Motyw: Kondycja ludzka w utworze Colas Breugnon

Urywają sobie wzajem głowy? Grabią? Oczywiście, tak było zawsze i zawsze będzie! Dam sobie uciąć...

— Ale po jakiegoż diabła ten sam Pan Bóg wpadł na nieszczęsny pomysł zapaskudzenia tego raju...

Było to dlań zupełnie naturalne, że cierpienie panuje na świecie, że sprawiedliwi i łotry cierpią...

Nikt się mnie nie pytał, czy chcę przychodzić na świat, i pewnie, że byłbym z...

Na cóż się użalam właściwie? Nikt mi ostatecznie nic nie winien. Mogłem przecież wcale nie...

— Ot, widzisz, Breugnon, czym jest człowiek! — zaczął proboszcz. — Pamiętam, że mówiłem ci to zawsze. Sam...

Już to taka bestia z najporządniejszego człowieka, że rad patrzyć na niedolę bliźniego choćby po...

Świat to jałowa pustynia, a tylko tu i ówdzie widnieje nieduże poletko obsiane przez nas...

Życie drwi z naszych forteli, a wyobraźnia jego przekracza o wiele naszą. To zajadła kumoszka...

Poczciwy stary Adam był dzieckiem. Jestem również starym Adamem, albowiem jestem człowiekiem, ale urosłem znacznie...