Helena Mniszkówna
Magnesy serca
— Panie Edwardzie, najwyższy czas, idziemy…
— Najwyższy czas! Idę! — odkrzyknął spoza drzwi głos Wara.
— Brawo, brawo...
— Panie Edwardzie, najwyższy czas, idziemy…
— Najwyższy czas! Idę! — odkrzyknął spoza drzwi głos Wara.
— Brawo, brawo...
potem wieczór i niepojęty, trwożny niepokój, który na nią spadł nagle o północy przeczuciem gromu...
Samobójstwo, będąc rodzajem śmierci z wyboru, jest w kulturze ukształtowanej przez chrześcijaństwo traktowane jako naruszenie porządku natury, poważny grzech oraz tchórzostwo (uchylenie się przed stawieniem czoła losowi — por. dylematy Hamleta). Z tego powodu samobójcom odmawiano religijnego pogrzebu; stawali się oni — po śmierci — wyrzutkami społeczeństwa. Jednakże, jak wiadomo w innych kulturach (choćby w starożytnym Rzymie, czy w Japonii) w pewnych okolicznościach był to rodzaj śmierci honorowej i godnej, wymagającej przy tym pewnej siły charakteru i odwagi (por. choćby przykład śmierci Petroniusza w Quo vadis). Swoisty urok miało samobójstwo dla romantyków i w tym okresie było otoczone aurą melancholijnego piękna.