Aby móc stabilnie działać w 2026 roku, potrzebujemy Twojego wsparcia!
dowiedz się więcej

Wpłać
 
600 000 zł

W Wolnych Lekturach zajmuję się administracją i dbam o to, żeby nasze biuro sprawnie działało.

Dzięki mnie Wolne Lektury pojawiają się na targach i festiwalach. Jesteśmy wszędzie tam, gdzie jesteście Wy, bo działamy dla Was i dzięki Wam. U nas sezon trwa cały rok!

Monika Kępska

Wesprzyj nas — teraz, zanim zapomnisz
Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Sortuj:

Twórczość Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Dwudziestolecie międzywojenne Dramat Dramat współczesny Epika Esej Liryka Powieść Rozprawa Tragedia Wiersz Alkohol Ambicja Anioł Antysemityzm Artysta Bieda Bijatyka Błądzenie Błoto Bogactwo Bohaterstwo Bóg Brud Bunt Carpe Diem Chłop Choroba Chrzest Ciało Cień Cierpienie Córka Cud Czas Człowiek Czyn Dobro Dorosłość Doskonałość Duch Duma Dusza Dworek Dziecko Dziedzictwo Dziewictwo Egoizm Erotyzm Fałsz Filozof Filozofia Głód Głupota Gniew Grzeczność Gwiazda Historia Honor Idealista Imię Interes Jedzenie Kara Kat Kłamstwo Kłótnia Kobieta Kobieta demoniczna Kobieta "upadła" Kochanek Kochanek romantyczny Kondycja ludzka Konflikt Konflikt wewnętrzny Koniec świata Krew Król Krzywda Ksiądz Książka Kwiaty Lek Literat Los Lud Łzy Małżeństwo Marzenie Maska Maszyna Matka Mąż Melancholia Mędrzec Mężczyzna Miasto Miłość Miłość romantyczna Miłość silniejsza niż śmierć Mizoginia Młodość Moda Modlitwa Morderstwo Mucha Muzyka Nacjonalizm Narkotyki Narodziny Naród Natura Nauka Niebezpieczeństwo Niebo Nienawiść Nieśmiertelność Nuda Obraz świata Obrzędy Obyczaje Odwaga Ofiara Ojciec Oko Okrucieństwo Oświadczyny Otchłań Pamięć Państwo Piekło Pies Piękno Pijaństwo Plotka Pocałunek Pochlebstwo Poeta Poezja Pogarda Pogrzeb Pojedynek Polak Polityka Polska Postęp Poświęcenie Potwór Pozory Pozycja społeczna Pożar Pożądanie Praca Praca u podstaw Prawda Prorok Przebranie Przeczucie Przekleństwo Przemiana Przemijanie Przemoc Przestrzeń Przyjaźń Przyroda nieożywiona Przywódca Pycha Realista Religia Rewolucja Robak Robotnik Rodzina Rosja Rozkosz Rozum Rycerz Samobójstwo Samolubstwo Samotnik Samotność Seks Sen Sielanka Siła Sława Słońce Słowo Sługa Służalczość Smutek Społeczeństwo Sport Spowiedź Sprawiedliwość Starość Strach Strój Sumienie Syn Szaleniec Szaleństwo Szatan Szczęście Szkoła Szlachcic Sztuka Ślub Śmiech Śmierć Śpiew Światło Święty Tajemnica Teatr Tęsknota Trucizna Trup Twórczość Uczta Upadek Upiór Uroda Urzędnik Walka Walka klas Wampir Warszawa Wiara Wiedza Więzienie Więzień Wizja Władza Wojna Wolność Wróg Wspomnienia Współpraca Wyrzuty sumienia Wzrok Zabawa Zaświaty Zazdrość Zbrodnia Zdrada Zdrowie Zima Zło Zmartwychwstanie Zwierzę Zwierzęta Zwycięstwo Żołnierz Żona Żyd

O autorze

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)
Autoportret, fot. Stanisław Ignacy Witkiewicz (1885–1939), domena publiczna

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Ur.
24 lutego 1885 w Warszawie
Zm.
18 września 1939 w Jeziorach na Polesiu
Najważniejsze dzieła:
W małym dworku dramat, 1921), Wariat i zakonnica (dramat, 1923), Janulka, córka Fizdejki (dramat, 1923), Matka (dramat 1924), Szewcy (dramat, 1934), Pożegnanie jesieni (powieść, 1927), Nienasycenie (powieść, 1930), Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia (1919), Pojęcia i twierdzenia implikowane przez pojęcie Istnienia (1935), Niemyte dusze (1936; wyd. 1975).

Pseudonim Witkacy.
Polski awangardowy malarz, dramaturg, pisarz i filozof. Malarstwo studiował na krakowskiej ASP (u J. Stanisławskiego i J. Mehofera). W czasie I wojny światowej zaciągnął się do armii carskiej, ranny w 1916 r., pojechał kurować się do rodziny w Moskwie, gdzie był świadkiem wybuchu rewolucji październikowej. Bezpośrednie doświadczenie historii ukształtowało katastroficzną historiozofię Witkacego. W 1918 roku wrócił do Polski i osiadł w Zakopanem. Pracował zarobkowo jako portrecista (w latach 30. stworzył jednoosobową "Firmę portretową"), tworzył teoretyczne teksty z zakresu estetyki, był członkiem krakowskiej grupy formistów, głosząc teorię Czystej Formy w sztuce, mającej odwoływać się u odbiorcy bezpośrednio do uczuć metafizycznych. Z czasem stworzył własny system filozoficzny. W 1935 r. odznaczony prze Polską Akademię Nauk. Po wybuchu II wojny światowej, nie przyjęty jako ochotnik do wojska, udał się w kierunku wschodniej granicy Polski. Zginął śmiercią artystyczno-samobójczą, zażywając weronal wraz ze swą ówczesną kochanką oraz podcinając sobie żyły na wieść o agresji Związku Radzieckiego na prowadzącą wojnę z hitlerowskimi Niemcami Polskę.