Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)
Matka
A tu mnie tak bardzo źle, tak okropnie, jakby mnie dusiła jakaś obrzydliwa zmora. Coś...
Twórczość Dwudziestolecie międzywojenne Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)
Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)
Matka
LEON
Panowie wybaczą.
Do Zofii
Daj i mnie kokainy. Może w ten sposób wytrzymam to...
Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)
Matka
Jak cudownie myślę teraz! Świat się aż zakłębił w lodowatej logice mego systemu.
DE POKORYA...
Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)
Pożegnanie jesieni
Po raz pierwszy pozwolił sobie dziś na kokainę od rana i w świetnym był humorze...
Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)
Pożegnanie jesieni
Jędrek zanarkotyzowany doszczętnie, z upudrowanymi kokainą wąsami, stał nieruchomo, wpatrując się w tafelkę czerwonego marmuru...
Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)
Pożegnanie jesieni
Zazdrościł Łohoyskiemu tego innego świata, w którym przebywał on z taką nonszalancją w stosunku do...
Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)
Pożegnanie jesieni
Fagas przyniósł wódę. Wypili. Atanazy poczuł się straszliwie pijany. Nagle znikły w nim wszystkie zapory...
Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)
Pożegnanie jesieni
— Ty ładnie musisz się czuć po takiej nocy. Słyszałem, że nazajutrz występuje potworna depresja. Nawet...
Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)
Pożegnanie jesieni
— Boże! Jakież to cudowne! Nie widziałem nigdy piękniejszej rzeczy od tych twoich spodni. Nie, nie...
Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)
Pożegnanie jesieni
I ujrzał Atanazy jakby nie w naszej codziennej, poczciwej, a w jakiejś psychicznie nieeuklidesowej, riemannowskiej...
