej Bóg do Mojżesza: „Tak powiesz synom Israela: Wiekuisty[79] Bóg ojców waszych, Bóg Abrahama, Bóg Icchaka, i Bóg Jakuba, posłał mnie do was. Oto imię Moje na wieki[80] i oto wspomnienie o Mnie od pokolenia do pokolenia[81]!

16

Idź, a zgromadź starszych Israela i powiedz im: Wiekuisty, Bóg ojców waszych, objawił mi się, Bóg Abrahama, Icchaka i Jakuba, i rzekł: Wejrzałem na was[82] i na to co uczyniono wam w Micraim.

17

I rzekłem: Wywiodę was z nędzy Micraimu — do ziemi Kanaanejczyków, i Chitejczyków, i Emorejczyków, i Peryzejczyków, i Chiwitów i Jebusytów, do ziemi opływającej mlekiem i miodem.

18

I usłuchają głosu twojego[83]; a przyjdziesz ty i starsi Israela do króla Micraimu, i powiecie mu: Wiekuisty, Bóg Ibrejczyków, objawił się nam; a przeto chcielibyśmy pójść drogą trzech dni do pustyni, by ofiarować Wiekuistemu, Bogu naszemu.

19

Ale Ja wiem, iż nie pozwoli wam król Micraimu odejść, nie [bez] ręki przemożnej[84]…

20

A tak wyciągnę rękę Moją i porażę Micraim wszystkimi cudami Moimi, których dokonam w pośród niego; a potem wypuści was.

21

I dam łaskę ludowi temu w oczach Micrejczyków i będzie, że gdy pójdziecie, nie pójdziecie z niczym.

22

Lecz wyprosi każda kobieta u sąsiadki swojej[85] i u mieszkanki domu swego[86] — naczyń srebrnych i naczyń złotych, i szat i włożycie to na synów waszych i na córki wasze, i opróżnicie Micrejczyków[87]”.

Rozdział IV

1

I odpowiedział Mojżesz i rzekł: „Jeżeli nie uwierzą mi i nie usłuchają głosu mojego; jeżeli powiedzą: nie ukazał ci się Wiekuisty…?”

2

CudI rzekł doń Wiekuisty: „Co to w ręku twoim?” I odpowiedział: „Laska[88]”.

3

I rzekł: „Rzuć ją na ziemię!” I rzucił ją na ziemię, a zamieniła się w węża[89]; i uciekł Mojżesz przed nim[90].

4

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Wyciągnij rękę twoją, a pochwyć go za ogon!” I wyciągnął rękę swoją i pochwycił go, i zamienił się w laskę w dłoni jego.

5

„Aby uwierzyli, iż objawił ci się Wiekuisty, Bóg ojców ich, Bóg Abrahama, Bóg Icchaka i Bóg Jakuba”.

6

I rzekł Wiekuisty dalej do niego: „Włóżże rękę twoją w zanadrze[91] twe”. I włożył rękę swoją w zanadrze swe, a wyjąwszy ją — a oto ręka jego trędowata, jako śnieg[92].

7

I rzekł: „Włóż na powrót rękę twoją w zanadrze swe”, a wyjąwszy ją z zanadrza swojego — a oto stała się znowu jako ciało jego.

8

„I będzie — jeżeli nie uwierzą ci i nie usłuchają głosu znaku pierwszego, to uwierzą głosowi znaku ostatniego[93].

9

A jeżeli nie uwierzą i dwom tym znakom, i nie usłuchają głosu twojego, to weźmiesz wody z rzeki i wylejesz na ląd; a wtedy przemieni się woda, którą weźmiesz z rzeki, i obróci się w krew na lądzie[94]”.

10

I rzekł Mojżesz do Wiekuistego: „Wybacz Panie, nie jestem ja człowiekiem wymowy, i nie byłem takim ni wczoraj, ni onegdaj[95], ni odkąd począłeś mówić[96] ze sługą Twoim, gdyż ociężałych ust i ociężałego języka jestem[97]”.

11

I rzekł Wiekuisty do niego: „Kto dał usta człowiekowi[98] albo kto czyni niemym, albo głuchym, albo widzącym, albo ślepym? Czyż nie Ja, Wiekuisty?

12

I tak idź, a Ja będę z ustami twoimi i nauczę cię, co mówić masz[99]”.

13

I rzekł: „Wybacz Panie! Poślij kogo bądź [innego, kogo] posłać zechcesz[100]”.

14

I zapłonął gniew Wiekuistego na Mojżesza, i rzekł: „Oto Aharon[101], brat twój, Lewita[102]; wiem, że on dobrze mówi, a oto też wyjdzie na spotkanie twoje, i zobaczy cię, i ucieszy się w sercu swoim[103];

15

I tak będziesz mówił z nim, i wkładał słowa w usta jego, a Ja będę z ustami twoimi i z ustami jego, i nauczę was, co wam uczynić.

16

I będzie przemawiał za ciebie do ludu; i tak posłuży on ci za usta, a ty mu będziesz jako Bóg[104].

17

A laskę tę weźmiesz w rękę twoją; nią owe znaki wykonasz[105]”.

18

I poszedł Mojżesz, i wrócił do Jitro, teścia swojego[106], i powiedział mu: „Chciałbym też pójść, i powrócić do braci moich, co w Micraim, i zobaczyć, czy jeszcze żywi”. I rzekł Jitro do Mojżesza: „Idź w pokoju!”

19

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza w Midjan: „Idź, wróć do Micraim, gdyż pomarli wszyscy ludzie[107] czyhający na życie twoje”.

20

I wziął Mojżesz żonę swoją i synów swoich, i wsadził ich na osła, i wrócił do ziemi Micraim. I wziął Mojżesz laskę Bożą w rękę swoją.

21

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Skoro pójdziesz, by wrócić do Micraim, uważaj[108]: wszystkie cuda, które podałem w rękę twoją[109], spełnij je w obliczu Faraona. A Ja ukrnąbrnię serce jego[110] i nie uwolni ludu.

22

I powiesz Faraonowi[111]: tak rzecze Wiekuisty: Synem Moim pierworodnym jest Israel[112].

23

A powiadam tobie: uwolnij syna Mojego, aby Mi służył; a jeżeli nie zechcesz go uwolnić, to oto zabiję Ja syna twojego, pierworodnego[113]”.

24

I stało się w drodze, w gospodzie, że spotkał go Wiekuisty i zamierzył go zabić[114].

25

I wzięła Cypora krzemień ostry, i obrzezała napletek syna swego, i dotknęła nóg jego[115], i rzekła: „Tak, oblubieńcem krwi jesteś mi![116]”

26

I odstąpił od niego[117]. Wtedy rzekła: „Oblubieniec krwi przez obrzezanie!”

27

I rzekł Wiekuisty do Ahrona: „Wyjdź naprzeciw Mojżesza do pustyni”. I poszedł i spotkał go przy górze Bożej, i ucałował go.

28

I opowiedział Mojżesz Ahronowi wszystkie słowa Wiekuistego[118], który go posłał, i wszystkie znaki, które mu polecił.

29

I poszli Mojżesz i Ahron, i zgromadzili wszystkich starszych[119] synów Israela.

30

I opowiedział Ahron wszystkie słowa, które wyrzekł Wiekuisty do Mojżesza, i wykonał znaki owe w oczach ludu.

31

I uwierzył lud; a słysząc, że wejrzał[120] Wiekuisty na synów Israela i że zobaczył nędzę ich, ukorzyli się i pokłonili.

Rozdział V

1

A następnie przyszli Mojżesz i Aharon[121], i rzekli do Faraona: „Tak rzecze Wiekuisty, Bóg Israela: uwolnij lud Mój, aby Mi obchodzili święto na pustyni[122]”.

2

I rzekł Faraon: „Któż jest Wiekuisty[123], żebym słuchał głosu Jego, by uwolnić Israela? Nie znam Wiekuistego, a Israela też nie uwolnię”.

3

I rzekli: „Bóg Ibrejczyków[124] objawił się nam. Chcielibyśmy pójść drogą trzech dni[125], do pustyni, i ofiarować Wiekuistemu Bogu naszemu — aby nie nawiedził nas[126] morem[127] lub mieczem”.

4

I rzekł do nich król Micraimu: „Czemu to, Mojżeszu i Ahronie, odwodzicie lud od zatrudnień jego? — Idźcie do robót waszych[128]!”

5

I rzekł Faraon: „Wszak licznym już lud ziemi[129], a wy chcecie ich oderwać od robót ich?”

6

I rozkazał Faraon tegoż dnia naganiaczom ludu i nadzorcom jego[130], mówiąc:

7

„Nie dawajcie nadal słomy ludowi do wyrabiania cegieł, jak wczoraj i onegdaj; sami niech idą i zbierają sobie słomę.

8

A wyznaczoną ilość cegieł, którą wyrabiali wczoraj i onegdaj, nałożycie na nich, nie ujmiecie z niej; bo leniwi są, a przeto wołają, mówiąc: »pójdziemy, będziemy ofiarowali Bogu naszemu«!

9

Niechaj zacięży robota na tych ludziach i niech się zajmą nią, a nie będą się oglądali na mowy puste!”

10

I wyszli naganiacze ludu i nadzorcy jego i rzekli do ludu, mówiąc: „Tak rzecze Faraon: nie daję wam słomy.

11

Sami idźcie, zbierzcie sobie słomę, gdziekolwiek ją znajdziecie, choć z roboty waszej nic się nie ujmie[131]!”

12

I rozproszył się lud po całej ziemi Micraim, aby zbierać ścierń[132] zamiast słomy.

13

A naganiacze przynaglali, mówiąc: „Spełniajcie roboty wasze, robotę każdodzienną w jej dniu[133], jako wówczas, gdy była słoma”.

14

I bici byli nadzorcy synów Israela[134], których ustanowili nad nimi naganiacze Faraona, mówiąc: „Czemu nie spełniliście powinności waszej w wyrabianiu cegieł jak onegdaj, ani wczoraj ani dzisiaj?”

15

I przyszli nadzorcy synów Israela i wołali do Faraona, mówiąc: „Czemu czynisz tak sługom twoim?

16

Słomy nie daje się sługom twoim, a cegły, powiadają nam: »wyrabiajcie!«, a oto słudzy twoi bici są, a zgrzeszył lud twój[135]”.

17

I odrzekł: „Leniwcy jesteście, leniwcy; przeto powiadacie: »pójdziemy, będziemy ofiarowali Wiekuistemu«!

18

I tak idźcie, róbcie, a słomy nie da się wam; ale naznaczonej ilości cegieł dostarczajcie!”

19

I ujrzeli się[136] dozorcy synów Israela w biedzie, gdy im mówiono: nie ujmujcie z cegieł waszych, z roboty każdodziennej w jej dniu.

20

I spotkali Mojżesza i Ahrona, stojących na drodze, gdy wychodzili od Faraona,

21

I rzekli do nich: „Niechaj wejrzy Wiekuisty na was, a rozsądzi, żeście obmierzili nas[137] w oczach Faraona i w oczach sług jego, podawszy miecz w rękę ich, by zabili nas!”

22

I zwrócił się Mojżesz do Wiekuistego i rzekł: „Panie! czemuś to zło wyrządził ludowi temu, czemu posłałeś mnie[138]?

23

Wszak od chwili, gdym przyszedł do Faraona, by przemawiać w imieniu Twoim, gorzej się obchodzi z ludem tym; a ocalić — nie ocaliłeś ludu Twojego!”

Rozdział VI

1

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Teraz zobaczysz, co uczynię Faraonowi![139] Gdyż z powodu ręki przemożnej uwolni ich i z powodu ręki przemożnej wypędzi ich[140] z ziemi swojej!”

2

I rzekł Bóg do Mojżesza, i powiedział doń: „Jam Wiekuisty![141]

3

I objawiłem się Abrahamowi, Icchakowi i Jakubowi, jako Bóg Wszechmogący[142], ale imieniem Moim — Wiekuisty, nie dałem się poznać im[143].

4

PrzymierzeI ustanowiłem też przymierze Moje z nimi, abym im oddał ziemię Kanaan[144], ziemię pobytu ich, w której przebywali.

5

Jam też usłyszał jęk synów Israela, których Micrejczycy ujarzmiają — i wspomniałem na przymierze Moje[145].

6

Przeto powiedz synom Israela: Jam Wiekuisty, a wywiodę was spod brzemienia Micraimu, i wybawię was od służby ich, i wyswobodzę was[146]ramieniem wyciągniętym i sądami wielkimi.

7

I przyjmę was Sobie za lud, i będę wam Bogiem, a poznacie, żem Ja Wiekuisty, Bóg wasz, który wyprowadza was spod brzemienia Micraimu.

8

A wprowadzę was do owej ziemi, co podniosłem rękę Moją[147], abym ją dał Abrahamowi, Icchakowi i Jakubowi, a oddam ją wam w dziedzictwo: Ja Wiekuisty!”

9

I mówił tak Mojżesz do synów Israela: ale nie słuchali Mojżesza z powodu niemocy ducha i z powodu pracy ciężkiej.

10

I oświadczył Wiekuisty Mojżeszowi, i rzekł[148]:

11

„Idź, powiedz Faraonowi, królowi Micraimu, aby uwolnił synów Israela z ziemi swojej”.

12

I rzekł Mojżesz przed Wiekuistym, mówiąc: „Oto synowie Israela nie słuchają mnie, a jakże usłucha mnie Faraon[149]? A jam zająkliwych ust![150]”

13

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza i do Aharona[151], i dał im zlecenie do synów Israela i do Faraona króla Micraimu, aby wyprowadzić synów Israela z ziemi Micraim.

14

A oto głowy rodów ich[152]: synowie Reubena, pierworodnego Israela: Chanoch i Fallu, Checron i Karmi. Oto rodziny Reubena.

15

A synowie Szymona: Jemuel, i Jamin, i Ohad, i Jachin, i Cochar i Szaul, syn Kanaanejki[153]. Oto rodziny Szymona.

16

A oto imiona synów Lewiego, podług rodowodów ich: Gerszon, i Kehat i Merari. A lata życia Lewiego: sto trzydzieści i siedem lat[154].

17

A synowie Gerszona: Libni i Szimei, podług rodzin ich.

18

A synowie Kehata: Amram, i Icchar, i Chebron, i Uzzijel. A lata życia Kehata[155]: sto trzydzieści i trzy lata.

19

A synowie Merariego: Machli i Muszi. Oto rodziny Lewiego wedle rodowodów ich.

20

I pojął Amram Jochebedę, ciotkę swoją[156], sobie za żonę; i urodziła mu Aharona i Mojżesza. A lata życia Amrama: sto trzydzieści i siedem lat.

21

A synowie Icchara: Korach, i Nefeg i Zichri.

22

A synowie Uzzijela: Miszael, i Elcafan i Sitri.

23

I pojął Aharon Eliszebę, córkę Aminadaba, siostrę Nachszona[157] sobie za żonę[158], i urodziła mu Nadaba, i Abihu, Elazara i Itamara.

24

A synowie Koracha: Assir, i Elkana i Abiasaf. Oto rodziny Korachidów.

25

A Elazar, syn Aharona, pojął sobie jedną z córek Putiela[159] za żonę, i urodziła mu Pinchasa. Oto głowy rodów Lewickich, podług rodzin ich.

26

Oto Aharon i Mojżesz[160], do których rzekł Wiekuisty: „Wyprowadźcie synów Israela z ziemi Micraim zastępami ich[161]!”

27

Oni to przemawiali do Faraona, króla Micraimu, względem wyprowadzenia synów Israela z Micraim; oto — Mojżesz i Aharon[162]!

28

I tak stało się w dniu, w którym mówił Wiekuisty do Mojżesza w ziemi Micraim;

29

Gdy mianowicie rzekł Wiekuisty do Mojżesza mówiąc: „Jam Wiekuisty![163] Powtórz Faraonowi, królowi Micraimu, wszystko co mówię do ciebie,” —

30

Że rzekł Mojżesz przed Wiekuistym: „Otom ja zająkliwych ust, a jakże usłucha mnie Faraon?”

Rozdział VII

1

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Patrz, ustanawiam cię Panem[164] nad Faraonem; a Aharon, brat twój, będzie prorokiem twoim[165].

2

Ty będziesz mówił wszystko, co ci przykażę, a Aharon brat twój będzie przemawiał do Faraona, żeby uwolnił synów Israela z ziemi swojej.

3

Ja zaś ukrnąbrnię serce Faraona[166], i rozmnożę znaki Moje i cuda Moje w ziemi Micraim.

4

I nie usłucha was Faraon[167]; i położę rękę Moją na Micraim, i wywiodę zastępy Moje[168], lud Mój, synów Israela, z ziemi Micraim sądami wielkimi.

5

I poznają Micrejczycy, żem Ja Wiekuisty, gdy wyciągnę rękę Moją na Micraim, i wywiodę synów Israela spośród nich!”

6

I uczynił tak Mojżesz i Aharon; jako przykazał im Wiekuisty tak uczynili.

7

A Mojżesz miał osiemdziesiąt lat a Aharon osiemdziesiąt i trzy lata, gdy poczęli mówić do Faraona.

8

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza i do Aharona tak:

9

„Jeżeli powie wam Faraon, mówiąc: dajcie jaki znak[169] o sobie; tedy powiesz do Aharona: weź laskę twoją, a rzuć przed Faraonem; obróci się ona w węża[170]”.

10

I przyszli Mojżesz i Aharon do Faraona, i uczynili tak, jako rozkazał Wiekuisty. I rzucił Aharon laskę swoją przed Faraonem i przed sługami jego i obróciła się w węża[171].

11

Ale wezwał też i Faraon[172] mędrców[173] i czarowników[174] i uczynili i oni, wróżbici Micraimu, czarami swoimi[175] to samo.

12

I rzucili każdy laskę swą, a zamieniły się w węże; ale połknęła laska Aharona laski ich[176].

13

Ale skrnąbrniało serce Faraona i nie usłuchał ich, jako powiedział Wiekuisty.

14

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Zatwardziałe[177] jest serce Faraona, wzbrania się on uwolnić lud!

15

Idź do Faraona z rana; oto wychodzi on nad wodę[178]: stań tedy na drodze jego, nad brzegiem rzeki, a laskę, która obróciła się była w węża, weźmiesz w rękę twoją.

16

I powiedz mu: Wiekuisty, Bóg Ibrejczyków posłał mnie do ciebie, mówiąc: uwolnij lud Mój, aby mi odprawili służbę na pustyni; a oto nie usłuchałeś dotąd[179].

17

Tak tedy rzecze Wiekuisty: przez to poznasz, żem Ja Wiekuisty[180]: oto uderzę ja laską, która w ręku moim, na wody co w rzece, a obrócą się w krew[181];

18

A ryby, co w rzece, pomrą, i zatęchnie rzeka, i brzydzić się będą[182] Micrejczycy pić wodę z rzeki”.

19

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Powiedz Aharonowi: weź laskę twoją, a wyciągnij rękę twoją na wody Micraimu[183], na strumienie ich, na kanały ich, i na jeziora ich, i na wszystkie zbiorniki wód ich, a obrócą się w krew i będzie krew w całej ziemi Micraim[184], nawet w naczyniach drewnianych i kamiennych.

20

I uczynili tak Mojżesz i Aharon, jak przykazał Wiekuisty. I podniósł laskę i uderzył wodę, co w rzece, w oczach Faraona i w oczach sług jego, — i obróciła się wszystka woda, co w rzece, w krew[185];

21

A ryby, które były w rzece, posnęły[186], i zatęchła rzeka, i nie mogli Micrejczycy pić wody z rzeki; i była krew ta w całej ziemi Micraim.

22

I uczynili to samo i wróżbici Micraimu czarami swoimi. I skrnąbrniało serce Faraona[187], i nie usłuchał ich, jako powiedział Wiekuisty.

23

I odwrócił się Faraon, i poszedł do domu swego; i nie zwrócił uwagi i na to[188].

24

I poczęli kopać[189] wszyscy Micrejczycy w okolicach rzeki, by dostać wodę do picia; gdyż nie mogli pić wody z rzeki.

25

I spełniło się siedem dni[190] po porażeniu rzeki przez Wiekuistego.

26

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Idź do Faraona i powiedz mu[191]: tak rzekł Wiekuisty: uwolnij lud Mój, aby Mi służył.

27

A jeżeli wzbraniasz się uwolnić, oto Ja porażę całe państwo twoje żabami.

28

I zaroi się rzeka żabami, i wylezą[192] i wnijdą do domu twojego i do pokoju sypialnego twego, i na łoże twoje, i do domu sług twoich, i między lud twój, i do pieców twoich i do dzież twoich;

29

I na ciebie i na naród twój[193], i na wszystkie sługi twoje polezą żaby te”.

Rozdział VIII

1

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Powiedz Aharonowi: wyciągnij rękę twoją z laską twą na rzeki, na strumienie i na jeziora, a wywiedź żaby na ziemię Micraim”.

2

I wyciągnął Aharon rękę swą na wody Micraimu; i wylazły żaby[194] i pokryły ziemię Micraim.

3

I uczynili tak samo wróżbici czarami swoimi[195], i wywiedli żaby na ziemię Micraim.

4

I wezwał Faraon Mojżesza i Aharona i rzekł: „Pomódlcie się do Wiekuistego, aby oddalił żaby ode mnie i od ludu mojego, a uwolnię lud, i niechaj ofiarują Wiekuistemu”.

5

I rzekł Mojżesz do Faraona: „Rozkaż mi[196], na kiedy pomodlić się mam za ciebie[197], i za sługi twoje i za lud twój, aby wytępić żaby od ciebie i z domów twoich, aby tylko w rzece zostały”.

6

I rzekł: „Na jutro[198]”. A [Mojżesz] odpowiedział: „Będzie podług słowa twojego! Abyś poznał, iż nie masz jako Wiekuisty Bóg nasz.

7

I ustąpią żaby od ciebie i z domów twoich i od ludu twojego; tylko w rzece pozostaną”.

8

I wyszli Mojżesz i Aharon od Faraona. I wołał Mojżesz do Wiekuistego co do żab, które nasłał na Faraona.

9

I uczynił Wiekuisty wedle słów Mojżesza, i pozdychały żaby w domach, na podwórzach i na polach.

10

I zgarniali je na liczne kupy i zacuchnęła ziemia.

11

A widząc Faraon, że stała się ulga, utwierdził serce swoje[199] i nie usłuchał ich, jako był powiedział Wiekuisty.

12

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Powiedz Aharonowi: wyciągnij laskę twoją, a uderz o proch ziemi[200], i zamieni się w komary[201] po całej ziemi Micraim”.

13

I uczynili tak: wyciągnął Aharon rękę swoją z laską swoją i uderzył o proch ziemi, i zjawiły się komary na ludziach i na bydle. Wszystek proch ziemi zamienił się w komary po całej ziemi Micraim.

14

Starali się także i wróżbici czarami swoimi wywieść komary[202], ale nie zdołali[203]. I były komary na ludziach i na bydle.

15

I rzekli wróżbici do Faraona: „Palec to Boży![204]” Ale utwardziło się serce Faraona i nie usłuchał ich, jako powiedział Wiekuisty.

16

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Wstań rano, a staw się przed Faraonem. Oto wyjdzie on nad wodę, i powiedz mu: tak rzecze Wiekuisty — uwolnij lud Mój, aby mi służyli.

17

Bo jeżeli nie uwolnisz ludu Mojego, oto Ja puszczę na ciebie i na sługi twoje, i na lud twój, i na domy twoje rój robactwa[205], a napełnią się domy Micrejczyków rojem robactwa, jak i sama ziemia, na której przebywają.

18

A wyróżnię[206] dnia onego ziemię Goszen, na której lud Mój przebywa, aby tam nie było roju robactwa; abyś poznał, żem Ja Wiekuisty wpośród ziemi[207].

19

I uczynię przedział[208] między ludem Moim, a ludem twoim. Jutro stanie się znak ten!”

20

I uczynił tak Wiekuisty; nadciągnął rój robactwa niezliczony na dom Faraona, i na domy sług jego, i na całą ziemię Micraim; zniszczoną została ziemia od roju robactwa.

21

I wezwał Faraon Mojżesza i Aharona i rzekł: „Idźcie, ofiarujcie Bogu waszemu w tym kraju[209]”.

22

I rzekł Mojżesz: „Nie godzi się tak czynić, bo wstrętną dla Micrejczyków ofiarę[210] złożylibyśmy[211] Wiekuistemu, Bogu naszemu; jeżeli spełnimy ofiarę wstrętną w oczach Micrejczyków, czyż nie ukamienują nas?

23

Drogą trzech dni pójdziemy do pustyni, i ofiarować będziemy Wiekuistemu Bogu naszemu, jako rozkaże nam”.

24

I rzekł Faraon: „Ja uwolnię was, abyście ofiarowali Wiekuistemu, Bogu waszemu, na pustyni, wszakże daleko nie odchodźcie; pomódlcie się za mną[212]”.

25

I rzekł Mojżesz: „Oto wychodzę od ciebie i pomodlę się Wiekuistemu, a ustąpi rój robactwa od Faraona, i od sług jego i od ludu jego jutro; lecz niech przestanie Faraon zwodzić, nie uwalniając ludu, aby ofiarował Wiekuistemu”.

26

I wyszedł Mojżesz od Faraona, i modlił się do Wiekuistego.

27

I uczynił Wiekuisty według słowa Mojżesza i oddalił rój robactwa[213] od Faraona, od sług jego i od ludu jego, nie zostało ni jednego.

28

Ale utwierdził Faraon serce swoje i tym razem, a nie uwolnił ludu.

Rozdział IX

1

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Pójdziesz do Faraona i powiesz mu: tak rzecze Wiekuisty, Bóg Ibrejczyków: uwolnij lud Mój, aby Mi służył;

2

Bo jeżeli nie zechcesz uwolnić, a jeszcze zatrzymywać ich będziesz:

3

To oto ręka Wiekuistego będzie na bydle twoim[214], co w polu, na koniach, na osłach, na wielbłądach i na wołach, i na owcach, pomór[215] ciężki bardzo.

4

I rozdzieli Wiekuisty między bydłem Israela, a bydłem Micrejczyków, aby nie padło nic ze wszystkiego, co należy do synów Israela.

5

I naznaczył Wiekuisty czas, mówiąc: jutro spełni Wiekuisty rzecz tę w tym kraju”.

6

I spełnił Wiekuisty rzecz tę nazajutrz i pozdychało wszystko bydło Micraimu, a z bydła u synów Israela nie zdechło ani jedno.

7

I posłał Faraon, a oto nie zdechło z bydła u Israela ani jedno[216]. Ale upartym było serce Faraona[217] i nie uwolnił ludu.

8

Tedy rzekł Wiekuisty do Mojżesza i Aharona: „Weźcie sobie po pełnej garści sadzy z pieca, i niech rzuci ją Mojżesz ku niebu[218], na oczach Faraona.

9

I zamieni się w pył po wszystkiej ziemi Micraim, i stanie się na ludziach i na bydle wrzodem[219], wykwitającym pęcherzami, po wszystkiej ziemi Micraim.

10

I wzięli sadzę z pieca, i stanęli przed Faraonem. I rzucił ją Mojżesz ku niebu i stała się wrzodem, pęcherzami wykwitającym na ludziach i na bydle[220].

11

I nie mogli wróżbici ustać[221] przed Mojżeszem z powodu wrzodów; bo były wrzody na wróżbitach i na wszystkich Micrejczykach.

12

Ale utwardził Wiekuisty serce Faraona[222], i nie usłuchał ich, jako powiedział Wiekuisty Mojżeszowi.

13

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Wstań rano, a staw się przed Faraonem i powiedz mu: tak rzecze Wiekuisty, Bóg Ibrejczyków, uwolnij lud Mój, aby Mi służyli.

14

Bo tym razem Ja nasyłam wszystkie klęski Moje[223] w serce twe, i na sługi twoje, i na lud twój, abyś poznał, że nie masz równego Mnie na całej ziemi,

15

Bo już bym wyciągnął rękę Moją[224], a uderzył ciebie i lud twój morem, i byłbyś zgładzony z ziemi, —

16

Wszakże dla tego zachowałem cię[225], aby okazać ci siłę Moją[226], i aby rozgłaszano imię Moje po całej ziemi[227].

17

Jeszcze wynosisz się nad ludem Moim, aby nie uwolnić ich!

18

Oto spuszczę[228] o tym czasie, jutro, grad silny bardzo, któremu podobnego nie było w Micraim, od dnia założenia go aż dotąd.

19

A tak poślij, schroń bydło twoje, i wszystko co masz na polu; na wszystkich ludzi i na bydło, które się znajdzie w polu, a nie będzie spędzone do domu, spadnie grad i zginą”.

20

Kto się uląkł słowa Wiekuistego spomiędzy sług Faraona, spędził sługi swoje i stada swe do domów;

21

Ale kto nie zwracał uwagi na słowo Wiekuistego, zostawił sługi swoje i stada swe na polu.

22

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Wyciągnij rękę twą ku niebu, a będzie grad na całej ziemi Micraim — na ludzi i na bydło i na wszelakie zioła polne w ziemi Micraim”.

23

I wyciągnął Mojżesz laskę swą ku niebu, a Wiekuisty dał gromy i grad, i zstąpił ogień na ziemię; i tak spuścił Wiekuisty grad na ziemię Micraim.

24

I był grad i ogień kłębiący się wpośród gradu[229], silny bardzo, któremu podobnego nie było na całej ziemi Micraim, odkąd przynależała do narodu.

25

I potłukł grad ten w całym kraju Micraim wszystko, co było na polu, od człowieka do bydlęcia, i wszystkie zioła polne potłukł grad, i wszystkie drzewa polne połamał.

26

Tylko w ziemi Goszen, gdzie byli synowie Israela, nie było gradu[230].

27

I powstał Faraon i wezwał Mojżesza i Aharona i rzekł do nich: „Zgrzeszyłem tym razem; Wiekuisty jest sprawiedliwy[231], a ja i naród mój występni.

28

Pomódlcie się Wiekuistemu; niech dosyć będzie tych gromów Bożych[232] i gradu, a uwolnię was i nie zostaniecie tu dłużej”.

29

I rzekł doń Mojżesz: „Gdy tylko wyjdę z miasta[233], wzniosę ręce moje do Wiekuistego: gromy ustaną, a gradu nie będzie więcej, abyś poznał, że Wiekuistego jest ziemia[234].

30

Ale ty i słudzy twoi, wiem, że się jeszcze nie obawiacie[235] oblicza Wiekuistego Boga”.

31

A len i jęczmień potłuczone były, bo jęczmień się kłosił, a len był w rozkwicie.

32

Pszenica jednak i orkisz nie były potłuczone[236], bo nisko stały[237].

33

I tak wyszedł Mojżesz od Faraona z miasta, i wzniósł ręce swoje do Wiekuistego — i ustały gromy i grad, a deszcz nie lał na ziemię.

34

A widząc Faraon, że ustał deszcz i grad i gromy, grzeszył dalej, i czynił upartym serce swoje, on i sługi jego[238].

35

I tak utwardziło się serce Faraona, i nie uwolnił synów Israela: jako powiedział Wiekuisty przez Mojżesza.

Rozdział X

1

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Idź do Faraona: gdyż Ja uczyniłem upartym serce jego i serce sług jego[239], abym ustanowił te znaki Moje wpośród niego.

2

I abyś opowiadał w uszy syna twojego, i wnuka twojego[240], com zdziałał[241] w Micraim, i o znakach Moich, którem okazał na nich, i abyście wiedzieli, żem Ja Wiekuisty”.

3

I weszli Mojżesz i Aharon do Faraona, i rzekli doń: „Tak rzecze Wiekuisty, Bóg Ibrejczyków: dopókiż nie zechcesz się ukorzyć przede mną? Uwolnij lud Mój, aby Mi służyli.

4

Bo jeżeli nie zechcesz uwolnić ludu Mojego, to oto przywiodę jutro szarańczę[242] na państwo twoje[243].

5

I zakryje widnokrąg ziemi, że nie będzie można widzieć ziemi; i pożre ostatek ocalony, który pozostał wam po gradzie, i pożre wszelkie drzewo rosnące u was na polu.

6

I napełni domy twoje, i domy wszystkich sług twoich, i domy wszystkich Micrejczyków, czego nie wiedzieli ojcowie twoi, ani ojcowie ojców twoich, odkąd byli na ziemi, aż do dnia tego”. I odwrócił się i wyszedł od Faraona[244].

7

I rzekli słudzy Faraona do niego[245]: „Dopókiż[246] ten[247] będzie nam zagubą? Uwolnij tych ludzi, i niech służą Wiekuistemu, Bogu swojemu; alboż jeszcze nie widzisz, że ginie Micraim?”

8

I przywołano[248] na powrót Mojżesza i Aharona do Faraona, a ten rzekł do nich: „Idźcie, służcie Wiekuistemu, Bogu waszemu! Którzyż to są, co iść mają?[249]”

9

I rzekł Mojżesz: „Z małoletnimi naszymi i ze starcami naszymi pójdziem, z synami naszymi i z córkami naszymi, trzodami i z bydłem naszym pójdziemy; gdyż święto przed Wiekuistym obchodzim[250]”.

10

I rzekł do nich: „Oby tak Wiekuisty był z wami, jako uwolnię was z dziatwą waszą! Patrzcie, bo zło przed obliczem waszym[251].

11

Nie tak: Idźcie sami mężowie[252], a służcie Wiekuistemu, jeżeli tego się domagacie”. I wypędzono ich sprzed oblicza Faraona.

12

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Wyciągnij rękę twoją na ziemię Micraim o szarańczę, aby napadła na ziemię Micraim i pożarła wszelkie zioła ziemi, wszystko co zostawił grad”.

13

I wyciągnął Mojżesz laskę swą na ziemię Micraim, a Wiekuisty sprowadził wiatr wschodni na ziemię tę, przez cały ów dzień, i przez całą noc. Nastał poranek, a wiatr wschodni przyniósł szarańczę.

14

I napadła szarańcza na całą ziemię Micraim, i zaległa cały obszar Micraimu, w mnóstwie wielkim; przedtem nie bywało szarańczy podobnej, a po niej nie będzie takowej[253].

15

I pokryła widnokrąg całej ziemi, że zaćmiona była ziemia; i pożarła wszelkie zioła ziemi, i wszystek owoc drzewa, który zostawił grad; a nie zostało żadnej zieleni na drzewach, i na trawie polnej, w całej ziemi Micraim.

16

I pospieszył Faraon wezwać Mojżesza i Aharona, i rzekł: „Zgrzeszyłem Wiekuistemu Bogu waszemu i wam!

17

A teraz darujże grzech mój raz jeszcze, a módlcie się do Wiekuistego, Boga waszego, aby odwrócił ode mnie tylko śmierć tę”.

18

I wyszedł od Faraona i pomodlił się Wiekuistemu.

19

I zwrócił Wiekuisty wiatr zachodni bardzo silny, i uniósł szarańczę i wtrącił ją do Morza Sitowego[254]; nie pozostała ani jedna szarańcza[255] na całym obszarze[256] Micraimu.

20

I ukrnąbrnił Wiekuisty serce Faraona, i nie uwolnił synów Israela.

21

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Wyciągnij rękę twą ku niebu, a będzie ciemność na ziemi Micraim[257], i zgęści się[258] ciemność[259]”.

22

I wyciągnął Mojżesz rękę swą ku niebu; i nastała ciemność mroczna[260] na całej ziemi Micraim, trzy dni.

23

Nie widział jeden drugiego, i nie powstał nikt z miejsca swojego trzy dni[261]; ale u wszystkich synów Israela było światło w siedzibach ich[262].

24

I wezwał Faraon Mojżesza[263] i rzekł: „Idźcie służcie Wiekuistemu; tylko trzody wasze i stada wasze niech zostaną[264]; i dziatwa wasza niech idzie z wami”.

25

I odpowiedział Mojżesz: „I ty sam powinieneś[265] dać nam ofiary i całopalenia[266], które złożyć mamy Wiekuistemu, Bogu naszemu!

26

A i dobytek nasz pójdzie z nami, a nie zostanie ani kopyto, ponieważ z niego weźmiemy do służby Wiekuistemu, Bogu naszemu; a wszak nie wiemy, czym służyć mamy Wiekuistemu[267], póki nie przyjdziem tam”.

27

Ale utwardził Wiekuisty serce Faraona, i nie chciał ich uwolnić.

28

I rzekł doń Faraon: „Precz ode mnie! Strzeż się, nie oglądaj więcej oblicza mojego, bo dnia, którego ujrzysz oblicze moje, umrzesz!”

29

I rzekł Mojżesz: „Słusznieś powiedział: nie ujrzę więcej oblicza twojego[268]!”.

Rozdział XI

1

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza[269]: „Jeszcze jedną klęskę sprowadzę na Faraona i na Micraim; potem uwolni was stąd; gdy zaś uwolni, to zupełnie wypędzi was stąd.

2

Pomówże[270] w uszy ludu aby wyprosili — każdy u bliźniego swego i każda u przyjaciółki[271] swojej[272] — naczyń srebrnych i naczyń złotych[273]”.

3

I użyczył Wiekuisty łaski ludowi w oczach Micrejczyków; a był także mąż ów Mojżesz wielkim bardzo[274] w ziemi Micraim w oczach sług Faraona i w oczach ludu[275].

4

I rzekł Mojżesz[276]: „Tak rzecze Wiekuisty: około północy[277] Ja wystąpię wpośród Micraimu.

5

A umrze wszelki pierworodny[278] w ziemi Micraim, od pierworodnego Faraona, który zasiada na tronie jego, aż do pierworodnego niewolnicy[279], która przy żarnach[280] jest, i wszelkie pierworodne z bydła[281].

6

A będzie krzyk wielki po całej ziemi Micraim, jakiego nie było i jakiego nie będzie więcej.

7

Ale na wszystkich synów Israela nie zaostrzy pies języka swojego[282], ani na człowieka, ani na bydlę, abyście poznali, jaki rozdział czyni Wiekuisty między Micrejczykami, i między Israelem.

8

I przyjdą wszyscy ci słudzy twoi do mnie[283], i pokłonią mi się mówiąc: „Wyjdź ty i cały lud, który idzie za tobą, a potem wyjdę[284]!” I wyszedł od Faraona z płonącym gniewem[285].

9

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Nie usłucha was Faraon, aby pomnożyły się cuda Moje[286] na ziemi Micraim”.

10

A Mojżesz i Ahron spełnili wszystkie te cuda przed Faraonem; ale ukrnąbrnił Wiekuisty serce Faraona i nie uwolnił synów Israela z ziemi swojej.

Rozdział XII

1

I oświadczył Wiekuisty Mojżeszowi i Ahronowi w ziemi Micraim[287] i rzekł:

2

„Miesiąc[288] ten[289], będzie wam[290] początkiem miesięcy[291]; pierwszym on dla was z miesięcy roku!

3

Powiedźcie całemu zborowi Israela, mówiąc: „Dziesiątego tego miesiąca niech wezmą sobie, każdy jagnię[292] dla rodziny, jagnię dla domu[293].

4

A jeżeliby za małym był dom na jagnię[294], to niechaj weźmie on i sąsiad jego, najbliższy jego domu — wedle ilości dusz[295]; każdego w miarę jego [możliwości] spożycia[296] policzycie na jagnię.

5

Jagnię zdrowe, samca, roczniaka[297] mieć będziecie; z owiec albo z kóz[298] wziąć je możecie[299].

6

I będziecie je chowali do czternastego dnia tego miesiąca, a wtedy zarznie je cała rzesza zboru israelskiego[300], o zmierzchu[301].

7

I wezmą z krwi jego[302], i pokropią oba odrzwia i nadproże w domach[303], w których spożywać je będą[304].

8

I będą jedli mięso jego tej samej nocy, upieczone na ogniu; z przaśnikami[305] i gorzkimi ziołami[306] jeść je będą.

9

Nie będziecie pożywali z niego nic niedopieczonego[307], ani ugotowanego w wodzie, tylko pieczone na ogniu[308], od głowy do nóg i wnętrzności jego[309].

10

A nie zostawicie zeń do rana[310]; a co by zostało zeń do rana, w ogniu spalicie[311].

11

A tak spożywać je będziecie[312]: biodra wasze przepasane, obuwie wasze na nogach waszych, a laska wasza w ręku waszym[313], i spożyjecie je w pośpiechu; jest to ofiara pesachowa[314] Wiekuistemu.

12

I przejdę po ziemi Micraim[315] tej samej nocy, i porażę wszelkie pierworodne[316] w ziemi Micraim[317] — od człowieka do bydlęcia, i nad wszystkimi bożyszczami Micraimu wykonam sądy[318]: Ja, Wiekuisty[319].

13

A będzie wam ona krew znakiem[320] na domach, w których będziecie, i ujrzę krew i ominę was[321] i nie będzie wpośród was klęski zgubnej, gdy razić będę na ziemi Micraim.

14

A będzie ten dzień wam pamiątką, i obchodzić go będziecie jako uroczystość Wiekuistemu w pokoleniach waszych[322]; jako ustawę wieczną obchodzić go będziecie.

15

Przez siedem dni jeść wam przaśniki, wszakże dnia już pierwszego, wyprzątniecie zakis[323] z domów waszych, bo kto by spożył co zakwaszonego[324], od dnia pierwszego aż do dnia siódmego — wytracona będzie dusza ta spośród Israela[325].

16

A dnia pierwszego zgromadzenie uroczyste, a dnia siódmego zgromadzenie uroczyste[326] będzie u was: żadna robota[327] wykonana nie będzie w nich; jedynie co służy na pokarm dla każdego, to jedynie przyrządzonym być może u was.

17

A przestrzegajcie przaśników[328]; albowiem tego samego dnia wywiodłem zastępy wasze z ziemi Micraim; i przestrzegajcie dnia tego w pokoleniach waszych jako ustawę wieczną.

18

Pierwszego miesiąca, czternastego dnia miesiąca na wieczór, jeść będziecie przaśniki, aż po dzień dwudziesty pierwszy tegoż miesiąca na wieczór[329].

19

Przez siedem dni zakis niech się nie znajduje w domach waszych[330]; bo kto by spożył co zakwaszonego, wytracona będzie dusza ta ze zgromadzenia Israelskiego — tak przychodzień, jako i zrodzony w kraju[331].

20

Żadnego zakwaszonego[332] jeść nie będziecie; we wszystkich siedzibach waszych[333] jeść będziecie przaśniki!”

21

I zwołał Mojżesz wszystkich starszych Israela, i rzekł do nich: „Sprowadźcie i weźcie sobie jagnięta[334], według rodzin swoich, a zarżnijcie ofiarę pesachową.

22

Weźmiecie też wiązkę[335] hyzopu[336], i zamoczycie we krwi znajdującej się w naczyniu, a pomażecie nadproże i oba odrzwia krwią znajdującą się w naczyniu; sami zaś nie wyjdziecie, nikt za drzwi domu swego, aż do rana[337].

23

A gdy przejdzie Wiekuisty, by porazić Micraim, a zobaczy krew na nadprożu i na obu odrzwiach, ominie[338] Wiekuisty te drzwi, i nie dozwoli niszczycielowi[339] wejść do domów waszych, by razić.

24

I będziecie przestrzegali tego, jako ustawę dla siebie i dla synów swoich, na wieki[340].

25

I będzie, gdy przyjdziecie do ziemi, którą da wam Wiekuisty[341], jako przyrzekł — przestrzegać wtedy będziecie tego obrzędu.

26

A gdy wtedy powiedzą wam dzieci wasze: cóż to za obrzęd u was?

27

To odpowiecie: ofiara to pesachowa Wiekuistemu, który ominął domy synów Israelskich w Micraim, gdy raził Micrejczyków, a domy nasze uchronił”. I ukłonił się lud i ukorzył się.

28

I poszli i uczynili to synowie Israela; jako przykazał Wiekuisty Mojżeszowi i Ahronowi, tak uczynili.

29

I stało się o północy, że poraził Wiekuisty wszystko pierworodne w ziemi Micraim[342], od pierworodnego Faraona[343], który miał zasiąść na tronie jego, aż do pierworodnego więźnia[344], który zostawał w więzieniu, i wszelkie pierworodne z bydła.

30

I wstał Faraon w nocy — on i wszystkie sługi jego[345] i wszystek Micraim; i powstał płacz[346] wielki w Micraim, bo nie było domu, w którym by nie było umarłego[347].

31

I wezwał Mojżesza i Ahrona w nocy, i rzekł: „Zabierzcie się, wyjdźcie spośród ludu mojego, tak wy, jak i synowie Israela[348], a idźcie, służcie Wiekuistemu, jakeście mówili.

32

I trzody wasze i stada wasze zabierzcie, jakeście żądali i idźcie; a błogosławcie też i mnie![349]”

33

I nalegali Micrejczycy na lud, by ich czym prędzej wyprawić z kraju, bo rzekli: „Wszyscy pomrzemy[350]”.

34

I poniósł lud ciasto swoje, zanim zakisło[351], donice swoje[352] obwinięte w wierzchnie szaty swe, na barkach swoich[353].

35

A synowie Israela uczynili według słowa Mojżesza, i uprosili u Micrejczyków[354] naczynia srebrne i naczynia złote i szaty.

36

A Wiekuisty dał łaskę ludowi w oczach Micrejczyków i użyczyli im[355], i tak opróżnili Micrejczyków.

37

I wyruszyli synowie Israela z Ramses do Sukot[356]: około sześciokroć sto tysięcy[357] mężów[358] pieszych, oprócz dzieci[359].

38

I także różnoplemiennego ludu mnóstwo[360] wyszło z nimi i trzody, i stada, dobytek wielki bardzo.

39

I wypiekli ciasto, które wynieśli z Micraim, na placki przaśne[361]; ponieważ nie zakisło, bo wypędzeni zostali z Micraim, a nie mogli się zatrzymywać[362]; a także zapasów nie przygotowali sobie[363].

40

A czasu pobytu synów Israela, który spędzili w Micraim, było czterysta trzydzieści lat[364].

41

I było po upływie czterystu trzydziestu lat[365], że tegoż samego dnia[366], wyszły wszystkie zastępy Wiekuistego z ziemi Micraim.

42

Noc to była czuwania[367] dla Wiekuistego, aby ich wyprowadzić z ziemi Micraim, noc to czuwania przed Wiekuistym dla wszystkich synów Israela w pokoleniach ich[368].

43

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza i Ahrona: „Oto ustawa ofiary pesachowej[369]: żaden cudzoziemiec[370] nie ma jeść z niej.

44

A każdy niewolnik, nabyty za pieniądze — gdy go obrzezasz, wtedy jeść z niej może.

45

Przysiedleniec[371] albo najemnik, nie będzie jadł z niej.

46

W jednym domu ma być spożyta[372], nie wyniesiesz z domu z tego mięsa na dwór; a kości nie złamiecie w niej[373].

47

Cały zbór Israelski spełni ją.

48

A jeśli zamieszka u ciebie cudzoziemiec, i zechce spełnić pesachową ofiarę Wiekuistemu; obrzeż u niego wszystkich płci męskiej, a wtedy przystąpi do spełnienia jej, i będzie jako urodzony w kraju; żaden zaś nieobrzezaniec pożywać z niej nie będzie.

49

Zakon[374] jeden będzie dla krajowca i dla cudzoziemca[375] przemieszkującego w pośród was”.

50

I uczynili to wszyscy synowie Israela: jako rozkazał Wiekuisty Mojżeszowi i Ahronowi, tak uczynili.

51

I stało się, że tegoż samego dnia[376] wywiódł Wiekuisty synów Israela z ziemi Micraim, wedle zastępów ich.

Rozdział XIII

1

I oświadczył Wiekuisty Mojżeszowi i rzekł:

2

„Poświęć mi wszystko pierworodne[377], rozwierające wszelkie łono[378] u synów Israela, tak z ludzi, jako i z bydła: Moim ono[379]!”

3

I rzekł Mojżesz do ludu: „Pamiętajcie na dzień ten[380], któregoście wyszli z Micraim, z domu niewoli; bo przemożną ręką wywiódł was Wiekuisty stąd — i nie ma być [w tym czasie] spożywane zakwaszone!

4

Dziś wychodzicie, w miesiącu kłosów[381].

5

I będzie: gdy zaprowadzi cię Wiekuisty do ziemi Kanaanejczyka[382], i Chitejczyka, i Emorejczyka, i Chiwity i Jebusyty, o której zaprzysiągł ojcom twoim[383], że ci ją da, do ziemi opływającej mlekiem i miodem[384] — odprawiać wtedy będziesz ten obrządek[385], w miesiącu tym.

6

Przez siedem dni będziesz jadał przaśniki, a dnia siódmego[386] — uroczystość Wiekuistemu.

7

Przaśniki mają być pożywane przez siedem dni, i nie ukaże się u ciebie nic kiszonego, ani ukaże się u ciebie zakis w całym obrębie twoim [387].

8

I opowiesz synowi twojemu[388] dnia onego, mówiąc: to dla tego[389], co uczynił mi Wiekuisty, gdym wychodził z Micraim.

9

I niechaj ci to będzie znakiem[390] na ręku twoim, i pamiątką między oczyma twoimi[391] — aby nauka Wiekuistego była w ustach twoich; gdyż ręką przemożną wywiódł cię Wiekuisty z Micraim.

10

A będziesz przestrzegał ustawy tej w oznaczonym jej czasie, od roku do roku[392].

11

Gdy zaś zaprowadzi cię Wiekuisty do ziemi Kanaanejczyka, jako zaprzysiągł tobie i ojcom twoim, i odda ją tobie;

12

Tedy odłączysz wszystko, co rozwiera łono, dla Wiekuistego: wszystek pierworodny[393] płód bydła, który będzie u ciebie, samce, dla Wiekuistego.

13

Każde zaś pierworodne z osła[394] wykupisz jagnięciem[395]; a jeślibyś nie wykupił, tedy złamiesz mu kark[396], a każdego pierworodnego z człowieka, z synów twoich, wykupisz[397].

14

I będzie, gdy zapyta się ciebie syn twój w przyszłości mówiąc: Cóż to jest[398]? to powiesz mu: Przemożną ręką wywiódł nas Wiekuisty z Micraim, z domu niewolników.

15

I stało się, że gdy opierał się Faraon, by nas uwolnić — zabił Wiekuisty wszystko pierworodne w ziemi Micraim, od pierworodnego z ludzi, aż do pierworodnego z bydła; przeto ofiaruję ja Wiekuistemu wszystkie rozwierające łono samce, każdego zaś pierworodnego z synów moich wykupuję.

16

I niechaj to będzie znakiem, na ręku twoim[399], i nawiązką między oczyma twoimi[400]; gdyż przemożną ręką wywiódł nas Wiekuisty z Micraim”.

17

I stało się, gdy uwolnił Faraon lud, że nie prowadził ich Bóg drogą ziemi Pelisztów[401], chociaż bliższą była[402]; bo mówił Bóg: „By nie pożałował lud, gdy zobaczy wojnę[403], a nie powrócił do Micraim!”

18

I obwodził Bóg lud drogą pustyni ku Morzu Sitowemu[404]. Uzbrojeni[405] zaś wyszli synowie Israela z ziemi Micraim.

19

Zabrał też Mojżesz kości Josefa ze sobą[406]; bo przysięgą zaklinał synów Israela[407], mówiąc: „Wspomnieć wspomni was Bóg, a wtedy wyniesiecie kości moje stąd ze sobą[408]”.

20

I wyruszyli z Sukot[409], i rozłożyli się obozem w Etam, na skraju pustyni.

21

A Wiekuisty szedł przed nimi[410], dniem — słupem obłocznym, aby prowadził ich drogą, a nocą — słupem ognistym, aby przyświecał im, żeby szli we dnie i w nocy[411].

22

Nie ustępował słup[412] obłoczny we dnie, ani słup ognisty w nocy od ludu.

Rozdział XIV

1

I oświadczył Wiekuisty Mojżeszowi, i rzekł:

2

„Powiedz synom Israela, aby się zwrócili[413] i rozłożyli obozem przed Pi-Hachirot[414], między Migdol a morzem, przed Baal-Cefon[415]; naprzeciw tegoż obozować wam, nad morzem.

3

I powie Faraon o synach Israela: zabłądzili w kraju, zamknęła ich pustynia.

4

I ukrnąbrnię serce Faraona, i będzie gonił za nimi, i wsławię się przez Faraona[416] i przez całe wojsko jego, a poznają Micrejczycy, żem Ja Wiekuisty!” I uczynili tak[417].

5

Gdy tedy zawiadomiono króla Micraimu, że uciekł lud[418], zwróciło się serce Faraona i sług jego przeciw ludowi, i rzekli: „Cóżeśmy to uczynili, żeśmy uwolnili Israela od służenia nam?”

6

I zaprzągł wóz swój i wziął lud swój ze sobą[419].

7

Wziął też sześćset wozów doborowych, i wszystkie wozy Micraimu[420] i trójzapaśników[421] na wszystkich.

8

I tak ukrnąbrnił Wiekuisty serce Faraona, króla Micraimu, i podążył za synami Israela; a synowie Israela wychodzili z ręką podniesioną[422].

9

I gonili Micrejczycy za nimi, i doścignęli ich obozujących nad morzem — wszystkie konie, wozy Faraona, i jeźdźcy jego i wojsko jego — przy Pi-Hachirot, przed Baal-Cefon.

10

A gdy Faraon się zbliżył[423], podnieśli synowie Israela oczy swoje, a oto Micrejczycy ciągną za nimi! I obawiali się bardzo[424], i wołali synowie Israela do Wiekuistego.

11

I rzekli do Mojżesza[425]: „Czyżbyś z braku grobów w Micraim, wywiódł nas, abyśmy pomarli na pustyni? Cóżeś to uczynił nam, wyprowadzając nas z Micraim?

12

Alboż nie to właśnie powiadaliśmy ci w Micraim[426], mówiąc: „Zostaw nas, a niechaj służymy Micrejczykom; gdyż lepiej nam służyć Micrejczykom, niż umierać na pustyni”.

13

I rzekł Mojżesz do ludu: „Nie obawiajcie się; stańcie, a patrzcie na pomoc Wiekuistego[427], którą okaże wam dzisiaj! Gdyż jakoście widzieli Micrejczyków dzisiaj, już ich więcej nie ujrzycie na wieki.

14

Wiekuisty będzie walczył za was, a wy zamilczcie[428]!”

15

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Czego wołasz[429] do Mnie[430]? Powiedz synom Israela, aby ruszyli[431]!

16

A ty podnieś laskę twą i wyciągnij rękę twoją na morze[432], i rozbij[433] je, a przejdą synowie Israela środkiem morza po suszy[434].

17

A Ja, oto ukrnąbrnię serce Micrejczyków, że podążą za nimi; i wsławię się przez Faraona i przez całe wojsko jego, i przez jeźdźców jego.

18

I poznają Micrejczycy, żem Ja Wiekuisty, gdy się wsławię przez Faraona, przez wozy jego i przez jeźdźców jego!”

19

I ruszył Anioł Boży, postępujący przed obozem Israela, i szedł za nimi[435]. Ruszył też słup obłoczny sprzed ich oblicza, i stanął na tyłach ich[436].

20

I wstąpił między obóz Micrejczyków i między obóz Israela; i był tu obłok i mrok, tam zaś oświecał noc[437]. I nie zbliżał się jeden [obóz] do drugiego przez całą noc.

21

I wyciągnął Mojżesz rękę swoją na morze, a Wiekuisty pędził morze wiatrem wschodnim[438] gwałtownym przez całą noc[439], i zamienił morze w suszę[440]; i rozstąpiły się wody.

22

I szli synowie Israela środkiem morza po suszy; a wody były im ścianą, po prawej i lewej ich stronie.

23

I podążyli Micrejczycy i weszli za nimi — wszystkie konie Faraona, wozy jego i jeźdźcy jego — w środek morza.

24

I stało się, w chwili straży porannej[441], że wejrzał Wiekuisty na obóz Micrejski słupem ognia i obłoku, i pomieszał obóz Micrejski[442].

25

I pozrzucał koła wozów jego[443], i wiódł je ociężale. I rzekł Micraim: „Ucieknę przed Israelem, gdyż Wiekuisty walczy za nich przeciw Micrejczykom[444]!”

26

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Wyciągnij rękę twoją na morze, i niech wrócą się wody na Micrejczyków[445], na wozy ich, i na jeźdźców ich”.

27

I wyciągnął Mojżesz rękę swoją na morze, i wróciło się morze z nastaniem poranka do łożyska swojego, a Micrejczycy uchodzili naprzeciw niemu: i tak wtrącił[446] Wiekuisty Micrejczyków w środek morza.

28

I wróciły się wody i pokryły wozy i jeźdźców całego wojska Faraona; które szło za nimi do morza; nie pozostał z nich ani jeden.

29

A synowie Israela przeszli po suszy środkiem morza; a wody były im ścianą, z prawej i z lewej ich strony.

30

I ocalił Wiekuisty dnia onego Israela z rąk Micrejczyków; i widział Israel Micrejczyków martwych na brzegu morza[447].

31

I widział Israel moc wielką, którą okazał Wiekuisty nad Micrejczykami, i obawiał się lud Wiekuistego, i uwierzyli w Wiekuistego i w Mojżesza, sługę Jego.

Rozdział XV

1

Wtedy zaśpiewał Mojżesz i synowie Israela pieśń tę[448] Wiekuistemu, a rzekli w tych słowach: „Zaśpiewam Wiekuistemu, bo wzniósł się wielce; rumaka i jeźdźca jego wtrącił w morze!

2

Sławą i pieśnią moją — Jah[449], i stał mi się pomocą[450]. Ten to Bóg mój[451], a uwielbiam Go[452]; Bóg ojca mojego[453], a wynoszę Go.

3

Wiekuisty — bojownikiem, Wiekuisty imię Jego[454]!

4

Wozy Faraona i wojska jego wrzucił w morze; a wybór trójzapaśników[455] jego pogrążony w morzu Sitowym!

5

Otchłanie pokryły ich; zapadli w głębie jako kamień[456].

6

Prawica Twoja, Wiekuisty, uświetniona mocą, prawica Twoja[457], Wiekuisty, zgromiła wroga!

7

Wielkością majestatu Twego kruszysz przeciwników Twoich[458]; wywierasz gniew Twój, pożera ich niby źdźbło.

8

Zadęciem nozdrzy Twoich spiętrzyły się wody, stanęły jako grobla[459] nurty[460], skrzepły tonie w pośrodku morza!

9

Rzekł wróg[461]: „Będę gonił, doścignę, rozdzielę łupy; nasyci się nimi dusza moja, obnażę miecz mój, wytępi ich ręka moja!”

10

Zadąłeś tchnieniem Twoim, okryło ich morze; pogrążyli się jako ołów w wodach potężnych.

11

Któż jak Ty, między bóstwami[462], Wiekuisty? Któż jak Ty, wsławiony świętością[463], wspaniały[464] w chwale, sprawco cudów!

12

Wyciągnąłeś prawicę Twoją — pochłonęła ich ziemia[465]!…

13

Wiedziesz łaską Twoją[466] ten lud, któryś wybawił, prowadzisz mocą Twoją do przybytku[467] świętości Twojej!

14

Słyszą narody, drżą; dreszcz przejmuje mieszkańców Peleszet[468].

15

Wtedy trwożą się książęta Edomu, mocarze Moabu[469], przejmuje ich drżenie, truchleją wszyscy mieszkańcy Kanaanu.

16

Oby padła na nich bojaźń [470] i trwoga[471], od wielkości ramienia Twego niechaj oniemieją jako głaz, [aż przejdzie lud Twój, Wiekuisty], aż przejdzie lud ten[472], któryś sobie nabył[473]!

17

Zaprowadzisz ich[474] i zasadzisz na górze dziedzictwa Twego[475], na miejscu, które urządzisz na siedzibę Twą[476], Wiekuisty, w świątyni, Panie, którą założą ręce Twoje!

18

Wiekuisty królować będzie na wieki i na zawsze!”

19

I tak weszły konie Faraona z wozami jego i jeźdźcami do morza i zwrócił na nich Wiekuisty wody morza; synowie zaś Israela przeszli po suszy środkiem morza.

20

I wzięła Mirjam, prorokini, siostra Ahrona[477], bęben w rękę swoją, i wyszły wszystkie niewiasty za nią z bębnami i w pląsach[478].

21

I zawtórowała im Mirjam[479]: „Zaśpiewajcie Wiekuistemu, bo wzniósł się wielce, rumaka i jeźdźca jego wtrącił w morze!”

22

I powiódł Mojżesz Israela[480] od Morza Sitowego; i wyszli do pustyni Szur, i szli trzy dni w pustyni, a nie znaleźli wody[481].

23

I przybyli do Mara — i nie mogli pić wód z Mara, bo gorzkie były; przeto też nazwano imię jego Mara[482].

24

I szemrał lud przeciw Mojżeszowi, mówiąc: „Cóż pić będziemy?”

25

I zawołał do Wiekuistego, i wskazał mu Wiekuisty drzewo; i wrzucił je do wody, i osłodziła się woda. Tam ustanowił dlań ustawy i prawa[483], i tam doświadczył go[484].

26

I rzekł: „Jeżeli będziesz słuchał głosu Wiekuistego, Boga twojego, a co prawe w oczach Jego spełniać będziesz[485], i skłonisz ucho ku przykazaniom Jego[486], a strzec będziesz wszystkich ustaw Jego[487]; to żadnej choroby, którą dopuściłem na Micraim, nie dopuszczę na ciebie; bom Ja, Wiekuisty, lekarz twój”.

27

I przybyli do Elim; a tam było dwanaście źródeł wody[488] i siedemdziesiąt palm[489]; i rozłożyli się tam obozem[490] przy wodach.

Rozdział XVI

1

I wyruszyli z Elim i przybył cały zbór synów Israela na pustynię[491] Sin, co między Elim i między Synaj, piętnastego dnia miesiąca drugiego[492], po wyjściu ich z ziemi Micraim.

2

I szemrał cały zbór synów Israela[493] przeciw Mojżeszowi i Aharonowi na pustyni,

3

I rzekli do nich synowie Israela: „Gdybyśmy też pomarli byli z ręki Wiekuistego w ziemi Micraim, gdyśmy siadali przy garnku mięsa, gdyśmy jadali chleb do syta! Boście wszak wywiedli nas na tę pustynię, aby zamorzyć cały ten tłum głodem!”

4

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Oto spuszczę wam deszczem chleb[494] z nieba, i będzie wychodził lud, a zbierał [na] potrzebę dzienną każdego dnia[495], abym go doświadczył: czy postąpi wedle nauki Mojej, czy nie[496].

5

A dnia szóstego, niechaj przyrządzą to, co przyniosą[497], a będzie podwójną ilością[498] tego, co zbierać będą codziennie”.

6

I rzekł Mojżesz i Aharon do wszystkich synów Israela: „Wieczorem poznacie, że to Wiekuisty wywiódł was z ziemi Micraim[499].

7

A z rana ujrzycie chwałę[500] Wiekuistego w tym, że usłyszy szemranie wasze przeciw Wiekuistemu; a my czymże jesteśmy, że szemrzecie przeciw nam?”

8

I rzekł Mojżesz: „Gdy da wam Wiekuisty wieczorem mięso na pożywienie[501], a chleb z rana do nasycenia się; w tym poznacie, że usłyszał Wiekuisty szemrania wasze, którymiście szemrali[502] przeciw Niemu; a my czymże jesteśmy? Nie przeciw nam szemrania wasze a przeciw Wiekuistemu”.

9

I rzekł Mojżesz do Aharona: „Powiedz całemu zborowi synów Israela: przystąpcie[503] przed oblicze Wiekuistego, gdyż usłyszał On szemrania wasze!”

10

I stało się, gdy przemawiał Aharon do całego zboru synów Israela, że spojrzeli ku pustyni, a oto — chwała Wiekuistego ukazała się w obłoku!

11

I oświadczył Wiekuisty Mojżeszowi, i rzekł:

12

„Usłyszałem szemrania synów Israela; powiedz im tak: o zmierzchu będziecie jedli mięso, a z rana nasycicie się chlebem, a poznacie, żem Ja Wiekuisty, Bóg wasz”.

13

Stało się tedy na wieczór, że się zleciały przepiórki[504] i pokryły obóz, a z rana była warstwa rosy[505] naokoło obozu.

14

A gdy uniosła się warstwa rosy[506], a oto na powierzchni pustyni coś drobnego, ziarnistego, drobnego, niby szron na ziemi.

15

I ujrzeli to synowie Israela, i rzekli jeden do drugiego: „Co to jest?[507]” Bo nie wiedzieli co to było. I rzekł Mojżesz do nich: „Ten to jest chleb, który dał wam Wiekuisty do jedzenia.

16

Oto co rozkazał Wiekuisty: zbierajcie z niego każdy w miarę zapotrzebowania swojego[508], po omerze[509] na głowę, według liczby dusz waszych[510], niechaj każdy dla pozostających w namiocie swoim zbierze[511]”.

17

I uczynili tak synowie Israela i zbierali jeden więcej drugi mniej[512].

18

I mierzyli na omery, a nie zbierał zbytecznie potrzebujący więcej, a niedostatecznie potrzebujący mniej; każdy w miarę zapotrzebowania swojego zbierali.

19

I rzekł Mojżesz do nich: „Niechaj nikt nie zostawia z tego do rana!”

20

Ale nie usłuchali Mojżesza i zostawili niektórzy[513] z tego do rana; i zaroiło się robactwem i zacuchnęło. I rozgniewał się na nich Mojżesz.

21

I tak zbierali to każdego rana, każdy wedle potrzeby swojej; bo gdy zagrzało słońce — potopniało[514].

22

I stało się dnia szóstego, że zebrali chleb w dwójnasób[515], po dwa omery na każdego; i przyszli wszyscy książęta zboru i donieśli to Mojżeszowi[516].

23

I rzekł do nich: „Otóż to, co powiedział Wiekuisty: wielki dzień wypoczynku, dzień wypoczynku święty dla Wiekuistego[517] jutro; co chcecie upiec — upieczcie, a co chcecie ugotować — ugotujcie; a wszystko, co zbywa, zostawcie sobie w zachowaniu do jutra”.

24

I zostawili to do jutra, jako rozkazał Mojżesz, a nie zacuchnęło; a robactwa nie było w nim.

25

I rzekł Mojżesz: „Jedzcie to dziś, gdyż dzień odpoczynku dzisiaj Wiekuistemu; dziś nie znajdziecie tego na polu[518].

26

Sześć dni zbierać to będziecie, a dnia siódmego dzień odpoczynku; nie będzie nic tego dnia”.

27

I stało się dnia siódmego, że wyszli niektórzy z ludu, aby zbierać[519], ale nie znaleźli.

28

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Dopókiż będziecie się wzdragali przestrzegać przykazań i nauk Moich[520]?

29

Patrzcie[521]: ponieważ Wiekuisty dał wam dzień wypoczynku, przeto daje On wam dnia szóstego chleb na dwa dni; zostawajcie więc każdy na miejscu swoim, niechaj nie wychodzi nikt z miejsca swojego w dzień siódmy[522]!”

30

I odpoczywał[523] lud dnia siódmego.

31

I nazwał dom Israela miano onego pokarmu[524]: man[525], a był on jako ziarno koriandru[526], biały, a smak jego jako pączek z miodem[527].

32

I rzekł Mojżesz: „Oto co rozkazał Wiekuisty: pełny omer z tego niech zostanie na przechowanie dla pokoleń waszych, aby widzieli chleb, którym żywiłem was na pustyni, gdym wywiódł was z ziemi Micraim”.

33

I rzekł Mojżesz do Aharona: „Weź koszyk[528] jeden a nasyp weń pełen omer manny, a postaw go przed Wiekuistym[529], na przechowanie w pokoleniach waszych”.

34

Jako przykazał Wiekuisty Mojżeszowi, tak postawił go Aharon przed Arką świadectwa na przechowanie.

35

A synowie Israela jadali mannę czterdzieści lat[530], aż przybyli do ziemi zamieszkałej; mannę jadali aż do przybycia swego do granic ziemi Kanaan[531].

36

Omer[532] zaś jest dziesiątą częścią efy[533].

Rozdział XVII

1

WodaI wyruszył cały zbór synów Israela, z pustyni Sin w pochody swoje, podług rozkazu Wiekuistego, i rozłożyli się obozem w Refidim; a nie było wody do picia dla ludu.

2

I swarzył się[534] lud z Mojżeszem i rzekli: „Dajcie nam wody, abyśmy pili!” I rzekł do nich Mojżesz: „Czemu swarzycie się ze mną? Czemu doświadczacie Wiekuistego?”

3

Ale lud pragnął tam wody, i szemrał lud przeciw Mojżeszowi i rzekł: „Pocóżeś wywiódł[535] nas z Micraim, aby zamorzyć nas i dzieci nasze i dobytek nasz pragnieniem?”

4

I zawołał Mojżesz do Wiekuistego, i rzekł: „Cóż mam czynić ludowi temu? Już niedługo, a ukamienują mnie”.

5

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Przejdź przed ludem[536], a zabierz ze sobą kilku ze starszych Israela[537]; a laskę twą, którąś uderzył[538] w rzekę, weźmiesz w rękę twoją[539], i pójdziesz.

6

Oto stanę przed tobą tam, na skale[540], na Chorebie; i uderzysz w skałę, a wyjdzie z niej woda, i będzie pił lud”. I uczynił tak Mojżesz na oczach starszych Israela.

7

I nazwał miano miejsca tego: Masa[541] i Meriba[542], z powodu swaru[543] synów Israela, i za to, że doświadczali Wiekuistego, mówiąc: „Jestże[544] Wiekuisty pośród nas, czy nie?”

8

Tedy przyciągnął Amalek[545] i walczył z Israelem w Refidim.

9

I rzekł Mojżesz do Jehoszui[546]: „Wybierz nam[547] mężów[548] i wyjdź, walcz[549] z Amalekiem. Jutro ja stanę na szczycie pagórka[550], a berło[551] Boże w ręku moim[552]”.

10

I uczynił Jehoszua, jak mu rozkazał Mojżesz o walce z Amalekiem; a Mojżesz, Aharon i Chur[553] — wstąpili na szczyt pagórka.

11

I stało się, że gdy podnosił Mojżesz rękę swoją[554], przemagał Israel[555], a gdy opuszczał rękę swoją, przemagał Amalek.

12

Ale ręce Mojżesza ociężały; wzięli tedy kamień i podłożyli podeń, i usiadł na nim[556]; Aharon zaś i Chur podpierali ręce jego, jeden z jednej, drugi z drugiej strony, i tak dotrwały[557] ręce jego aż do zachodu słońca[558].

13

I poraził[559] Jehoszua Amaleka i lud jego ostrzem miecza.

14

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Wpisz to dla pamięci[560] w księgę[561], a wraź to w uszy Jehoszui[562], że zgładzić zgładzę[563] pamięć Amaleka spod nieba!”

15

I zbudował Mojżesz ołtarz i nadał mu miano: „Wiekuisty — chorągwią moją[564]”.

16

I rzekł: „Bo ręka (wzniesiona) ku tronowi Jah[565]: wojna Wiekuistemu z Amalekiem od pokolenia do pokolenia[566]!”

Rozdział XVIII

1

I usłyszał[567] Jitro[568], kapłan Midjanu, teść Mojżesza[569], o wszystkim, co uczynił Bóg[570] dla Mojżesza, i dla Israela, ludu Swojego — jak wywiódł Wiekuisty Israela z Micraim[571];

2

I zabrał Jitro, teść Mojżesza, Cyporę, żonę Mojżesza przedtem odesłaną[572];

3

I dwóch synów jej, z których imię jednego: Gerszom, gdyż [Mojżesz] powiedział: „Przychodniem[573] byłem na ziemi obcej;”

4

A imię drugiego: Eliezer, gdyż: — „Bóg ojca mojego był pomocą moją[574], i ocalił mnie od miecza Faraona[575]”.

5

I przybył Jitro, teść Mojżesza, i synowie jego i żona jego do Mojżesza na pustynię, gdzie obozował przy górze Bożej.

6

I dał znać Mojżeszowi: „Ja, teść twój — Jitro, przybywam do ciebie, a żona twoja, i dwaj synowie jej z nią[576]”.

7

I wyszedł Mojżesz na spotkanie teścia swojego[577], i pokłonił się i ucałował go[578], i wywiadywali się jeden o powodzenie drugiego, i weszli do namiotu.

8

I opowiadał Mojżesz teściowi swojemu wszystko, co uczynił Wiekuisty Faraonowi i Micrejczykom gwoli[579] Israela — wszystek trud, który spotkał ich na drodze, i jak ocalił ich Wiekuisty.

9

I cieszył się Jitro ze wszystkiego dobrego[580], które wyświadczył Wiekuisty Israelowi, gdy ocalił go z ręki Micrejczyków.

10

I rzekł Jitro: „Błogosławiony Wiekuisty, który ocalił was z ręki Micrejczyków i z ręki Faraona; który ocalił ten lud spod ręki Micrejczyków[581].

11

Teraz poznałem[582], że wyższym Wiekuisty, nad wszystkie bogi[583]; gdyż tą samą rzeczą, którą przeciw nim umyślili[584] — On [uderzył] na nich”.

12

I przyniósł Jitro, teść Mojżesza, całopalenia i ofiary Bogu; przyszedł też Aharon i wszyscy starsi ludu, aby spożyć chleb z teściem Mojżesza przed Bogiem[585].

13

I stało się nazajutrz, że zasiadł Mojżesz dla sądzenia ludu, i stał lud przed Mojżeszem od rana do wieczora.

14

A widząc teść Mojżesza wszystko, co on czyni z ludem, rzekł: „Cóż to takiego, co ty czynisz z ludem? Czemu ty siedzisz sam jeden, a lud wszystek stoi przed tobą od rana do wieczora?”

15

I odpowiedział Mojżesz teściowi swojemu: „Oto przychodzi do mnie lud, aby radził się Boga.

16

Gdy mają jaką sprawę przedstawia się ją mnie, a ja rozsądzam między jednym a drugim, i oznajmiam ustawy Boga i nauki Jego[586]”.

17

I rzekł doń teść Mojżesza: „Nie dobra to rzecz, którą czynisz.

18

Znużyć znużysz i siebie[587] i lud ten, który przy tobie, gdyż za trudną ta rzecz dla ciebie, nie podołasz jej sam jeden.

19

Teraz usłuchaj głosu mojego: poradzę ci, a niechaj będzie Bóg z tobą[588]: pozostań ty dla ludu upełnomocnionym Boga[589], a przedstawiaj sam sprawy te Bogu.

20

I objaśniaj im ustawy i nauki, wskazując im drogę, którą chodzić, i czyny, które spełniać mają.

21

Ale chciej upatrzyć z całego ludu, mężów dzielnych[590], bogobojnych[591], mężów prawdy[592], nienawidzących korzyści[593], a tych ustanowisz nad nimi jako tysiączników, setników, pięćdziesiątników i dziesiętników.

22

A niech sądzą lud każdego czasu; a mianowicie tak, iżby każdą sprawę większą przedstawiali tobie, a każdą sprawę mniejszą rozsądzali sami; i tak ulżysz sobie, i poniosą (ciężar) z tobą.

23

Jeżeli to uczynisz, a przykaże ci to Bóg[594], tedy zdołasz się ostać, a także cały lud ten do miejsca swojego powróci w pokoju[595]”.

24

I usłuchał Mojżesz głosu teścia swojego, i spełnił wszystko co powiedział.

25

I wybrał Mojżesz mężów dzielnych z całego Israela, i ustanowił ich naczelnikami nad ludem, tysiącznikami i setnikami, pięćdziesiątnikami i dziesiętnikami.

26

I sądzili lud każdego czasu; sprawę trudniejszą przedstawiali Mojżeszowi, a każdą sprawę mniejszą rozsądzali sami.

27

I odprawił Mojżesz teścia swego[596], i poszedł [on] do kraju swojego[597].

Rozdział XIX

1

W nowiu miesiąca trzeciego po wyjściu synów Israela z ziemi Micraim, w tenże sam dzień[598] przybyli na pustynię Synaj.

2

Wyruszyli byli z Refidim i przybyli na pustynię Synaj i rozłożyli się obozem na pustyni; i obozował tam Israel naprzeciw góry[599].

3

A Mojżesz wstąpił do Boga[600], i zawołał doń Wiekuisty z góry mówiąc: „Tak powiesz[601] domowi Jakuba[602], i oznajmisz synom Israela[603]:

4

Wyście widzieli, com uczynił Micrejczykom, i jakem uniósł was[604] na skrzydłach orlich[605], a przywiodłem was do Siebie[606].

5

A teraz — jeżeli usłuchacie głosu Mojego, i przestrzegać będziecie przymierza Mojego[607], tedy staniecie się Mi skarbcem spośród wszystkich ludów[608]; bo Moja cała ziemia.

6

A wy będziecie mi królestwem kapłanów[609] i narodem świętym. Te są słowa, które powiesz synom Israela!”

7

I przyszedł Mojżesz i zwołał starszych ludu, i przedstawił im wszystkie te słowa, które polecił mu Wiekuisty.

8

I odpowiedział cały lud razem, mówiąc: „Wszystko, co rzekł Wiekuisty uczynimy!” I powtórzył Mojżesz słowa ludu Wiekuistemu[610].

9

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Oto Ja przyjdę do ciebie w gęstym obłoku[611], aby słyszał lud, gdy będę mówił z tobą, a także zawierzył tobie[612] na zawsze!” I doniósł Mojżesz słowa ludu Wiekuistemu[613].

10

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Idź do ludu, a przygotuj ich[614] dziś i jutro, i niech wypiorą szaty swoje.

11

Aby byli gotowi[615] na dzień trzeci[616]; gdyż dnia trzeciego zstąpi Wiekuisty, przed oczyma całego ludu[617], na górę Synaj.

12

I odgraniczysz lud w około[618] i powiesz: strzeżcie się wstępować na górę, albo dotykać się stoku jej; kto by dotknął się góry, stracony będzie.

13

Niechaj nie tknie się jej ręka, bo zostanie ukamienowanym lub zastrzelonym; czy to bydlę, czy człowiek, żywym nie zostanie, gdy ozwie się przeciągły głos rogu [wtedy mogą] wnijść na górę[619].

14

I zstąpił Mojżesz z góry do ludu, i przygotował lud; i wyprali szaty swoje.

15

I rzekł do ludu: „Bądźcie gotowi na trzeci dzień; nie przystępujcie do kobiety”.

16

I stało się dnia trzeciego, z nastaniem poranku[620], że były gromy i błyskawice, i obłok gęsty nad górą, i głos trąby[621] potężny bardzo; a zadrżał wszystek lud, który był w obozie.

17

I wyprowadził Mojżesz lud naprzeciw Boga[622] z obozu; a uszykowali się u stóp góry[623].

18

A góra Synaj dymiła się cała, przeto iż zstąpił na nią Wiekuisty w ogniu; i wznosił się dym z niej jakoby dym z topielni[624], i trzęsła się cała góra bardzo.

19

A głos trąby wzmagał się coraz silniej[625]; Mojżesz przemawiał[626], a Bóg odpowiadał mu gromem[627].

20

I zstąpił Wiekuisty na górę Synaj[628], na szczyt góry; i zawezwał Wiekuisty Mojżesza na szczyt góry, i wstąpił Mojżesz.

21

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Znijdź, przestrzeż lud[629], aby się nie porywał do Wiekuistego, aby widzieć[630], bo padłoby zeń mnóstwo.

22

A także kapłani, którzy przystępują do Wiekuistego[631], niech się przygotują[632], aby nie poraził ich Wiekuisty”.

23

I rzekł Mojżesz do Wiekuistego: „Nie może lud wstąpić[633] na górę Synaj, gdyż Ty przestrzegłeś nas mówiąc: odgranicz górę, a poświęć ją”.

24

I rzekł doń Wiekuisty: „Idź, zejdź, a wstąpisz potem — ty i Aharon z tobą; a kapłani i lud[634] — żeby się nie porywali, by wstąpić do Wiekuistego, aby nie poraził ich!”

25

I zeszedł Mojżesz do ludu i powiedział im to.

Rozdział XX[635]

1

I wygłosił Bóg[636] wszystkie słowa te[637], i rzekł:

2

„Jam Wiekuisty, Bóg twój[638], którym cię wywiódł z ziemi Micraim[639], z domu niewolników.

3

Nie będziesz miał bogów innych[640] przed obliczem Moim[641].

4

Nie uczynisz sobie posągu[642], ani żadnego obrazu tego, co na niebie wysoko, i co na ziemi nisko, i co w wodzie poniżej ziemi.

5

Nie będziesz się im korzył, ani służył im; gdyż Ja Wiekuisty, Bóg twój, Bóg żarliwy[643], pomny winy ojców na synach, na wnukach i prawnukach[644] tych, którzy Mnie nienawidzą;

6

A świadczący miłosierdzie tysiącom[645], tym, którzy Mnie miłują i przestrzegają przykazań Moich.

7

Nie wzywaj imienia[646] Wiekuistego, Boga twojego, do fałszu[647]! Gdyż nie przepuści Wiekuisty temu, który wzywa imię Jego do fałszu[648].

8

Pamiętaj na dzień Szabatu[649], abyś go święcił.

9

Sześć dni pracuj, i wykonywaj wszelką robotę twoją[650];

10

Ale dzień siódmy Szabat Wiekuistemu, Bogu twojemu: nie czyń żadnej roboty, ani ty, ani syn, ani córka[651], ani sługa, ani służebnica twoja, ani bydło twoje, ani przychodzień, który w bramach twoich.

11

Gdyż w sześciu dniach stworzył Wiekuisty niebo i ziemię, morze i wszystko, co w nich, a odpoczął dnia siódmego[652]. Przeto pobłogosławił Wiekuisty dzień siódmy[653] i poświęcił go.

12

Czcij ojca twego i matkę twoją[654], aby się przedłużyły dni twoje na ziemi, którą Wiekuisty, Bóg twój, da tobie[655].

13

Nie zabijaj[656].

14

Nie łam małżeńskiej wiary[657].

15

Nie kradnij[658].

16

Nie dawaj przeciw bliźniemu twemu świadectwa fałszywego[659].

17

Nie pożądaj[660] domu bliźniego twego; nie pożądaj żony bliźniego twojego[661] — ani sługi jego, ani służebnicy, ani wołu, ani osła jego, ani niczego, co do bliźniego twego należy”.

18

A lud cały widział[662] gromy[663] i płomienie, i głos trąby, i górę dymiącą się; i widział to lud i cofnął się struchlały, i stanął z daleka[664].

19

I rzekli do Mojżesza: „Mów ty z nami, a będziemy słuchali; a niech nie przemawia do nas Bóg, abyśmy nie pomarli[665]”.

20

I rzekł Mojżesz do ludu: „Nie obawiajcie się; gdyż aby doświadczyć was przyszedł Bóg[666], i aby była bojaźń Jego przed obliczem waszym, abyście nie grzeszyli”.

21

I stanął lud z daleka; a Mojżesz przystąpił do mgły[667], gdzie był Bóg.

22

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Tak powiesz synom Israela: wyście widzieli żem z nieba przemawiał do was!

23

Nie ustanawiajcie nic przy Mnie[668]; bożków srebrnych i bożków złotych nie czyńcie sobie.

24

Ofiarnicę[669] z ziemi[670] wystawisz dla Mnie, a ofiarować będziesz na nim[671] całopalenia twoje i ofiary okupne[672] twoje, owce, i woły twoje. W każdym miejscu w którym oznajmię imię Moje, przyjdę do ciebie i pobłogosławię cię[673].

25

A jeżeli ofiarnicę kamienną wystawisz Mi, nie stawiaj go z ciosanego [kamienia]; bo jeżeliś topór twój podniósł na niego, znieważyłeś go[674].

26

I nie będziesz wchodził po stopniach na ofiarnicę Moją[675], aby nie odkryła się nagość twoja na nim!”

Rozdział XXI

1

A oto są prawa[676], które przedstawisz im[677]:

2

Gdy kupisz niewolnika ibrejskiego, sześć lat niechaj służy[678], a siódmego wyjdzie na wolność, darmo[679].

3

Jeżeli sam jeden przyszedł, sam jeden niechaj wyjdzie[680]; jeżeliby zaś był żonaty, niechaj wyjdzie i żona jego z nim[681].

4

Jeżeli mu pan jego dał żonę[682], a urodziła mu synów albo córki; żona z dziećmi swymi zostaną przy panu jej, a on wyjdzie sam jeden.

5

Jeżeliby zaś powiedział niewolnik[683]: miłuję pana mojego; żonę i dzieci moje[684]; nie wyjdę na wolność;

6

Tedy przywiedzie go pan jego przed sędziów[685], a postawi go u drzwi, albo u odrzwia, i przekole[686] mu pan jego ucho szydłem[687], i będzie mu służył na zawsze[688].

7

A jeżeliby sprzedał mąż córkę swą[689] na służebnicę; to nie wyjdzie ona jako wychodzą niewolnicy[690].

8

Jeżeli nie znajduje upodobania w oczach pana swojego, który był przeznaczył ją dla siebie[691], to niechaj jej pomoże się wykupić[692]; obcym ludziom nie jest mocen[693] ją sprzedać[694], wzgardziwszy nią[695].

9

A jeżeli ją dla syna swego przeznaczy[696]; to niechaj wedle prawa dziewic postępuje z nią[697].

10

A jeżeliby inną wziął dla siebie; tedy pożywienia, odzieży i małżeńskiego pożycia tej nie pozbawi[698].

11

A jeżeliby trzech tych (warunków) nie dopełnił jej[699], to wyjdzie darmo, bez wykupu[700].

12

Kto pobije człowieka na śmierć, śmiercią ukarany będzie.

13

Lecz kto nie czyhał[701], ale Bóg nadarzył tak pod rękę jego — to wyznaczę ci miejsce dokąd ma uciec[702].

14

Jeżeliby zaś kto godził na bliźniego, a zabił go zdradziecko[703]; od ołtarza Mojego weźmiesz go na stracenie[704].

15

Kto uderzy ojca swojego, albo matkę swoją[705]; śmiercią ukarany będzie[706].

16

A kto wykradnie człowieka[707] — czy sprzedał go, czy znajduje się w mocy jego[708] — śmiercią karanym będzie[709].

17

A kto przeklina ojca swojego, albo matkę swoją; śmiercią ukaranym będzie[710].

18

A gdy pokłócą się ludzie, a uderzy jeden drugiego[711] kamieniem, albo pięścią, i nie umrze, ale zapadnie na łoże[712];

19

To jeżeliby powstał, a przechadzał się po ulicy o kuli swej[713] — uwolnionym będzie uderzający[714]; wszakże za zmarnowanie czasu go wynagrodzi, i da go zupełnie wyleczyć[715].

20

A jeżeliby kto pobił niewolnika swojego, albo służebnicę swoją[716] kijem, i umarliby pod ręką jego; niech pomszczone to będzie[717].

21

Wszakże, gdyby dzień, albo dwa dni przeżył[718]: nie należy brać pomsty, bo to pieniądz jego[719].

22

Gdy się wadzić będą ludzie, a uderzy kto kobietę brzemienną[720], tak że poronionym będzie płód jej, inny zaś wypadek nie zajdzie[721]; tedy poniesie karę pieniężną, jaką nałoży na niego mąż tej kobiety, albo zapłaci wedle wyroku sędziów[722].

23

Jeżeli zaś zajdzie wypadek[723]; tedy ustanowisz życie za życie[724]:

24

Oko — za oko[725]; ząb — za ząb; ręka — za rękę; noga — za nogę;

25

Oparzenie[726] — za oparzenie[727]; rana — za ranę; siniec — za siniec.

26

Jeżeli uderzy kto w oko niewolnika swego[728], albo w oko służebnicy swojej, i uszkodzi je; to wypuści go na wolność za oko jego[729].

27

Także jeżeli ząb niewolnika swojego, albo ząb służebnicy swojej wybije; to wypuści go na wolność za ząb jego.

28

Jeżeli zabodzie wół[730] mężczyznę, albo kobietę, na śmierć; to należy ukamienować wołu, i nie jeść mięsa jego[731]; a właściciel wołu — wolny[732].

29

Wszakże, jeżeli to wół bodliwy od wczoraj i zawczoraj[733], i ostrzeżono właściciela jego[734], a nie strzegł go, i zabił mężczyznę, albo kobietę: to będzie wół ukamienowany, a nadto i właściciel jego stracony[735].

30

Jeżeliby wszakże pokutę włożono na niego[736]; da wtedy okup duszy swojej[737], jakikolwiek nałożony nań zostanie.

31

Czy chłopca zabodzie, czy dziewczynę zabodzie: podług tegoż prawa postąpionem będzie z nim.

32

Jeżeliby niewolnika[738] zabódł wół, albo służebnicę — srebra trzydzieści szeklów da panu ich[739], a wół ukamionowany będzie.

33

A jeżeliby kto otworzył jamę, albo gdyby kto wykopał studnię, i nie przykrył jej[740], a wpadłby tam wół albo osioł[741]:

34

To niechaj winny za studnię zapłaci[742]; pieniądze niechaj zwróci właścicielowi jego; a zabity niechaj należy do niego[743].

35

Gdyby czyj wół ubódł wołu sąsiada[744], a zdechłby: to sprzedadzą wołu żywego, i podzielą się ceną jego; a także zabitym podzielą się[745].

36

Ale jeżeli było wiadomo, że to wół bodliwy od wczoraj i zawczoraj[746], a nie strzegł go właściciel jego — to powinien oddać wołu za wołu[747]; a zabity niechaj należy do niego[748].

37

Jeżeliby kto ukradł wołu, albo jagnię, i zarznął je albo je sprzedał — to pięć wołów odda za wołu, a cztery owce za jagnię[749].

Rozdział XXII

1

Jeżeli w podkopie schwytanym będzie złodziej[750], a pobitym zostanie na śmierć; nie będzie o niego winy krwi[751].

2

Jeżeli zaś świeciło słońce nad nim[752], to jest o niego wina krwi. Zapłatą niechaj się opłaci[753]; a jeżeli nic nie ma, sprzedany będzie za kradzież swoją.

3

Jeżeli znalezioną będzie w ręku jego kradzież: bądź wół, bądź osioł, bądź jagnię[754], jeszcze żywe — to w dwójnasób zapłaci.

4

Gdy spasie[755] kto pole albo winnicę, a puści bydło swoje, aby się pasło na polu cudzym[756] — najlepszym z pola swojego albo najlepszym z winnicy swojej niechaj zapłaci.

5

Gdy wyniknie ogień i zajmie ciernie, a spali się sterta albo zboże na pniu[757], albo pole — to zapłaci ten, który wzniecił pożar[758].

6

Jeżeli powierzy kto bliźniemu swemu pieniądze, albo naczynia do przechowania, a wykradzione to zostanie z domu tego człowieka — jeżeli wykryty zostanie złodziej, zapłaci tenże w dwójnasób[759].

7

Jeżeliby zaś wykrytym nie został złodziej — to stawi się pan domu przed sędziów[760], z tym, że nie wyciągnął ręki swojej na własność bliźniego swego.

8

O każdy przedmiot sprzeniewierzenia[761], o wołu, o osła, o jagnię, o szatę, o każdą zgubę, o której ktokolwiek powie, że „to taka”[762] — przed sędziów przyjdzie sprawa obydwu: Kogo skażą sędziowie, zapłaci w dwójnasób bliźniemu swemu[763].

9

Jeżeli kto odda bliźniemu swemu[764] osła, albo wołu, albo jagnię, albo inne bydlę na chowanie, a zdechnie, albo okaleczonym zostanie, albo zabranym, a nikt nie widział.

10

Przysięga Wiekuistego będzie między obudwoma: czy nie wyciągnął ręki swej na własność bliźniego swego[765]; i przyjmie ją właściciel jej[766], a ów płacić nie będzie[767].

11

Ale jeżeli mu skradzionym zostanie, powinien zapłacić właścicielowi jego.

12

Jeżeli zaś rozszarpanym zostało[768], przedstawi je jako dowód[769]: — za rozszarpane nie płaci[770].

13

A gdyby kto pożyczył od bliźniego swego[771], a okaleczałoby, albo zdechło: jeżeli właściciel jego nie był przy tym, to powinien zapłacić.

14

Jeżeli zaś właściciel jego był przy tym — to płacić nie powinien[772]. Jeżeli wynajętym jest, to wchodzi to w miejsce jego wynagrodzenia[773].

15

Jeżeliby kto uwiódł dziewicę niezaręczoną[774], i spałby z nią, to dawszy jej wiano[775], pojmie ją sobie za żonę.

16

A jeżeli nie zechce ojciec jej wydać ją za niego[776], to niech odważy srebra, stosownie do wiana dziewic[777].

17

Czarownicy[778] przy życiu nie zostawisz.

18

Kto by obcował ze zwierzęciem, śmiercią karany będzie[779].

19

Kto ofiaruje bogom, oprócz Wiekuistemu, Jedynemu, wytępionym będzie[780].

20

Cudzoziemca nie będziesz krzywdził[781], ani uciskał go[782]; bo cudzoziemcami byliście w ziemi Micraim[783].

21

Żadnej wdowy, ani sieroty[784], gnębić nie będziecie.

22

Jeżeli kogo gnębić będziesz — a wszak gdy zawoła do Mnie, wysłucham wołanie jego:

23

Tedy wspłonie gniew Mój, a zabiję was mieczem, i będą żony wasze wdowami, a dzieci wasze sierotami[785].

24

Jeżeli pieniędzy pożyczysz któremukolwiek z ludu Mojego[786], biednemu przy tobie[787]; nie postępuj z nim jako lichwiarz[788]; nie nakładajcie nań lichwy[789].

25

Jeżeli weźmiesz w zastaw[790] okrycie bliźniego twego, przed zachodem słońca zwrócisz mu je.

26

Bo ono przykryciem jego jedynym, ono odzieniem ciała jego; pod czymże się położy?[791] I stanie się, że gdyby zawołał do Mnie, wszak wysłucham; bom Ja miłosierny!

27

Sędziom nie będziesz złorzeczył[792], a księcia ludu twego nie przeklinaj[793].

28

Z pełnią ziarna[794] i płynów twoich[795] nie ociągaj się[796]; pierworodnego z synów twoich oddasz Mi[797].

29

Tak samo uczynisz z wołem twoim, z owcą twoją; siedem dni niechaj będzie przy matce swojej, ósmego dnia oddasz je Mnie[798].

30

Ludźmi świętymi bądźcie Mi[799]: mięsa rozszarpanego w polu nie jadajcie[800]; — dla psa rzućcie je[801]”.

Rozdział XXIII

1

Nie rozsiewaj wieści kłamliwej[802]; nie łącz ręki twojej ze złoczyńcą[803], aby być świadkiem bezprawia[804].

2

Nie bądź za większością ku złemu; nie oświadczaj się w sporze [po osiągnięciu] większości, aby wypaczyć wyrok.[805]

3

I biednego nie uwzględniaj w sporze jego[806].

4

Jeżeli napotkasz wołu wroga twojego, albo osła jego zbłąkanego, niezwłocznie sprowadź go do niego.

5

Jeżeli zobaczysz osła nieprzyjaciela twego, który legł pod brzemieniem swoim, a chciałbyś się usunąć od rozjuczenia go; niezwłocznie rozjucz go, wespół z nim[807].

6

Nie skrzywiaj prawa ubogiego[808] twego w sporze jego.

7

Od orzeczenia fałszywego stroń, a niewinnego i sprawiedliwego nie zabijaj[809]; bo nie uniewinnię występnego[810].

8

A wziątku[811] nie bierz[812]; bo wziątek zaślepia widzących[813] i przekręca słowa sprawiedliwych.

9

Cudzoziemca nie uciskaj[814]; wszak wyście świadomi stanu duszy cudzoziemca, bo cudzoziemcami byliście w ziemi Micraim;

10

Sześć lat obsiewaj ziemię twoją, i zbieraj płody jej.

11

A siódmego zaniechasz ją[815]; — zapuść ją, aby żywili się biedni ludu twego, a pozostałym po nich niech pożywi się zwierz polny[816]: tak postąpisz z winnicą twoją, z oliwnicą[817] twoją.

12

Sześć dni wykonywaj czynności twoje, a dnia siódmego odpoczywaj[818], aby wypoczął wół twój i osioł twój, i żeby wytchnął syn niewolnicy twej[819] i cudzoziemiec[820].

13

A we wszystkim, com wam powiedział, bądźcie ostrożni; a imienia bogów cudzych nie wspominajcie[821]: niech słyszanym nie będzie w ustach twoich!

14

Trzy razy w roku obchodzić Mi będziesz święto.

15

Święta przaśników[822] przestrzegaj: siedem dni będziesz jadał przaśniki[823] — jakem ci przykazał, w oznaczonym czasie miesiąca kłosów[824]; gdyż w nim wyszedłeś z Micraim. A niech nie ukażą się przed obliczem Moim z próżną ręką[825].

16

I święta żniwa[826], pierwocin plonów twoich, tego coś wysiał na polu[827]; i - święta zbiorów[828] z końcem roku, gdy zbierzesz plony twoje z pola[829].

17

Trzy razy do roku[830] ukaże się cały twój ród męski przed obliczem Pana Wiekuistego.

18

Nie rozlewaj wobec [niczego] zakwaszonego krwi ofiary Mojej[831], nie ma przeleżeć tłuszcz świątecznej Mej ofiary do rana[832].

19

Najwcześniejsze z pierwocin ziemi twojej[833] przyniesiesz do domu Wiekuistego, Boga twojego. Nie będziesz gotował koźlęcia w mleku matki jego[834].

20

Oto Ja wysyłam anioła[835] przed tobą[836], aby cię strzegł na drodze, i aby cię zaprowadził na miejsce, które przygotowałem[837].

21

Strzeż się go[838], a słuchaj głosu jego; nie sprzeciwiaj mu się, bo nie przebaczy grzechu waszego[839], gdyż imię Moje w nim.

22

Ale jeżeli słuchać będziesz głosu jego i spełnisz wszystko co powiem; tedy wrogować będę wrogom twoim, i gnębić gnębicieli twoich.

23

Gdy pójdzie anioł Mój przed tobą, i zaprowadzi cię do Emorejczyka i Chitejczyka, i Peryzejczyka i Kanaanejczyka, do Chiwity i Jebusyty, a wytępię ich:

24

Tedy nie korz się bogom ich, ani służ im, ani nie czyń według spraw ich; lecz zburzysz i skruszysz posągi ich.

25

A służcie Wiekuistemu, Bogu waszemu, a pobłogosławi On chleb twój i wodę twoją, i oddalę choroby z pośród ciebie.

26

Nie będzie roniącej ani niepłodnej w kraju twoim; liczby dni twoich dopełnię.

27

Strach Mój poślę przed tobą, i strwożę cały lud przeciw któremu pójdziesz, i zwrócę wszystkich wrogów twoich grzbietem do ciebie[840].

28

Wyślę też szerszenie[841] przed tobą i wypędzą Chiwitę, i Kanaanejczyka i Chitejczyka przed tobą.

29

Nie wypędzę go przed tobą w jednym roku, aby nie zamieniła się ziemia w pustynię, i nie namnożył się przeciw tobie zwierz dziki.

30

Powoli wypędzę go przed obliczem twoim, aż się rozplenisz i zawładniesz tą ziemią.

31

I ustanowię granicę twoją od morza Sitowego do morza Pelisztów[842], a od pustyni aż do rzeki[843]; bo oddam w ręce wasze mieszkańców tej ziemi, i wypędzisz ich z przed oblicza twojego.

32

Nie zawieraj ani z nimi, ani z bogami ich przymierza.

33

Niech nie mieszkają w ziemi twojej, aby nie uwiedli cię do grzechu przeciw Mnie; bo jeżeli będziesz służył bogom ich, to będzie ci to matnią[844]”.

Rozdział XXIV

1

A do Mojżesza rzekł: „Podejdź ku Wiekuistemu[845], ty i Aharon, Nadab i Abihu, i siedemdziesięciu ze starszyzny Israela; a ukłonicie się z dala.

2

I przystąpi Mojżesz sam[846] do Wiekuistego, oni zaś niech się nie zbliżą; lud też niech nie wejdzie z nim”.

3

I przyszedł Mojżesz i opowiedział ludowi[847] wszystkie słowa Wiekuistego[848] i wszystkie prawa[849]; i odpowiedział cały lud jednogłośnie, mówiąc: „Wszystkie słowa, które wyrzekł Wiekuisty spełnimy!”

4

I spisał Mojżesz wszystkie słowa Wiekuistego[850], i wstał rano[851], i wystawił ofiarnicę[852] u stóp góry i dwanaście słupów, stosownie do dwunastu pokoleń Israelskich.

5

I posłał młodzieńców z synów Israela[853] i ofiarowali całopalenia i zarzynali ofiary opłatne[854] Wiekuistemu — woły.

6

I wziąwszy Mojżesz połowę krwi[855], wlał w czasze[856], a drugą połową krwi pokropił ofiarnicę.

7

I wziął księgę przymierza[857] i przeczytał przed uszy ludu; i rzekli: „Wszystko co powiedział Wiekuisty spełnimy i usłuchamy[858]”.

8

I wziąwszy Mojżesz krew, pokropił lud, i rzekł: „Oto krew przymierza, które zawarł Wiekuisty z wami, co do wszystkich tych słów”.

9

I wstąpił Mojżesz i Aharon, Nadab i Abihu, i siedemdziesięciu ze starszyzny Israela.

10

I widzieli Boga Israela[859], mianowicie pod stopami Jego jakoby wyrób z najjaśniejszego szafiru[860], a jako samo niebo w czystości.

11

A na wybrańców synów Israela[861] nie wyciągnął ręki Swojej[862]. I oglądali oni Boga, i - jedli i pili[863].

12

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Podejdź ku Mnie na górę, i zostań tam[864]; a dam ci tablice kamienne z nauką i przykazaniami, które napisałem[865], aby nauczać ich”.

13

I powstał Mojżesz i Jehoszua, sługa jego[866], i wstąpił Mojżesz na górę Bożą.

14

A do starszych rzekł: „Oczekujcie nas tu, póki nie powrócimy do was; a oto Aharon i Chur z wami: kto by miał sprawę niech uda się do nich”.

15

I wstąpił Mojżesz na górę, i zakrył obłok górę.

16

I przebywał majestat Wiekuistego na górze Synaj, a okrywał ją obłok przez sześć dni; i wezwał On Mojżesza dnia siódmego[867] spośród obłoku.

17

A widok majestatu Wiekuistego, jakoby ogień pożerający na szczycie góry, przed oczyma synów Israela.

18

I wszedł Mojżesz w środek obłoku[868], i wstąpił na górę: i przebył Mojżesz na górze czterdzieści dni i czterdzieści nocy.

Rozdział XXV

1

I oświadczył Wiekuisty Mojżeszowi i rzekł:

2

„Powiedz synom Israela, aby zebrali Mi daninę[869]; od każdego człowieka, którego pobudzi serce jego, przyjmiecie daninę Moją[870].

3

A oto danina, którą przyjmować wam od nich: złoto, srebro, i miedź[871];

4

I błękit[872], i purpurę[873], i karmazyn[874], i bisior[875], i wełnę kozią;

5

I skóry baranie, czerwono barwione, i skóry borsucze[876], i drzewo akacjowe[877];

6

Oliwę do świecznika, korzenie na olej namaszczenia[878], i na kadzidło wonne[879];

7

Kamienie onyksowe[880] i kamienie oprawne[881], dla naramiennika[882] i napierśnika[883].

8

I wystawią Mi świątynię[884], abym zamieszkał wpośród nich.

9

Ze wszystkim tak, jako pokażę tobie — pierwowzór Przybytku[885] i pierwowzór wszystkich naczyń jego — tak i wykonacie[886].

10

I zrobią arkę[887] z drzewa akacjowego: dwa i pół łokcia[888] długość jej, półtora łokcia szerokość jej, a półtora łokcia wysokość jej.

11

I powleczesz ją złotem czystym — z wewnątrz i z zewnątrz[889] powleczesz ją; a zrobisz nad nią wieniec złoty wokoło[890].

12

Odlejesz też dla niej cztery pierścienie złote i przytwierdzisz je do czterech węgłów[891] jej[892]: dwa pierścienie do boku jej jednego, i dwa pierścienie do boku jej drugiego;

13

I zrobisz drążki z drzewa akacjowego i powleczesz je złotem;

14

I włożysz drążki te do pierścieni po bokach arki, dla uniesienia arki nimi.

15

W pierścieniach arki powinny pozostać drążki: nie mają być odejmowane od niej.

16

A umieścisz w arce tej świadectwo[893], które dam tobie.

17

I zrobisz wieko[894] ze złota czystego — dwa i pół łokcia długość jego, a półtora łokcia szerokość jego.

18

I wykonasz dwa cheruby złote — kutej roboty wykonasz je na obu brzegach wieka[895].

19

A wykonasz cheruba jednego na brzegu z jednej strony, a cheruba drugiego na brzegu z drugiej strony; wystającymi z wieka wykonacie cheruby, po obu brzegach jego.

20

A niech będą to cheruby o rozpostartych w górę skrzydłach[896], okrywające skrzydłami swymi wieko, a twarzami swoimi zwrócone jeden ku drugiemu: ku wieku niechaj będą twarze cherubów.

21

I położysz wieko na wierzch arki; w arce zaś umieścisz świadectwo, które dam tobie.

22

A stawiać się będę dla ciebie tam[897], i przemawiać do ciebie sponad wieka, z pomiędzy dwu cherubów, co nad arką świadectwa, o wszystkim, co ci polecę do synów Israela.

23

Sporządzisz też stół z drzewa akacjowego — dwa łokcie długość jego, łokieć szerokość jego, a półtora łokcia wysokość jego;

24

I powleczesz go złotem czystym, a uczynisz doń wieniec złoty wokoło[898].

25

Zrobisz też w około niego listwę[899] na piędź[900] szeroką i wieniec złoty w około listwy.

26

I zrobisz do niego cztery pierścienie złote, i utwierdzisz pierścienie te po czterech rogach, które u czterech nóg jego.

27

Przy listwie będą pierścienie te jako osady[901] dla drążków, dla uniesienia stołu.

28

A zrobisz drążki te z drzewa akacjowego, i powleczesz je złotem, dla uniesienia stołu.

29

I zrobisz misy[902] jego, i czasze[903] i dzbany[904] i kielichy[905] jego, którymi się rozlewa[906]; ze złota czystego zrobisz je.

30

I położysz na stół chleb wystawny[907], przed obliczem Moim ustawicznie.

31

Zrobisz też świecznik[908] ze złota czystego; kutej roboty ma być świecznik ten[909]; podstawa[910] i pręt[911] jego, kielichy[912] i gałki[913] i kwiaty[914] jego z niego wychodzić powinny[915].

32

A sześć ramion wychodzić ma z boków jego[916]; trzy ramiona świecznika z jednego boku jego, a trzy ramiona świecznika z drugiego boku jego.

33

Trzy kielichy, kształtu kwiecia migdału na jednym ramieniu — z gałką i kwiatem; i trzy kielichy kształtu kwiecia migdału na drugim ramieniu — z gałką i kwiatem. Tak na sześciu ramionach wychodzących ze świecznika.

34

A na samym świeczniku cztery kielichy[917], kształtu kwiecia migdału z gałkami i kwiatami jego.

35

Jedna gałka pod dwoma ramionami — z niego, i jedna też gałka pod dwoma ramionami — z niego, i znowu gałka pod dwoma ramionami — z niego: u sześciu ramion wychodzących ze świecznika.

36

Gałki ich i ramiona ich z niego samego wychodzić mają: cały ma być kuty z jednej bryły złota czystego.

37

I zrobisz lamp do niego — siedem[918], tak żeby nasadziwszy lampy jego, one oświecały stronę jego przednią[919].

38

Szczypczyki[920] też jego i popielniczki[921] jego ze złota czystego.

39

Z talentu[922] złota czystego uczynią go wraz ze wszystkimi tymi naczyniami.

40

A bacz, uczyń to wedle wzoru, który pokazano ci na górze[923].

Rozdział XXVI

1

Przybytek[924] zaś zrobisz z dziesięciu tkanin[925], z bisioru kręconego[926], i z błękitu, i purpury i karmazynu[927]; w cheruby[928] robotą wymyślną wykonasz je.

2

Długość tkaniny każdej — dwadzieścia osiem łokci[929], a szerokość cztery łokcie dla tkaniny każdej; miara jedna dla wszystkich tkanin.

3

Pięć tkanin będzie spinanych jedna z drugą[930] — a pięć tkanin spinanych jedna z drugą.

4

I zrobisz pętlice błękitne[931] na kraju jednej tkaniny, przy krańcu spojenia[932]; tak też zrobisz na kraju tkaniny ostatniej, przy spojeniu drugim.

5

Pięćdziesiąt pętlic zrobisz u tkaniny jednej, a pięćdziesiąt pętlic na krańcu tkaniny, która w spojeniu drugim; przeciwległe będą pętlice jedna drugiej[933].

6

I zrobisz pięćdziesiąt zapinek złotych, a zepniesz tkaniny jedną z drugą zapinkami: i będzie Przybytek całością.

7

Zrobisz też tkaniny z wełny koziej, jako namiot nad Przybytkiem[934]; jedenaście tkanin zrobisz takich.

8

Długość tkaniny każdej — trzydzieści łokci, a szerokość cztery łokcie dla tkaniny każdej; miara jedna dla jedenastu tkanin.

9

I zepniesz pięć tkanin osobno, a sześć tkanin osobno; i złożysz we dwoje tkaninę szóstą z przedniej strony namiotu[935].

10

I zrobisz pięćdziesiąt pętlic po kraju tkaniny jednej, krańcowej w spojeniu, i pięćdziesiąt pętlic po kraju tkaniny spojenia drugiego.

11

Zrobisz też zapinek miedzianych pięćdziesiąt, i zawiedziesz zapinki w pętlice, i spoisz namiot, aby był całością.

12

A koniec zbywający z tkanin namiotu — pół tkaniny zbywającej — zwiesisz z tylnej strony Przybytku[936].

13

A łokieć z jednej, i łokieć z drugiej strony, z nadmiaru długości tkanin namiotu, zwieszony będzie po bokach namiotu z jednej i z drugiej strony, pokrywając go[937].

14

I zrobisz pokrowiec na namiot[938] ze skór baranich czerwono barwionych — a przykrycie ze skór borsuczych[939] na wierzch.

15

I zrobisz bale[940] do Przybytku, z drzewa akacjowego[941], stojące[942].

16

Dziesięć łokci długość bala[943], a półtora łokcia szerokość bala każdego[944].

17

Po dwa czopy u każdego bala[945], osadzonych jeden naprzeciw drugiego[946]; tak tedy zrobisz u wszystkich bali Przybytku.

18

I zrobisz bale te do Przybytku: dwadzieścia bali dla strony południowej, po stronie prawej[947];

19

I czterdzieści podsłupi srebrnych sporządzisz pod dwadzieścia tych bali: dwa podsłupia pod bal jeden, do dwóch czopów jego, i dwa podsłupia pod bal drugi, do dwóch czopów jego.

20

A na bok drugi Przybytku, dla strony północnej — dwadzieścia bali;

21

I czterdzieści podsłupi dla nich srebrnych: dwa podsłupia pod bal jeden, i dwa podsłupia pod bal drugi.

22

A na tylną stronę Przybytku, ku zachodowi, zrobisz sześć bali;

23

A dwa bale zrobisz na węgły Przybytku[948], przy tylnej ścianie.

24

I będą przystawały u spodu[949], i szczelnie przystawały od góry[950] do jednego pierścienia[951]: tak będzie z obydwoma, które na obu węgłach będą.

25

I tak będzie osiem bali, a podsłupi ich srebrnych[952] — szesnaście podsłupi: dwa podsłupia pod bal jeden, i dwa podsłupia pod bal drugi.

26

I zrobisz wrzeciądze[953] z drzewa akacjowego: pięć do bali strony Przybytku jednej[954],

27

A pięć wrzeciędzy do bali strony Przybytku drugiej, i pięć też wrzeciędzy do bali strony Przybytku tylnej, od zachodu.

28

A wrzeciądz środkowy przez środek bali przechodzić będzie od końca do końca.

29

Bale zaś obłożysz złotem, a pierścienie ich zrobisz ze złota jako osady[955] dla wrzeciędzy; obłożysz też i wrzeciądze złotem[956].

30

I wystawisz Przybytek w sposób, jaki ukazano ci na górze.

31

I zrobisz też zasłonę[957] z błękitu, i purpury, i karmazynu i bisioru kręconego; robotą wymyślną wykonasz ją w cheruby.

32

A zawiesisz ją na czterech słupach akacjowych[958], powleczonych złotem — z haczykami złotymi — na czterech podsłupiach srebrnych.

33

I zawiesisz zasłonę pod zapinkami, i wniesiesz tam, za zasłonę, arkę świadectwa[959]; a przedzielać wam będzie ta zasłona między świątynią[960] a przenajświętszym[961].

34

I umieścisz wieko na arce świadectwa w przenajświętszym.

35

I ustawisz stół zewnątrz zasłony, a świecznik naprzeciwko stołu[962] po stronie Przybytku ku południowi; stół zaś umieścisz na stronie północnej.

36

Sporządzisz też kotarę[963] do wnijścia namiotu z błękitu, i purpury, i karmazynu i bisioru kręconego, wyrobu wzorzystego[964].

37

A przygotujesz do tej kotary pięć słupów akacjowych, i powleczesz je złotem — haczyki ich będą złote — i odlejesz do nich pięć podsłupi miedzianych.

Rozdział XXVII

1

I wystawisz ofiarnicę z drzewa akacjowego, pięć łokci długości, a pięć łokci szerokości: czworograniasta[965] będzie ofiarnica, a trzy łokcie wysokość jej.

2

I poczynisz narożniki na czterech węgłach[966] jej: z niej wychodzić będą narożniki jej[967]; i obłożysz ją miedzią.

3

I zrobisz garczki do niej dla oczyszczania jej z popiołu, i łopatki, i kropielnice[968], i widełki[969], i węglarki[970] do niej; wszystkie naczynia jej wyrobisz z miedzi.

4

Przygotujesz też do niej kratę, roboty siatkowej, z miedzi, a zrobisz u siatki cztery pierścienie miedziane na czterech rogach jej.

5

I umieścisz ją pod okoleniem ofiarnicy[971], u spodu, tak aby sięgała siatka do połowy ofiarnicy.

6

I zrobisz drążki do ofiarnicy — drążki z drzewa akacjowego; a obłożysz je miedzią.

7

I wwiedzione będą drążki jej do pierścieni[972], i będą drążki po obu bokach ofiarnicy, gdy się ją nosić będzie.

8

Pusty, z tarcic[973] uczynisz go; jak pokazano ci na górze, tak niech uczynią.

9

I zrobisz dworzec[974]Przybytku: po stronie południowej po prawej stronie[975], zapony[976] podwórza z bisioru kręconego, na sto łokci długości z jednej strony.

10

Słupów też do niego dwadzieścia[977], i podsłupi do nich dwadzieścia z miedzi; haczyki u słupów i klamry do nich ze srebra.

11

I takoż po stronie północnej, wzdłuż zapony, będą sto łokci długości; słupów też do nich dwadzieścia, a podsłupi do nich dwadzieścia z miedzi; haczyki u słupów i klamry ich — ze srebra.

12

A wszerz podwórza ze strony zachodniej, zapon pięćdziesiąt łokci; słupów do nich dziesięć, a podsłupi dziesięć.

13

A wszerz podwórza ze strony przedniej, od wschodu — pięćdziesiąt łokci[978].

14

Piętnaście też łokci zapony dla jednego skrzydła, słupów ich trzy i podsłupi ich trzy.

15

I dla skrzydła drugiego piętnaście łokci zapony; słupów ich trzy i podsłupi ich trzy.

16

A do bramy podwórza kotary dwadzieścia łokci, z błękitu, i purpury, i karmazynu i bisioru kręconego, wyrobu wzorzystego; słupów do niej cztery i podsłupi cztery.

17

Wszystkie słupy podwórza wokoło opatrzone będą klamrami srebrnymi; haczyki do nich ze srebra a podsłupia ich z miedzi.

18

Długość podwórza — sto łokci, a szerokość — pięćdziesiąt na pięćdziesiąt[979], a wysokość pięć łokci — z bisioru kręconego; a podsłupia z miedzi.

19

Wszystkie naczynia Przybytku[980], do wszelakiego użytku w nim i wszystkie kołki[981] jego, i wszystkie kołki podwórza, z miedzi.

20

A rozkażesz synom Israela, aby przynosili tobie oliwy z oliwek, czystej, wytłoczonej, dla oświetlania[982], dla ciągłego[983] zapalania światła, -

21

W Przybytku zboru[984], zewnątrz zasłony znajdującej się przed (arką) świadectwa przyrządzać je będzie Aharon i synowie jego — od wieczora aż do rana[985] przed Wiekuistym. Ustawa to wieczna w potomstwie ich[986] między synami Israela.

Rozdział XXVIII

1

A ty zbliż ku sobie Aharona[987], brata twojego, i synów jego z nim, spośród synów Israela, aby Mi go przysposobić na kapłana: Aharona, Nadaba i Abihu, Elazara i Itamara, synów Aharona.

2

A sprawisz szaty święte Aharonowi, bratu twemu, na cześć i na ozdobę.

3

Ty też rozmówisz się z wszystkimi mądrymi sercem, których napełniłem duchem mądrości — aby zrobili szaty Aharonowi, aby go poświęcić, aby Mi go przysposobić na kapłana[988].

4

A oto szaty, które zrobić mają: napierśnik[989], i efod[990], i płaszcz[991], i szata spodnia[992] przetykana[993], zawój[994] i pas[995]. I zrobią szaty te święte Aharonowi, bratu twojemu, i synom jego, aby Mi go przysposobić na kapłana.

5

I niechaj wezmą oni[996] złota i błękitu, i purpury i karmazynu, i bisioru.

6

I zrobią efod ze złota, z błękitu, i purpury, i karmazynu, i z bisioru kręconego[997], robotą wymyślną[998].

7

Dwa przyramki[999] złączone mieć będzie na dwu końcach swoich, aby się tak zawiązywał[1000].

8

A pas[1001] do przepasania go, będący na nim, jednakiej z nim roboty, przedłużeniem jego będzie[1002], ze złota, błękitu i purpury, karmazynu, i z bisioru kręconego.

9

I weźmiesz dwa kamienie onyksu, i wyryjesz na nich imiona synów Israela.

10

Sześć z imion ich na kamieniu jednym, a imiona sześciu pozostałych na kamieniu drugim, podług urodzenia ich[1003].

11

Robotą rytowników na kamieniu, rzeźbą pieczętarską[1004], wyryjesz na obu kamieniach imiona synów Israela; obwiedzione plecionkami złotymi[1005] uczynisz je.

12

I wprawisz dwa te kamienie na przyramkach efodu, jako kamienie pamiątkowe dla synów Israela: i nosić będzie Aharon imiona ich przed obliczem Wiekuistego na obu ramionach swoich, dla pamięci[1006].

13

Zrobisz też plecionki złote.

14

I dwa łańcuszki z czystego złota; kręconymi uczynisz je[1007], robotą plecioną[1008], i przytwierdzisz łańcuszki te sznurkowate do plecionek.

15

I zrobisz napierśnik wyroczny[1009]; robotą wymyślną, podług roboty naramiennika, zrobisz go: ze złota, błękitu, purpury i karmazynu, i bisioru kręconego zrobisz go.

16

Czworograniastym będzie, podwójnym, na piędź[1010] długość jego i na piędź szerokość jego.

17

I nasadzisz weń wstawki z kamieni[1011], cztery rzędy[1012] kamieni; rzędem: rubin[1013], topaz[1014], i szmaragd[1015] — rząd jeden.

18

A rząd drugi — karbunkuł[1016], szafir[1017] i beryl[1018].

19

A rząd trzeci — opal[1019], agat[1020] i ametyst[1021].

20

A rząd czwarty — chryzolit[1022], onyks[1023] i jaspis[1024]; osadzone w złocie będą w oprawach swoich.

21

A kamieni tych ma być, podług imion synów Israela, dwanaście[1025], podług imion ich; rzeźbą pieczętarską każdy z imieniem swoim, niechaj będzie dla dwunastu pokoleń.

22

I zrobisz dla napierśnika łańcuszki graniaste, roboty plecionej[1026], ze złota czystego.

23

Zrobisz też do napierśnika dwa pierścienie złote, i przytwierdzisz dwa te pierścienie do dwóch końców napierśnika.

24

I włożysz dwie owe plecionki złote we dwa pierścienie, u końców napierśnika.

25

A dwa końce dwóch plecionek przytwierdzisz do dwóch opraw, te zaś przytwierdzisz na dwóch przyramkach efodu[1027], z przedniej strony jego.

26

Zrobisz też dwa pierścienie złote, i przyprawisz je do dwóch końców napierśnika, na skraju jego[1028], znajdującego się od strony efodu od wewnątrz.

27

I zrobisz jeszcze dwa pierścienie złote, i przyprawisz je do dwóch przyramek efodu, u spodu, z przedniej strony jego, u spojenia jego, nad pasem efodu[1029].

28

I przywiążą napierśnik pierścieniami jego do pierścieni efodu sznurkiem błękitnym, aby został na pasie efodu, a nie usuwał się napierśnik od efodu.

29

I będzie nosił Aharon imiona synów Israela na napierśniku wyrocznym, na sercu swoim, gdy będzie wchodził do świątyni, na pamiątkę przed Wiekuistym, ustawiczną.

30

I złożysz w napierśniku wyrocznym Urim i Tumim[1030], i będą na sercu Aharona, gdy będzie wchodził przed oblicze Wiekuistego; i tak nosić będzie Aharon sąd synów Israela na sercu swoim przed obliczem Wiekuistego ustawicznie.

31

I zrobisz płaszcz pod efod, cały z błękitu[1031].

32

A będzie otwór dla głowy w środku jego; obwódka też będzie u otworu jego w około, wyrobu tkackiego[1032] — jak u otworu pancerza będzie u niego, aby się nie rozdzierał.

33

I zrobisz na krajach jego granatowe jabłuszka[1033] z błękitu, purpury i karmazynu — na krajach jego w około; a dzwonki złote[1034] między nimi, w około.

34

Dzwonek złoty i granatowe jabłuszko, po krajach płaszcza, w około.

35

A będzie to miał na sobie Aharon podczas służby, aby słyszany był dźwięk od niego, gdy będzie wchodził do świątyni przed oblicze Wiekuistego, i gdy będzie wychodził, aby nie umarł.

36

I zrobisz też diadem[1035] ze złota szczerego, a wyryjesz na nim rzeźbą pieczętarską: „Święte Wiekuistemu”.

37

I przytwierdzisz go na sznurku błękitnym tak, aby był na zawoju; po przedniej stronie zawoju umieszczony będzie.

38

A będzie na czole Aharona i poniesie na sobie Aharon[1036] uchybienia za świętości, które poświęcać będą synowie Israela przy wszystkich darach swych świętych. I będzie na czole jego nieustannie dla zjednania im łaski u Wiekuistego.

39

I utkasz spodnią szatę z bisioru; także zrobisz zawój z bisioru, a pas zrobisz robotą wzorzystą.

40

I dla synów też Aharona sprawisz[1037] szaty spodnie, i zrobisz dla nich pasy, i mitry[1038] sprawisz im, na cześć i na ozdobę.

41

A ubierzesz w nie Aharona, brata twego, i synów jego przy nim, i namaścisz ich, i upełnomocnisz ręce ich, i poświęcisz ich, aby Mi piastowali kapłaństwo.

42

I sprawisz im spodnie lniane[1039] dla zakrycia nagości ciała; od bioder aż do goleni będą.

43

A będą na Aharonie i na synach jego[1040], gdy będą wchodzili do Przybytku zboru, albo przystępowali do ofiarnicy dla służby w świątyni — aby nie ściągnęli na siebie grzechu a nie pomarli[1041]. Ustawa to wieczna dla niego i dla potomków jego po nim.

Rozdział XXIX

1

A oto co masz spełnić nad nimi, aby poświęcić ich[1042], aby Mi piastowali kapłaństwo: weźmiesz cielca jednego, młodego, i dwa barany, bez wady;

2

I chleby przaśne[1043], i kołacze przaśne zaczynione oliwą, i opłatki przaśne[1044], namazane oliwą[1045]; z przedniej mąki pszennej zrobisz je.

3

I włożysz je w jeden kosz, i przyniesiesz je[1046] w tymże koszu — oraz cielca i dwa barany.

4

Aharona zaś i synów jego przywiedziesz do wejścia Przybytku zboru i wykąpiesz ich w wodzie[1047].

5

I wziąwszy szaty, obleczesz Aharona w szatę spodnią i w płaszcz pod efod, i w efod, i w napierśnik, i opaszesz go pasem efodu.

6

I włożysz zawój na głowę jego, i przytwierdzisz diadem święty na zawoju.

7

I wziąwszy olej namaszczenia, polejesz na głowę jego, i namaścisz go[1048].

8

Synów też jego przyprowadzisz i przybierzesz ich w szaty spodnie.

9

I przepaszesz ich pasem — Aharona i synów jego — i okryjesz głowy ich mitrami; i będą mieli kapłaństwo podług ustawy wiecznej: i upełnomocnisz rękę Aharona i rękę synów jego.

10

I przywiedziesz cielca przed Przybytek zboru, i położą Aharon i synowie jego ręce swoje na głowę cielca.

11

I zarzniesz cielca przed obliczem Wiekuistego u wejścia do Przybytku zboru[1049].

12

A wziąwszy z krwi cielca, pomażesz narożniki ofiarnicy palcem twoim, a całą krew wylejesz u podstawy ofiarnicy.

13

I weźmiesz cały tłuszcz pokrywający trzewia i przeponę nad wątrobą, i obie nerki i tłuszcz, który na nich, i puścisz z dymem[1050] na ofiarnicy.

14

Mięso zaś cielca, i skórę jego, i nieczystość jego — spalisz w ogniu za obozem: ofiara to zagrzeszna[1051].

15

A jednego barana weźmiesz, i położą Aharon i synowie jego ręce swoje na głowę tego barana.

16

I zarzniesz barana, i weźmiesz krew jego, i pokropisz ołtarz w około[1052].

17

A barana rozbierzesz na części jego, i opłuczesz trzewia i golenie jego, i położysz z częściami i z głową jego.

18

I puścisz z dymem całego tego barana na ofiarnicy. Całopalenie[1053] to Wiekuistemu, wonią przyjemną[1054], ogniową ofiarą[1055] Wiekuistemu.

19

Po czym weźmiesz barana drugiego, a położy Aharon i synowie jego ręce swoje na głowę barana.

20

A zarżnąwszy barana weźmiesz nieco krwi jego, i włożysz na chrząstkę ucha Aharona i na chrząstkę prawego ucha synów jego, i na wielki palec ręki ich prawej, i na wielki palec nogi ich prawej; i pokropisz krwią ofiarnicę w około.

21

I weźmiesz ze krwi, która na ofiarnicy, i z oleju namaszczenia, i pokropisz Aharona i szaty jego, i synów jego, i szaty synów jego z nim; i będą poświęceni on, i szaty jego, i synowie jego, i szaty synów jego z nim.

22

I weźmiesz z barana tłuszcz, i ogon, i tłuszcz pokrywający trzewia, i przeponę wątroby, i obie nerki i łój, który na nich, i udziec prawy; — bo to baran upełnomocnienia[1056].

23

I bochenek chleba jeden, i kołacz na oliwie jeden, i opłatek jeden z kosza przaśników, który przed Wiekuistym.

24

A położywszy to wszystko na dłonie Aharona, i na dłonie synów jego[1057], poruszysz tym kołysząc[1058] przed obliczem Wiekuistego.

25

I weźmiesz to z ręki ich, i puścisz z dymem na ofiarnicy przy całopaleniu, na woń przyjemną przed Wiekuistym: ogniowa to ofiara Wiekuistemu.

26

A wziąwszy mostek z barana upełnomocnienia, przeznaczonego dla Aharona, poruszysz je kołysząc przed obliczem Wiekuistego, a będzie to udziałem twoim.

27

I tak poświęcisz mostek zakołysania[1059] i łopatkę podniesienia[1060], które zakołysano i które podniesiono z barana upełnomocnienia, z tego, co dla Aharona i co dla synów jego;

28

I należeć będą do Aharona i do synów jego prawem wiecznym od synów Israela; bo to podniesieniem[1061] jest, a podniesieniem ma zostać od synów Israela, z ofiar ich opłatnych — podniesienie ich Wiekuistemu.

29

A szaty święte Aharona pozostaną dla synów jego po nim, aby ich namaścić w nich i upełnomocnić nimi ręce ich.

30

Siedem dni będzie się w nie odziewał ten z jego synów, który zostanie kapłanem na miejscu jego, który wnijdzie do Przybytku zboru dla służby w świątyni.

31

Barana zaś upełnomocnienia weźmiesz, i ugotujesz mięso jego na miejscu świętem[1062].

32

I jeść będą Aharon i synowie jego mięso onego barana i chleb, który jest w koszu — u wejścia do Przybytku zboru.

33

I niech jedzą oni to, czym spełniono rozgrzeszenie ich dla upełnomocnienia rąk ich, dla poświęcenia ich: postronny[1063] zaś jeść tego nie będzie, bo święte jest.

34

A jeżeliby się co zostało z mięsa upełnomocnienia i z chleba aż do rana; spalisz pozostałe w ogniu: nie należy go jeść, bo świętym jest.

35

I postąpisz z Aharonem i z synami jego we wszystkim tak, jakem polecił tobie: przez siedem dni upełnomacniać ich będziesz.

36

Cielca też zagrzesznego składać będziesz co dzień przy oczyszczeniach —i będziesz spełniał ofiary zagrzeszne na ofiarnicy[1064], oczyszczając ją[1065]; i namaścisz ją[1066], by go uświęcić.

37

Siedem dni będziesz oczyszczał ofiarnicę i uświęcał ją — i będzie ofiarnica świętym świętości: cokolwiek dotknie się ofiarnicy uświęconym będzie[1067].

38

A oto co będziesz składał na ofiarnicy: jagniąt rocznych dwoje co dzień, ustawicznie.

39

Jagnię jedno sprawiaj z rana, a jagnię drugie sprawiaj pod wieczór[1068].

40

I dziesiąta część efy mąki[1069] przedniej, rozczynionej z czwartą częścią hina[1070] oliwy wytłoczonej, a jako ofiarę płynną[1071]: czwartą część hina wina na jedno jagnię.

41

A jagnię drugie będziesz sprawiał nad wieczorem; według ofiary pokarmowej porannej i według ofiary płynnej jej sprawiać ją będziesz, na woń przyjemną, na ofiarę ogniową[1072] Wiekuistemu.

42

Całopalenie to ustawiczne[1073] będzie w pokoleniach waszych, u wejścia do Przybytku zboru przed Wiekuistym, gdzie się stawiać będę wam, aby tam mówić z tobą[1074].

43

I stawiać się tam będę synom Israela, i będzie poświęcony[1075] majestatem Moim.

44

I poświęcę Przybytek zboru i ofiarnicę; Aharona zaś i synów jego poświęcę, aby Mi piastowali kapłaństwo.

45

I będę przebywał w pośród synów Israela, i będę im Bogiem.

46

I poznają, żem Ja Wiekuisty, Bóg ich, którym ich wywiódł z ziemi Micraim, abym przebywał w pośród nich[1076], Ja — Wiekuisty, Bóg ich.

Rozdział XXX

1

I wystawisz ołtarz do kadzenia kadzidła; z drzewa akacjowego wystawisz go.

2

Łokieć[1077] długość jego, a łokieć szerokość jego; czworograniastym[1078] będzie — dwa zaś łokcie wysokość jego; z niego wychodzić będą narożniki jego.

3

I obłożysz go złotem czystym, płytę jego[1079], i ściany jego w około, i narożniki jego; i zrobisz do niego wieniec złoty[1080] na około.

4

Dwa też pierścienie złote zrobisz poniżej wieńca jego, po obu bokach jego zrobisz je, przy obu kantach jego[1081], i będą to osady[1082] dla drążków, dla uniesienia go na nich.

5

I zrobisz drążki te z drzewa akacjowego, i powleczesz je złotem.

6

I umieścisz go przed zasłoną, co przed arką świadectwa — naprzeciw wieka, co na arce świadectwa — gdzie stawiać się będę tobie.

7

I będzie kadził na nim Aharon[1083] kadzidłem z wonności[1084]; każdego rana, gdy będzie oczyszczał lampy, kadzić nim będzie.

8

Także gdy zapali Aharon lampy nad wieczór, będzie kadził nim. Kadzidło ustawiczne[1085] to przed Wiekuistym, w pokoleniach waszych.

9

Nie wniesiecie nań kadzidła postronnego[1086], ani całopalenia, ani obiaty[1087]; ani ofiary płynnej[1088] nie wylewajcie nań.

10

I dopełni Aharon oczyszczenia narożników jego raz do roku; z krwi ofiary zagrzesznej, oczyszczającej, dopełniać będzie raz do roku[1089] oczyszczenia jego w pokoleniach waszych: świętym świętości on Wiekuistemu.

11

I oświadczył Wiekuisty Mojżeszowi, i rzekł:

12

„Gdy zbierzesz poczet synów Israela dla spisania ich[1090], niechaj da wtedy każdy okup duszy swojej Wiekuistemu przy spisie ich, aby nie było wpośród nich klęski[1091], przy spisie ich.

13

Oto co dać ma każdy[1092] przechodzący na spisanie — pół szekla według szekla świętego[1093]; po dwadzieścia gera[1094] szekel; pół tego szekla, jako dań Wiekuistemu.

14

Każdy przechodzący na spisanie, od dwudziestu lat i wyżej[1095], niechaj da dań tę Wiekuistemu.

15

Bogaty niechaj nie dołoży, a ubogi — nie ujmie od pół szekla, składając tę dań Wiekuistemu, dla odpuszczenia duszom waszym.

16

I wziąwszy srebro odpuszczenia od synów Israela obrócisz je na służbę Przybytku zboru[1096]; i będzie to synom Israela na pamiątkę przed Wiekuistym, dla odpuszczenia duszom waszym”.

17

I oświadczył Wiekuisty Mojżeszowi, i rzekł:

18

„Zrobisz też miednicę[1097] miedzianą i podnóże jej miedziane, do umywania, i umieścisz ją między Przybytkiem zboru i między ofiarnicą[1098], i nalejesz w nią wody.

19

I umywać będą Aharon i synowie jego z niej ręce swoje i nogi swoje[1099].

20

Gdy przyjdą do Przybytku zboru obmyją się wodą, aby nie umarli, albo gdy przystąpią do ofiarnicy dla służby, dla puszczenia z dymem ogniowej ofiary Wiekuistemu:

21

Niechaj wtedy umyją ręce swoje i nogi swoje, aby nie umarli. I będzie to im ustawą wieczną, jemu i potomstwu jego, w pokoleniach ich”.

22

I oświadczył Wiekuisty Mojżeszowi, i rzekł:

23

„Ty też weźmiesz sobie korzeni[1100] najprzedniejszych: mirry samościekłej[1101] — pięćset (szekli), a cynamonu wonnego[1102] — połowę tego, dwieście pięćdziesiąt, i trzciny wonnej[1103] — dwieście pięćdziesiąt.

24

I kasji[1104] — pięćset, podług wagi świętej, i oliwy z oliwek hin[1105].

25

I przyrządzisz z tego olej do namaszczania świętego, maść zgotowaną sposobem mieszających pachnidła: olejem do namaszczania świętego będzie.

26

I namaścisz nim[1106] Przybytek zboru i arkę świadectwa.

27

I stół, i wszystkie naczynia jego, i świecznik, i wszystkie przyrządy jego; i ołtarz kadzenia,

28

I ołtarz całopaleń i wszystkie naczynia jego, i miednicę i podnóże jej:

29

I poświęcisz je, a staną się świętem świętości; cokolwiek dotknie się ich, uświęconym będzie,

30

Aharona też i synów jego namaścisz i poświęcisz ich, aby piastowali Mi kapłaństwo.

31

A synom Israela powiesz tak: olejem namaszczania świętego niechaj będzie to dla Mnie, w pokoleniach waszych.

32

Na ciało innych ludzi nie ma być wylewanym, i według składu jego nie zrobicie podobnego mu; świętym on — świętym ma zostać dla was.

33

Ktokolwiek zmiesza podobny mu, i kto namaści nim postronnego[1107], wytraconym będzie z ludu swojego”.

34

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Weźmiesz sobie proszków wonnych[1108], balsamu[1109] i morskiego goździeńca[1110], i galbanu[1111], w proszkach, i kadzidło[1112] czyste; z każdego równa ilość niechaj będzie.

35

I przygotujesz z tego kadzidło mieszane sposobem mieszających pachnidła, utarte, czyste: dla świętości.

36

A utłuczesz część miałko, i położysz ją przed arką świadectwa, w Przybytku zboru, tam gdzie stawiać się będę tobie: świętym świętości niechaj będzie to dla was.

37

A kadzidło, które zrobisz — wedle składu jego nie zrobicie dla siebie: świętym ci to będzie dla Wiekuistego.

38

Ktobykolwiek zrobił podobne, aby orzeźwiać się[1113] nim, wytracony będzie z ludu swego”.

Rozdział XXXI

1

I oświadczył Wiekuisty Mojżeszowi, i rzekł:

2

„Patrz, oto powołałem po imieniu Becalela[1114], syna Urego, syna Chura[1115], z pokolenia Jehudy.

3

I napełniłem go duchem Bożym, mądrością[1116] i rozumem[1117] i umiejętnością[1118], i wszelkim wykonawstwem:

4

Ku wymyślaniu pomysłów[1119], by robić w złocie, w srebrze i w miedzi;

5

I w rytownictwie kamieni dla oprawy, i w rzeźbieniu drzewa, i aby wykonywał wszelką robotę.

6

A Ja, oto przydałem mu Oholiaba, syna Achisamacha, z pokolenia Dan, a w sercu każdego mądrego złożyłem mądrość, aby wykonali wszystko, com przykazał tobie.

7

Przybytek zboru, i arkę dla świadectwa, i wieko co na niej, wszystkie przybory Przybytku;

8

I stół i przybory jego, i świecznik lity, i wszystkie przybory jego, i ołtarz do kadzidła;

9

I ofiarnicę całopaleń i wszystkie przybory jej, i miednicę i podnóże jej;

10

I szaty przetykane[1120], szaty święte dla Aharona kapłana, i szaty synów jego, dla piastowania kapłaństwa.

11

I olej namaszczenia, i kadzidło z wonności dla świątyni: wszystko tak, jakem ci przykazał, uczynią”.

12

I oświadczył Wiekuisty Mojżeszowi, i rzekł:

13

„Ty też powiesz synom Israela tak[1121]: wszakże[1122] Szabatów Moich przestrzegajcie; bo to znak między Mną a wami, w pokoleniach waszych, byście poznali, żem Ja Wiekuisty, który poświęcam was.

14

I tak przestrzegajcie Szabatu, by święty był u was; kto go znieważy[1123], śmiercią karanym będzie[1124]; gdyż każdy, który by wykonał w nim robotę — wytracona będzie dusza ta[1125] spośród ludu swojego.

15

Sześć dni wykonywać się będzie robota, a dnia siódmego — Szabat najzupełniejszy, poświęcony Wiekuistemu. Kto by wykonywał robotę w dzień Szabatu, śmiercią karany będzie.

16

I przestrzegać będą synowie Israela Szabatu, zachowując Szabat w pokoleniach swoich — jako przymierze wieczne.

17

Między Mną, a między synami Israela znak to na wieki, że w sześciu dniach stworzył Wiekuisty niebo i ziemię, a dnia siódmego odpoczął i wytchnął”.

18

I dał Mojżeszowi, przestawszy mówić z nim na górze Synaj, dwie tablice świadectwa[1126], tablice kamienne, zapisane palcem Bożym[1127].

Rozdział XXXII

1

A widząc lud, iż omieszkiwał Mojżesz zejść z góry[1128], zebrał się lud na Aharona i rzekł do niego: „Wstań, zrób nam bogi[1129], które by szły przed nami[1130]; gdyż ten Mojżesz, ów mąż[1131], który nas wywiódł z ziemi Micraim[1132] — nie wiemy, co się stało z nim”.

2

I rzekł do nich Aharon: „Zdejmcie zausznice złote, które w uszach żon waszych, synów i córek waszych[1133], a przynieście do mnie”.

3

I zdjął wszystek lud zausznice złote, które były w uszach ich, i przynieśli do Aharona.

4

I wziął z ich ręki, i wyrzeźbił rylcem, zrobiwszy z tego cielca litego[1134]. I rzekli: „Oto bogi twoje Israelu[1135], które cię wywiodły z ziemi Micraim!”

5

Ujrzawszy to, Aharon[1136] zbudował ofiarnicę przed nim, i zawołał Aharon i rzekł: „Uroczystość Wiekuistemu[1137] jutro![1138]”

6

A wstawszy wcześnie nazajutrz[1139], składali całopalenia i przywiedli ofiary opłatne[1140]; i zasiadł lud, by jeść i pić, i powstał do zabawy[1141].

7

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Idź, zstąp[1142] — bo skaził się lud twój[1143], który wywiodłeś z ziemi Micraim!

8

Zboczyli rychło z drogi, którą wskazałem im, zrobili sobie cielca litego, i kłaniali się mu i ofiarowali mu, i rzekli: Oto są bogi twoje Israelu, które cię wywiodły z ziemi Micraim!”

9

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Widzę lud ten, a oto lud to twardego karku[1144].

10

A teraz zostaw Mnie[1145], a rozpali się gniew Mój na nich, i zgładzę ich — i uczynię z ciebie naród wielki”.

11

I błagał Mojżesz Wiekuistego, Boga swojego, i rzekł: „Czemuż, o Wiekuisty, ma się zapalić gniew Twój przeciw ludowi Twojemu, który wywiodłeś z ziemi Micraim, siłą wielką i ręką przemożną?

12

Czemuż rzec by mieli Micrejczycy, mówiąc: Na zagubę wyprowadził ich, aby pozabijać ich w górach, i aby zgładzić ich z nad powierzchni ziemi? Odwróć się od zapalczywego gniewu Twojego, a ulituj się nieszczęścia[1146] ludu Twojego!

13

Wspomnij na Abrahama[1147], Icchaka i Israela[1148], sługi Twoje, którym przysiągłeś na Siebie[1149], i powiedziałeś im: rozmnożę potomstwo wasze jako gwiazdy nieba, i całą ziemię tę, o której mówiłem — oddam potomstwu waszemu, i odziedziczą ją na wieki!”

14

I użalił się[1150] Wiekuisty nad złem, o którym mówił, że sprowadzi je na lud Swój.

15

I zwrócił się, i zeszedł Mojżesz z góry, a dwie tablice świadectwa w ręku jego, tablice zapisane z obu stron[1151]: z jednej i z drugiej strony zapisane były.

16

A tablice były dziełem Bożym[1152], a pismo było pismem Bożym — wyrytym na tablicach.

17

I usłyszał Jehoszua[1153] głos ludu, gdy wykrzykiwał, i rzekł do Mojżesza: „Odgłos wojenny w obozie!”

18

On zaś odpowiedział: „Ani to odgłos krzyku zwycięstwa, ani odgłos krzyku porażki: jakby odgłos śpiewów[1154] ja słyszę!”

19

I stało się, że gdy się przybliżył do obozu, i ujrzał cielca i pląsy — zapalił się gniew Mojżesza, i rzucił z rąk swoich tablice[1155], i skruszył je u stóp góry[1156].

20

I wziął cielca, którego zrobili, i spalił go w ogniu, i starł go w proch, a rozsypawszy po wodzie, napoił nią synów Israela[1157].

21

I rzekł Mojżesz do Aharona: „Cóż uczynił ci lud ten[1158], żeś sprowadził nań grzech tak wielki?”

22

I odpowiedział Aharon: „Niech nie zapala się gniew pana mojego! Ty znasz lud ten, gdy rozzłoszczony jest[1159].

23

Rzekli do mnie: zrób nam bogi, które by szły przed nami; gdyż Mojżesz, mąż ów, który nas wywiódł z ziemi Micraim — nie wiemy, co się stało z nim”.

24

A gdy rzekłem do nich: „Kto ma złoto, niechaj zdejmie z siebie — dali mi, i wrzuciłem je w ogień, a oto powstał cielec ten[1160]”.

25

I widział Mojżesz, jak był lud wyuzdany[1161]; gdyż doprowadził go Aharon do wyuzdania[1162], do hańby wobec przeciwników ich[1163].

26

I stanął Mojżesz w bramie obozu, i rzekł: „Kto za Wiekuistym — do mnie!” I zebrali się do niego wszyscy synowie Lewiego[1164].

27

I rzekł do nich: „Tak rzecze Wiekuisty, Bóg Israela[1165], przypaszcie każdy miecz swój do biodra swojego, przechodźcie tam i na powrót, od bramy do bramy, po obozie, a zabijajcie[1166] — który brata swojego[1167], który — przyjaciela swojego, a który — krewnego swojego!”

28

I uczynili synowie Lewiego według słowa Mojżesza; i padło z ludu dnia onego około trzech tysięcy ludzi.

29

I rzekł Mojżesz: „Upełnomocnijcie dzisiaj ręce wasze dla Wiekuistego[1168], bo nie jeden był przeciw synowi swojemu i przeciw bratu swojemu: aby wam dane było dzisiaj błogosławieństwo!”

30

I stało się nazajutrz, iż rzekł Mojżesz do ludu: „Wyście zgrzeszyli grzechem wielkim; ale oto wstąpię ku Wiekuistemu, może uzyskam przebaczenie za grzech wasz”.

31

I zawrócił Mojżesz do Wiekuistego, i rzekł: „O, zgrzeszył lud ten grzechem wielkim, zrobiwszy sobie bogi złote[1169].

32

A teraz, czy możesz przebaczyć grzech ich? A jeżeli nie, wymażże mnie z księgi Twojej[1170], którą napisałeś!”

33

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Tego, który zgrzeszył Mi, tego wymażę z księgi Mojej!

34

A teraz idź, prowadź lud ten dokąd mówiłem tobie. Oto anioł Mój idzie przed tobą[1171]: ale w dzień obrachunku Mojego[1172] — obrachuję się z nimi za grzech ich[1173]”.

35

I poraził Wiekuisty lud za to[1174], że zrobili cielca, którego wykonał Aharon.

Rozdział XXXIII

1

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Idź, wyrusz[1175] stąd — ty i lud[1176], który wywiodłeś z ziemi Micraim — do ziemi, którą zaprzysiągłem Abrahamowi, Icchakowi i Jakubowi, mówiąc: potomstwu twojemu oddam ją.

2

I poślę przed tobą anioła[1177], i wypędzę Kanaanejczyka, Emorejczyka, Chitejczyka i Peryzejczyka, Chiwitę i Jebusytę[1178].

3

Do ziemi opływającej mlekiem i miodem; wszakże Sam nie pójdę wpośród ciebie, boś lud twardego karku, bym cię nie wytępił po drodze!”

4

I usłyszał lud słowo to gniewne[1179], i zasmucił się, i nie włożył nikt ozdoby swej[1180] na siebie.

5

Gdyż rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Powiedz synom Israela: ludem twardego karku jesteście — jeżelibym na chwilę jedną szedł wpośród ciebie, zgładziłbym cię; i tak zdejm ozdobę twoją z siebie[1181], a zobaczę, co czynić Mi z tobą”.

6

I zdjęli[1182] z siebie synowie Israela ozdoby swoje, z góry Choreb[1183].

7

A Mojżesz, wziąwszy namiot, rozbił go sobie za obozem[1184], z dala od obozu[1185], i nazwał go Przybytkiem zboru[1186]; tak, iż każdy, który miał żądanie do Wiekuistego, chodził do Przybytku zboru, który był za obozem.

8

I bywało, gdy wychodził Mojżesz do Przybytku, wstawał cały lud, stanąwszy[1187]— każdy we drzwiach namiotu swego — i spoglądając za Mojżeszem, aż wszedł do namiotu.

9

I bywało, gdy wchodził Mojżesz do Przybytku, spuszczał się słup obłoczny i stawał u wejścia do Przybytku, a On rozmawiał z Mojżeszem.

10

I widział wszystek lud słup obłoczny, stojący u wejścia do Przybytku; i wstawał wszystek lud, i kłaniał się — każdy u wejścia do namiotu swojego.

11

I rozmawiał Wiekuisty z Mojżeszem, twarzą w twarz, jakoby rozmawiał kto z towarzyszem swoim; po czym wracał do obozu[1188]. Sługa zaś jego Jehoszua, syn Nuna, młodzieniec, nie ustępował z Przybytku.

12

I rzekł Mojżesz do Wiekuistego: „Oto, Ty powiadasz mi: zaprowadź lud ten; a nie oznajmiłeś mi kogo poślesz ze mną[1189], chociaż powiedziałeś: znam cię z imienia, i też znalazłeś łaskę w oczach Moich.

13

I tak, jeżelim znalazł łaskę w oczach Twoich, to ukażże mi drogi Twoje[1190], abym Cię poznał, abym znalazł łaskę w oczach Twoich; i zważ, że ludem Twoim naród ten![1191]”

14

I odpowiedział: „Oblicze Moje[1192] przejdzie — i uspokoję cię”.

15

I rzekł do Niego: „Jeżeli Oblicze Twoje nie pójdzie[1193], to nie wyprowadzaj nas stąd!

16

Albowiem po czymże innym wiadomym będzie, żem znalazł łaskę w oczach Twoich — ja i lud Twój? Czyliż nie po tym, że pójdziesz z nami, żebyśmy tak odróżnieni byli — ja i lud Twój — od każdego ludu na powierzchni ziemi?”

17

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „I to, o czym mówiłeś, uczynię[1194]; gdyż znalazłeś łaskę w oczach Moich, a znam cię po imieniu”.

18

I rzekł: „Odsłońże mi majestat Twój![1195]”

19

I odpowiedział: „Ja przeprowadzę całą dobroć Moją przed obliczem twoim[1196], i wygłoszę imię Wiekuisty przed tobą[1197], i jak ułaskawiam[1198] — kogo ułaskawić, a lituję się[1199], nad kim się mam ulitować”.

20

I rzekł: „Nie będziesz jednak mógł zobaczyć oblicza Mojego[1200], gdyż nie może ujrzeć Mnie człowiek i pozostać żywym[1201]”.

21

Ale rzekł Wiekuisty: „Oto miejsce przy Mnie[1202]; stań na tej skale.

22

A stanie się, gdy przechodzić będzie majestat Mój, tedy cię postawię w rozpadlinie skały, i zakryję cię dłonią[1203] Moją, dopóki nie przejdę.

23

A gdy zdejmę rękę Moją, ujrzysz tyły Moje[1204], ale oblicze Moje nie może być widzianym[1205]”.

Rozdział XXXIV

1

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Wykuj sobie[1206] dwie tablice kamienne, podobne pierwszym, a napiszę na tychże tablicach słowa, które były na tablicach pierwszych — które skruszyłeś[1207].

2

A bądź gotów na rano; i wstąpisz rano na górę Synaj, i staniesz przede Mną tam na szczycie góry.

3

A nikt niech nie wstąpi z tobą[1208] — a nikt także nie pokaże się na całej górze[1209]; nawet trzody i bydło nie mają się pasać podle[1210] tej góry!”

4

I wykuł dwie tablice kamienne podobne pierwszym; i wstał Mojżesz wczesnym rankiem, i wstąpił na górę Synaj, jako przykazał mu Wiekuisty; i wziął w rękę swoją dwie tablice kamienne.

5

I zstąpił Wiekuisty w obłoku, i stanął przy nim tam, i wygłosił imię Wiekuistego[1211]:

6

I przeszedł Wiekuisty mimo[1212] oblicza jego, i zawołał[1213]: „Wiekuisty, Wiekuisty[1214], Bóg[1215] miłosierny i litościwy, nieskory do gniewu[1216] i pełen miłości[1217] i prawdy[1218];

7

Przechowujący miłość[1219] tysiącom[1220], przebaczający winę, i występek[1221] i grzech, a nie wytępia do ostatka[1222], nawiedzając, winę ojców na dzieciach[1223] i wnukach, do trzeciego i czwartego pokolenia![1224]”

8

I pospieszył Mojżesz i skłonił się ku ziemi — i ukorzył się[1225].

9

I rzekł: „Jeżelim też znalazł łaskę w oczach Twoich, Panie, niech też pójdzie Pan w pośród nas! Jeżeli zaś to lud twardego karku — przebacz winy nasze i grzechy nasze i uczyń nas dziedzictwem Twoim!”

10

I rzekł: „Oto Ja zawieram przymierze: wobec wszystkiego ludu twojego zrządzę cuda, jakich nie było na całej ziemi i u żadnych narodów; i ujrzy cały lud, w pośród którego zostajesz, dzieło Wiekuistego, jak wspaniałym będzie to, co spełnię dla ciebie.

11

Przestrzegaj tego, co Ja ci rozkazuję dzisiaj: oto Ja wypędzam przed tobą Emorejczyka, i Kanaanejczyka, i Chitejczyka, i Peryzejczyka, i Chiwitę i Jebusytę.

12

Strzeż się, żebyś nie zawierał przymierza z mieszkańcami tej ziemi, do której wejdziesz — aby się nie stali matnią[1226] wpośród ciebie;

13

Ale ołtarze ich zburzycie, a posągi ich skruszycie, a aszery[1227] ich wyrąbiecie.

14

Bo nie masz korzyć się bogu innemu, bo Wiekuisty, żarliwy[1228] imię Jego — Bogiem żarliwym On.

15

Byś nie zawierał przymierza z mieszkańcem ziemi tej[1229], bo oddając[1230] się bogom swoim, i ofiarując bogom swoim, i ciebie zacznie wzywać. I będziesz jadał z ofiar jego;

16

I weźmiesz z córek jego dla synów twoich, i oddawać się będą córki jego bogom swoim, i oddadzą synów twoich ku bogom ich…

17

Bogów litych[1231] nie zrobisz sobie.

18

Święta przaśników przestrzegaj; siedem dni będziesz jadał przaśniki, jakom ci przykazał, w oznaczonej porze miesiąca kłosów[1232] — gdyż w miesiącu kłosów wyszedłeś z Micraim.

19

Wszystko, co rozwiera łono[1233] — Moim jest; a także wszystko, co bydło twoje spładza męskiego[1234] — pierworodne wołu i owcy.

20

Pierworodne zaś osła wykupisz jagnięciem[1235]; a jeżeli nie wykupisz, to złamiesz mu kark[1236]. Wszystkich pierworodnych synów twoich — wykupisz[1237]. A niech nie ukażą się przed obliczem Moim z próżną ręką[1238].

21

Sześć dni pracuj, a siódmego dnia odpoczywaj: tak w czasie orki, jak i żniwa — odpoczywaj.

22

I święto tygodni[1239] ustanowisz sobie, przy pierwocinach żniwa pszenicy; i święto zbioru[1240] przy nawrocie roku.

23

Trzy razy do roku[1241] ukaże się każdy mężczyzna twój przed obliczem Pana, Wiekuistego, Boga Israela.

24

Gdy wypędzę narody przed tobą, a rozszerzę granice twoje, nie pokusi się nikt o ziemię twoją[1242], gdy pójdziesz, by ukazywać się przed obliczem Wiekuistego, Boga twojego, trzy razy do roku.

25

Nie rozlewaj wobec zakwaszonego krwi ofiary Mojej[1243], a nie ma przeleżeć do rana ofiara święta Pesach.

26

Najwcześniejsze z pierwocin ziemi twojej[1244] przyniesiesz do domu Wiekuistego, Boga twojego. Nie będziesz gotował koźlęcia w mleku matki jego[1245].

27

I rzekł Wiekuisty do Mojżesza: „Napisz sobie słowa te[1246]; bo według słów tych zawarłem przymierze z tobą i z Israelem!”

28

I przebył tam przy Wiekuistym czterdzieści dni i czterdzieści nocy, chleba nie jadł, i wody nie pił, i napisał na tablicach słowa przymierza[1247] — dziesięcioro przykazań.

29

I stało się, gdy zstępował Mojżesz z góry Synaj — a dwie tablice świadectwa miał w ręku Mojżesz, gdy zstępował z góry — że Mojżesz nie zauważył, iż promieniała powierzchnia oblicza jego[1248] od rozmowy z Nim.

30

I ujrzeli Aharon i wszyscy synowie Israela Mojżesza, a oto promieniała powierzchnia oblicza jego — i obawiali się przystąpić do niego[1249].

31

I przywołał ich Mojżesz, i zwrócili się ku niemu — Aharon i wszyscy książęta zboru — i mówił Mojżesz z nimi.

32

A następnie przystąpili[1250] i wszyscy synowie Israela — i zapowiedział im wszystko, co mówił z nim Wiekuisty na górze Synaj.

33

A gdy przestał Mojżesz mówić z nimi, włożył na oblicze swoje zasłonę.

34

Gdy zaś wchodził Mojżesz przed oblicze Wiekuistego, by mówić z Nim, zdejmował zasłonę, dopóki nie wyszedł; gdy zaś wychodził, opowiadał synom Israela to, co mu poleconym zostało.

35

I tak widzieli synowie Israela oblicze Mojżesza, że promieniała powierzchnia oblicza Mojżesza; i bywało kładł Mojżesz zasłonę na oblicze swoje, póki nie wszedł znowu, aby mówić z Nim.

Rozdział XXXV

1

I zgromadził Mojżesz cały zbór synów Israela[1251], i rzekł do nich: „Oto, co rozkazał Wiekuisty spełnić:

2

Przez sześć dni wykonywana będzie robota[1252], ale dzień siódmy będzie wam święty, Szabat najwyższy Wiekuistemu; kto by wykonał w nim robotę, wydany będzie na śmierć.

3

Nie rozniecicie ognia w żadnej z siedzib waszych w dzień Szabatu”.

4

I oświadczył Mojżesz całemu zborowi synów Israela, i rzekł: „Oto, co rozkazał Wiekuisty mówiąc:

5

Zbierzcie od siebie daninę Wiekuistemu; każdy szczodrobliwego serca niechaj złoży ją, ową daninę, Wiekuistemu: złoto, srebro i miedź.

6

I błękit, i purpurę, i karmazyn, i bisior, i wełnę kozią;

7

I skóry baranie, czerwono barwione, i skóry borsucze, i drzewo akacjowe.

8

I oliwę do oświetlania, i aromaty na olej namaszczania i na kadzidło wonności;

9

I kamienie onyksowe, i kamienie oprawne, na naramiennik i napierśnik.

10

A wszyscy umiejętnego umysłu w pośród was przyjdą i wykonywać będą, cokolwiek rozkazał Wiekuisty:

11

Przybytek[1253], namiot jego[1254] z pokrowcem jego[1255], zapinki jego, i bale, wrzeciądze, słupy i podsłupia jego;

12

Arkę i drążki jej, wieko i zaponę[1256] zakrywającą;

13

Stół i drążki jego, z wszystkimi przyborami jego i chleb wystawny;

14

I świecznik dla oświetlania z przyborami jego, i lampy jego, i olej do oświetlania;

15

I ołtarz do kadzenia i drążki jego, i olej namaszczania i kadzidło z wonności, i kotarę wchodową[1257] u wejścia do Przybytku.

16

Ofiarnicę całopalenia i kratę miedzianą do niego, drążki jego i wszystkie przybory jego, miednicę i podnóże jej.

17

Zapony dworca, i słupy i podsłupia jego, i kotarę dla bramy dworca;

18

Kołki Przybytku i kołki dworca[1258], i powrozy ich.

19

Szaty przetykane do służby w świątyni[1259], szaty święte dla Aharona, kapłana, i szaty synów jego, do piastowania kapłaństwa”.

20

I odszedł cały zbór synów Israela sprzed oblicza Mojżesza.

21

I przychodzili każdy, którego uniosło serce jego, i każdy, którego skłonił duch jego, i przynosili daninę Wiekuistemu dla wykończenia Przybytku zboru, i do wszelkiej potrzeby jego, i na szaty święte.

22

I przychodzili mężczyźni i kobiety; każdy szczodrobliwego serca przyniósł kolczyki, i zausznice, i pierścienie, i naszyjniki, wszelkie naczynia złote; i każdy składał dań złota Wiekuistemu.

23

Każdy też, kto posiadał błękit, i purpurę, i karmazyn, i bisior, i wełnę kozią, i skóry baranie, czerwono barwione, i skóry borsucze — przynosił je.

24

Ktokolwiek zaś ofiarował dań srebra albo miedzi — przynosił to w darze Wiekuistemu; każdy też, co posiadał drzewo akacjowe, na wszelaką potrzebę dzieła tego przynosił.

25

I wszystkie kobiety umiejętnego umysłu, rękami swymi przędły, a przynosiły przędzę, błękit i purpurę, i karmazyn i bisior.

26

Wszystkie też kobiety, które uniosło serce ich umiejętne, przędły wełnę kozią[1260].

27

Książęta zaś przynosili kamienie onyksu[1261] i kamienie do oprawy, na naramiennik i napierśnik.

28

I korzenie i olej — do oświetlania i do oleju namaszczania, i do kadzidła z wonności.

29

Każdy mężczyzna albo kobieta z synów Israela, których pobudziło serce, aby ofiarowali na każde dzieło, które rozkazał Wiekuisty wykonać przez Mojżesza — przynosili dobrowolne dary Wiekuistemu.

30

I rzekł Mojżesz do synów Israela: „Patrzcie, powołał Wiekuisty po imieniu Becalela, syna Urego, syna Chura, z pokolenia Jehudy.

31

I napełnił go duchem boskim, mądrością, rozumem i umiejętnością, i wszelkim wykonawstwem.

32

Ku wymyślaniu pomysłów, by robił w złocie, i w srebrze, i w miedzi.

33

I w rytownictwie kamieni dla oprawy, i w rzeźbieniu drzewa — aby wykonywał wszelką robotę wymyślną.

34

I zdolność do nauczania złożył w umysł jego — jego i Oholiaba, syna Achisamacha, z pokolenia Dan[1262].

35

Napełnił ich umiejętnością umysłu, aby wykonywali wszelkie rzemiosło rytownika i pomysłowca[1263] i hafciarza na błękicie, purpurze, karmazynie i bisiorze, oraz tkacza, wykonujących wszelkie rzemiosło i wymyślających pomysły.

Rozdział XXXVI

1

I tak zrobią Becalel i Oholiab, i każdy mąż umiejętnego umysłu, któremu dał Wiekuisty mądrość i rozum, aby umieli wykonać każdą robotę, potrzebną dla świątyni — wszystko jak rozkazał Wiekuisty”.

2

I wezwał Mojżesz Becalela i Oholiaba, i każdego umiejętnego umysłu, któremu dał Wiekuisty mądrość w serce jego, każdego, którego uniosło serce, by przystąpił do roboty — aby wykonali ją.

3

I wzięli od Mojżesza wszystkie dary, które byli przynieśli[1264] synowie Israela do wykończenia dzieła świętego — aby je wykonać. Ci zaś przynosili mu dalej dary, każdego rana.

4

I zeszli się wszyscy umiejętni wykonawcy wszelakiej roboty świątyni, każdy od dzieła swojego, którym się zajmował —

5

I oświadczyli Mojżeszowi, i rzekli: „Więcej lud przynosi, niż potrzeba do dzieła, które rozkazał Wiekuisty wykonać”.

6

Rozkazał tedy Mojżesz — i ogłoszono w obozie tak: „Ani mężczyzna, ani kobieta niechaj już nie robią nic na daninę świętą!” I przestał lud przynosić.

7

A zapasu był dostatek dla całego dzieła, by je wykończyć, i jeszcze zbywało.

8

I zrobili wszyscy umiejętni umysłem spośród wykonawców robót: Przybytek[1265] z dziesięciu opon[1266], z bisioru kręconego i z błękitu, i purpury i karmazynu; w cheruby, robotą wymyślną wykonano je.

9

Długość opony każdej — dwadzieścia osiem łokci, a szerokość — cztery łokcie dla opony każdej: miara jedna dla wszystkich opon.

10

I spiął pięć opon jedną z drugą; a pięć drugich opon spiął jedną z drugą.

11

I zrobił pętlice błękitne na kraju jednej opony, przy krańcu spojenia; i tak zrobił na kraju opony ostatniej przy spojeniu drugim.

12

Pięćdziesiąt pętlic zrobił u opony jednej, a pięćdziesiąt pętlic zrobił na krańcu opony, która w spojeniu drugim; przeciwległe były pętlice jedna drugiej.

13

I zrobił pięćdziesiąt zapinek złotych, i spiął opony jedną z drugą zapinkami — i był Przybytek całością.

14

I zrobił też opony z wełny koziej, jako namiot nad Przybytkiem; jedenaście opon zrobił takich.

15

Długość opony każdej — trzydzieści łokci, a szerokość — cztery łokcie dla opony każdej: miara jedna dla jedenastu opon.

16

I spiął pięć opon osobno, a sześć opon osobno.

17

I zrobił pięćdziesiąt pętlic po kraju opony krańcowej w spojeniu, a pięćdziesiąt pętlic zrobił po kraju opony spojenia drugiego.

18

I zrobił też zapinek miedzianych pięćdziesiąt, by spoić namiot, aby był całością.

19

I zrobił pokrowiec na namiot ze skór baranich, czerwono barwionych, a przykrycie ze skór borsuczych na wierzch.

20

I zrobił bale do Przybytku z drzewa akacjowego, stojące.

21

Dziesięć łokci — długość bala, a półtora łokcia — szerokość bala każdego.

22

Po dwa czopy u każdego bala, osadzonych jeden naprzeciw drugiego: tak zrobił u wszystkich bali Przybytku.

23

I zrobił wszystkie bale do Przybytku: dwadzieścia bali dla strony południowej, na prawo[1267];

24

I czterdzieści podsłupi srebrnych zrobił pod dwadzieścia tych bali: dwa podsłupia pod bal jeden, do dwóch czopów jego, i dwa podsłupia pod bal drugi, do dwóch czopów jego.

25

Także na bok drugi Przybytku, dla strony północnej, zrobił dwadzieścia bali,

26

I czterdzieści podsłupi ich srebrnych: dwa podsłupia pod bal jeden, i dwa podsłupia pod bal drugi.

27

A na tylną stronę Przybytku, ku zachodowi, zrobił sześć bali.

28

A dwa bale zrobił na węgły Przybytku, przy tylnej ścianie.

29

I były przystające u spodu i razem łączyły się u góry w jednym pierścieniu[1268]: tak zrobił z obydwoma po obu węgłach.

30

I tak było osiem bali, a podsłupi ich srebrnych — szesnaście podsłupi: po dwa podsłupia pod bal każdy.

31

I zrobił wrzeciądze z drzewa akacjowego: pięć — do bali strony Przybytku jednej,

32

A pięć wrzeciędzy — do bali strony Przybytku drugiej; pięć też wrzeciędzy do bali strony Przybytku tylnej, ku zachodowi.

33

I zrobił wrzeciądz środkowy tak, żeby przechodził przez środek bali, od końca do końca.

34

Bale zaś obłożył złotem, a pierścienie ich zrobił ze złota, jako osady dla wrzeciędzy; obłożył też i wrzeciądze złotem.

35

Zrobił też zasłonę z błękitu i purpury i karmazynu i bisioru kręconego, robotą wymyślną wykonał ją, w cheruby.

36

I zrobił do niej cztery słupy akacjowe, i obłożył je złotem, haczyki też ich były złote; i ulał do nich cztery podsłupia srebrne.

37

Sporządził też kotarę do wnijścia namiotu z błękitu i purpury i karmazynu i bisioru kręconego, wyrobu wzorzystego.

38

I pięć słupów do niej z haczykami ich; i obłożył wierzchy ich i klamry ich złotem; a podsłupi ich było — pięć, miedzianych.

Rozdział XXXVII

1

I zrobił Becalel[1269] arkę[1270] z drzewa akacjowego, dwa i pół łokcia długość jej, półtora łokcia szerokość jej, a półtora łokcia wysokość jej.

2

I powlókł ją złotem czystym z wewnątrz i z zewnątrz; i zrobił do niej wieniec złoty w około.

3

Odlał też dla niej cztery pierścienie złote do czterech węgłów jej: dwa pierścienie do boku jej jednego, i dwa pierścienie do boku jej drugiego.

4

I zrobił drążki z drzewa akacjowego, i powlókł je złotem.

5

I włożył drążki do pierścieni po bokach arki, dla unoszenia arki.

6

I zrobił wieko ze złota szczerego: dwa i pół łokcia długość jego, a półtora łokcia — szerokość jego.

7

I wykonał dwa cheruby złote — kutej roboty wykonał je — na obu brzegach wieka.

8

Cheruba jednego — na brzegu z jednej strony, a cheruba drugiego — na brzegu z drugiej strony: z samego wieka wykonał cheruby[1271] po obu brzegach jego.

9

A były to cheruby o rozpostartych w górę skrzydłach, porywające skrzydłami swymi wieko, a twarzami swoimi zwrócone jeden ku drugiemu; ku wieku były twarze cherubów.

10

I sporządził stół[1272] z drzewa akacjowego, dwa łokcie długość jego, łokieć szerokość jego, a półtora łokcia wysokość jego.

11

I powlókł go złotem czystym, i uczynił doń wieniec złoty, w około.

12

Zrobił też listwę na piędź szeroką, w około niego, i uczynił doń wieniec złoty, w około.

13

I odlał doń cztery pierścienie złote, i utwierdził pierścienie, po czterech rogach, które u czterech nóg jego.

14

Przy listwie były pierścienie, jako osady dla drążków, dla unoszenia stołu.

15

I zrobił drążki te z drzewa akacjowego, i powlókł je złotem — dla unoszenia stołu.

16

I zrobił naczynia przynależne do stołu: misy jego, i czasze, i kielichy, i dzbany[1273] jego, którymi się nalewa — ze złota szczerego.

17

I zrobił świecznik[1274] ze złota szczerego; kutej roboty wykonał świecznik: podstawa[1275] jego, pręt, kielichy, gałki, i kwiaty jego — z niego wychodziły.

18

A sześć ramion wychodziło z boków jego: trzy ramiona świecznika z jednego boku jego, a trzy ramiona świecznika z drugiego boku jego.

19

Trzy kielichy kształtu kwiecia migdału na jednym ramieniu, z gałką i kwiatem, a trzy kielichy kształtu kwiecia migdału na drugim ramieniu, z gałką i kwiatem: tak na sześciu ramionach wychodzących ze świecznika.

20

A na samym świeczniku — cztery kielichy, kształtu kwiecia migdału, z gałkami i kwiatami jego.

21

I gałka pod dwoma ramionami — z niego, i także gałka pod dwoma ramionami — z niego, i znowu gałka pod dwoma ramionami — z niego: u sześciu ramion, wychodzących ze świecznika.

22

Gałki ich, i ramiona ich, z niego samego wychodziły; cały ukuty był z jednej bryły złota szczerego[1276].

23

I zrobił lamp do niego siedem, i szczypczyki jego, i popielniczki jego, ze złota szczerego.

24

Z talentu złota szczerego wykonał go i wszystkie przybory jego.

25

I wyrobił ołtarz do kadzenia[1277] z drzewa akacjowego; łokieć długość jego, a łokieć szerokość jego — czworograniasty — dwa zaś łokcie wysokość jego; z niego wychodziły narożniki jego.

26

I obłożył go złotem szczerym, płytę jego, i ściany jego w około, i narożniki jego; i zrobił do niego wieniec złoty naokoło.

27

Dwa też pierścienie złote zrobił do niego, poniżej wieńca jego, po obu bokach jego — po obu stronach jego — jako osady dla drążków, dla unoszenia go na nich.

28

I zrobił drążki te z drzewa akacjowego, i powlókł je złotem.

29

Przyrządził też olej do namaszczania świętego, i kadzidło z wonności, czyste, sposobem mieszających pachnidła.

Rozdział XXXVIII

1

I wyrobił ofiarnicę całopaleń[1278] z drzewa akacjowego, pięć łokci długości, a pięć łokci szerokości, czworograniastą — pięć zaś łokci była wysokość jej.

2

I poczynił narożniki na czterech węgłach jej — z niego wychodziły narożniki jej — i obłożył ją miedzią.

3

Zrobił też wszystkie naczynia ofiarnicy: garczki, i łopatki, i kropielnice, i widełki, i węglarki; wszystkie naczynia jej wyrobił z miedzi.

4

Zrobił też do ofiarnicy kratę, roboty siatkowej z miedzi, pod okoleniem jej u spodu do połowy jej.

5

I odlał cztery pierścienie, na czterech węgłach siatki miedzianej, jako osady dla drążków.

6

Drążki zaś zrobił z drzewa akacjowego, i obłożył je miedzią.

7

I wprowadził drążki do pierścieni, po bokach ofiarnicy, dla unoszenia jej na nich; pustą z tarcic zrobił ją.

8

Zrobił też miednicę[1279] z miedzi, i podnóże jej z miedzi, ze zwierciadeł kobiet[1280], które się zbierały u wejścia do Przybytku zboru.

9

I zrobił dworzec[1281][1282]: po stronie południowej, na prawo, zapony dworca z bisioru kręconego, na sto łokci;

10

Słupów też do nich — dwadzieścia, i podsłupi do nich dwadzieścia, z miedzi; haczyki u słupów i klamry ich — ze srebra.

11

A po stronie północnej zapony[1283] na sto łokci, słupów do nich — dwadzieścia, i podsłupi do nich — dwadzieścia, z miedzi; haczyki u słupów i klamry ich — ze srebra.

12

A po stronie zachodniej: zapon na pięćdziesiąt łokci, słupów do nich — dziesięć, a podsłupi — dziesięć; haczyki u słupów i klamry ich — ze srebra[1284].

13

A ze strony przedniej ku wschodowi — pięćdziesiąt łokci.

14

Zapony — piętnaście łokci dla skrzydła jednego, słupów ich — trzy, i podsłupi ich — trzy.

15

I dla skrzydła drugiego — po obu stronach wrót dworca — zapony piętnaście łokci, słupów ich — trzy, i podsłupi ich — trzy.

16

Wszystkie zapony, naokoło dworca z bisioru kręconego.

17

A podsłupia do słupów — z miedzi; haczyki słupów i klamry ich — ze srebra, i powłoka dla wierzchów ich[1285] — ze srebra; w ten sposób powiązane były srebrem wszystkie słupy dworca.

18

A kotara dla wrót[1286] dworca wyrobu wzorzystego z błękitu, i purpury, i karmazynu, i bisioru kręconego, na dwadzieścia łokci długości, a wysokości przez szerokość na pięć łokci, odpowiednio do zapon dworca.

19

A słupów do niej — cztery, a podsłupi do nich — cztery, z miedzi; haczyki ich — ze srebra, a powłoka wierzchów ich[1287] i klamry ich, ze srebra.

20

A kołki wszystkie u Przybytku i u dworca naokoło — z miedzi.

21

Oto obliczenia dla Przybytku, Przybytku świadectwa[1288], które obliczone zostały z polecenia Mojżesza: służba Lewitów[1289] była pod dozorem Itamara, syna Ahrona, kapłana.

22

A Becalel, syn Urego, syna Chura, z pokolenia Jehudy, wykonał wszystko, co przykazał Wiekuisty Mojżeszowi[1290].

23

A z nim był Oholiab, syn Achisamacha, z pokolenia Dan, rytownik i pomysłowiec[1291] i hafciarz na błękicie i na purpurze i na karmazynie i na bisiorze.

24

Wszystkiego złota zapotrzebowanego do dzieła, na całą robotę świątyni: złota złożonego w dar było — dwadzieścia i dziewięć talentów[1292] i siedemset trzydzieści szeklów, podług szekla[1293] świętego.

25

Srebra zaś od policzonych zboru sto talentów i tysiąc siedemset siedemdziesiąt pięć szeklów, podług szekla świętego.

26

Beka[1294] — na głowę, czyli pół szekla, podług szekla świętego, od każdego przechodzącego na spisanie, od dwudziestu lat i wyżej, od sześciuset trzech tysięcy i pięciuset pięćdziesięciu[1295].

27

A służyły te sto talentów srebra do odlewania podsłupi świątyni i podsłupi zasłony[1296]; sto podsłupi ze stu talentów — po talencie na podsłupie.

28

A z tysiąca siedmiuset siedemdziesięciu i pięciu szeklów zrobił haczyki do słupów, i powlókł wierzchy ich[1297] i połączył je klamrami.

29

Miedzi zaś złożonej w darze było — siedemdziesiąt talentów i dwa tysiące czterysta szeklów.

30

I zrobił z niej podsłupia u wnijścia do Przybytku zboru, i ołtarz miedziany, i kratę miedzianą do niego, i wszystkie przybory ołtarza.

31

I podsłupia dworca naokoło — i podsłupia u wrót dworca, i wszystkie kołki Przybytku, i wszystkie kołki dworca w około.

Rozdział XXXIX

1

A z błękitu i purpury i karmazynu zrobili szaty przetykane[1298], do służby w świątyni[1299]; zrobili też szaty święte dla Aharona[1300], jak przykazał Wiekuisty Mojżeszowi.

2

I zrobił naramiennik ze złota, błękitu, purpury, i karmazynu i bisioru kręconego.

3

I wykuli blaszki złote, i pokrajali je w nici do przetykania wśród błękitu, i wśród purpury, i wśród karmazynu, i wśród bisioru, robotą wymyślną.

4

Przyramki[1301] zrobili przy nim wiążące się; na dwóch końcach swoich, aby się tak zawięzywał[1302].

5

A pas do przepasania go, będący na nim, przedłużeniem jego był, jednakiej z nim roboty, ze złota, błękitu, i purpury, i karmazynu, i bisioru kręconego — jako rozkazał Wiekuisty Mojżeszowi.

6

I przygotowali kamienie onyksu, obwiedzione oprawami złotymi, wyrzeźbione rzeźbą pieczętarską, podług imion synów Israela.

7

I oprawił je na przyramkach naramiennika, jako kamienie pamiątkowe dla synów Israela — jako rozkazał Wiekuisty Mojżeszowi.

8

Zrobił też napierśnik, robotą wymyślną, podług roboty naramiennika — ze złota, błękitu, purpury i karmazynu, i bisioru kręconego.

9

Czworograniastym był — podwójnym zrobili napierśnik, na piędź długości i na piędź szerokości — podwójny.

10

I nasadzili weń cztery rzędy kamieni; rzędem: rubin, topaz i szmaragd — rząd jeden.

11

A rząd drugi: karbunkuł, szafir i beryl.

12

A rząd trzeci: opal, agat i ametyst.

13

A rząd czwarty: chryzolit, onyks i jaspis. Obwiedzione oprawami złotymi w osadach swoich.

14

A kamieni tych podług imion synów Israela było: dwanaście było ich, podług imion ich, rzeźby pieczętarskiej — każdy z imieniem swoim, dla dwunastu pokoleń.

15

I zrobili dla napierśnika łańcuszki graniaste, roboty plecionej, ze złota szczerego.

16

Zrobili też dwie oprawy złote i dwa pierścienie złote, i przytwierdzili oba te pierścienie do obu końców napierśnika.

17

I włożyli dwie owe plecionki złote we dwa pierścienie, u końców napierśnika.

18

A oba końce dwóch plecionek przytwierdzili do obu opraw, te zaś osadzili na dwóch przyramkach naramiennika z przedniej strony jego.

19

I zrobiwszy jeszcze dwa pierścienie złote, przyprawili je do dwóch końców napierśnika, na skraju jego znajdującego się, ze strony naramiennika, od wewnątrz.

20

I zrobili jeszcze dwa pierścienie złote i przyprawili je do dwóch przyramek naramiennika u spodu, z przedniej strony jego, u spojenia jego, nad pasem naramiennika.

21

I przywiązali napierśnik — od pierścieni jego do pierścieni naramiennika, sznurkiem błękitnym, aby został na pasie naramiennika, a nie usuwał się napierśnik od naramiennika, jako przykazał Wiekuisty Mojżeszowi.

22

I zrobił płaszcz pod naramiennik roboty przetykanej, cały z błękitu.

23

A otwór płaszcza, w środku jego, jak otwór pancerza; obszywka u otworu jego naokoło, aby się nie rozdzierał.

24

I wyrobili na krajach płaszcza granatowe jabłuszka z błękitu, purpury i karmazynu, skręcone.

25

Zrobili też dzwonki ze szczerego złota, i nawiesili dzwonki między jabłka granatowe, po krajach płaszcza w około,  wpośród jabłek granatowych.

26

Dzwonek i granatowe jabłuszko, dzwonek i granatowe jabłuszko po krajach płaszcza w około, dla odbywania służby, jako przykazał Wiekuisty Mojżeszowi.

27

I zrobili szaty spodnie z bisioru, roboty przetykanej, dla Ahrona i dla synów jego.

28

I zawój z bisioru, i zdobne mitry z bisioru[1303], i spodnie lniane z bisioru kręconego.

29

I pas z bisioru kręconego, i z błękitu, purpury i karmazynu, wyrobu wzorzystego, jak przykazał Wiekuisty Mojżeszowi.

30

I zrobili też diadem, koronę świętą ze złota szczerego, i napisali na nim pismem, rzeźbą pieczętarską: Święte Wiekuistemu.

31

I przymocowali do niego sznurek błękitny, aby przywiązać go do zawoju, na wierzchu, jak przykazał Wiekuisty Mojżeszowi.

32

I tak ukończoną została wszystka robota około Przybytku — Przybytku zboru; i wykonali synowie Israela wszystko tak, jak rozkazał Wiekuisty Mojżeszowi, tak wykonali.

33

I dostawili[1304] Przybytek Mojżeszowi[1305]: Przybytek i wszystkie przybory jego: zapinki, bale, wrzeciądze, słupy, i podsłupia jego;

34

I pokrowiec ze skór baranich, czerwono barwionych, i pokrowiec ze skór borsuczych, i oponę zasłaniającą[1306];

35

Arkę świadectwa, i drążki jej, i wieko;

36

Stół i wszystkie przybory jego, i chleb wystawny.

37

Świecznik szczerozłoty, lampy jego, lampy do zapalania — i wszystkie przybory jego, i oliwę do oświetlania;

38

I ołtarz złocony, i olej do namaszczania, i kadzidło z wonności, i kotarę do wejścia Przybytku.

39

Ofiarnicę miedzianą i kratę miedzianą do niej, drążki jej i wszystkie przybory jej, miednicę i podnóże jej.

40

Zapony dworca, słupy i podsłupia jego, i kotarę do bramy dworca; powrozy i kołki jego, i wszystkie przybory do służby Przybytku — do Przybytku zboru.

41

Szaty służbowe, do służby[1307] w świątyni, szaty święte dla Aharona, kapłana, i szaty synów jego, do piastowania kapłaństwa.

42

Jako przykazał Wiekuisty Mojżeszowi, tak wykonali synowie Israela całą tę robotę.

43

I obejrzał Mojżesz całe dzieło, a oto wykonali je; jako był przykazał Wiekuisty, tak wykonali; i błogosławił im Mojżesz.

Rozdział XL

1

I oświadczył Wiekuisty Mojżeszowi, i rzekł:

2

„W dzień nowiu pierwszego, pierwszego dnia tegoż miesiąca, wystawisz Przybytek — Przybytek zboru.

3

I postawisz tam arkę świadectwa, i zakryjesz arkę zasłoną.

4

I wniesiesz stół, i urządzisz porządek na nim[1308]; wniesiesz też świecznik, i zapalisz lampy jego,

5

I postawisz ołtarz złocony do kadzenia przed arką świadectwa; i zawiesisz kotarę u wejścia do Przybytku.

6

I postawisz ofiarnicę całopalenia przed wnijściem do Przybytku — Przybytku zboru.

7

Ustawisz też umywalnię[1309] między Przybytkiem zboru a między ofiarnicą, i nalejesz w nią wody.

8

I ustawisz dworzec w około, i zawiesisz kotarę u wrót dworca.

9

I weźmiesz olej namaszczania, i namaścisz Przybytek, i wszystko, co w nim, i poświęcisz go, i wszystkie przybory jego, i będzie świętym.

10

I namaścisz ofiarnicę całopaleń i wszystkie przybory jej, i poświęcisz ofiarnicę, a będzie ofiarnica świętym świętości;

11

I namaścisz miednicę i podnóże jej, i poświęcisz ją.

12

I przyprowadzisz Aharona i synów jego do wejścia Przybytku zboru, i obmyjesz ich wodą;

13

I obleczesz Aharona w szaty święte, i namaścisz go, i poświęcisz go, aby Mi piastował kapłaństwo.

14

I synów jego przyprowadzisz, i obleczesz ich w szaty spodnie.

15

A namaścisz ich, jakoś namaścił ojca ich, aby Mi piastowali kapłaństwo — tak, aby było im namaszczenie ich ku wiecznemu kapłaństwu w pokoleniach ich”.

16

I uczynił to Mojżesz; jak przykazał mu Wiekuisty, tak uczynił.

17

Stało się tedy miesiąca pierwszego, roku drugiego, pierwszego dnia miesiąca, że wystawiony został Przybytek.

18

I postawił Mojżesz Przybytek, i położył podsłupia jego, i postawił bale, i założył wrzeciądze i ustawił słupy jego.

19

I rozpostarł namiot nad Przybytkiem, i położył pokrowiec namiotu[1310] na nim, z wierzchu, jak przykazał Wiekuisty Mojżeszowi.

20

I wziął i złożył świadectwo[1311] do arki, i założył drążki u arki, i położył wieko na arkę, z wierzchu.

21

I wniósł arkę do Przybytku, i zawiesił zasłonę zasłaniającą, i zasłonił arkę świadectwa, jak przykazał Wiekuisty Mojżeszowi.

22

I postawił stół w Przybytku zboru, po stronie północnej Przybytku, [na] zewnątrz zasłony.

23

I rozłożył na nim rząd chlebów, przed obliczem Wiekuistego, jak przykazał Wiekuisty Mojżeszowi.

24

Umieścił też świecznik w Przybytku zboru, naprzeciwko stołu, po stronie południowej Przybytku.

25

I zapalił lampy przed obliczem Wiekuistego, jak przykazał Wiekuisty Mojżeszowi.

26

I postawił ołtarz złocony w Przybytku zboru, przed zasłoną.

27

I zakadził na nim kadzidłem z wonności, jak przykazał Wiekuisty Mojżeszowi.

28

I zawiesił kotarę u wejścia do Przybytku;

29

Ofiarnicę też całopaleń postawił u wejścia do Przybytku — Przybytku zboru — i złożył na niej całopalenie i obiatę śniedną[1312], jak przykazał Wiekuisty Mojżeszowi.

30

I umieścił umywalnię między Przybytkiem zboru a między ofiarnicą, i nalał w nią wody do umywania.

31

I umywali z niej[1313] — Mojżesz, Aharon i synowie jego ręce i nogi swoje.

32

Gdy wchodzili do Przybytku zboru, a przystępowali do ofiarnicy, umywali się, jak przykazał Wiekuisty Mojżeszowi.

33

I wystawił dworzec naokoło Przybytku i ofiarnicy, i zawiesił kotarę u wrót dworca; a tak dokonał Mojżesz dzieła.

34

Tedy okrył obłok Przybytek zboru, a majestat Wiekuistego napełnił Przybytek.

35

I nie mógł Mojżesz wnijść do Przybytku zboru[1314], bo leżał na nim obłok, a majestat Wiekuistego napełnił Przybytek.

36

A gdy wznosił się obłok z nad Przybytku, wyruszali synowie Israela we wszystkich pochodach swoich[1315].

37

Jeżeli zaś nie podnosił się obłok, to nie wyruszali, aż do dnia wzniesienia się jego.

38

Gdyż obłok Wiekuistego zostawał nad Przybytkiem we dnie, a ogień był podczas nocy nad nim, na oczach całego domu Israela, we wszystkich pochodach ich[1316].