Niedokończony tekst, będący rozwinięciem jednego z wątków poruszonych w Timajosie. Kritias, stryj Platona, przytacza opowieść przekazywaną przez tradycję rodzinną od czasów Solona, który miał ją usłyszeć od kapłanów egipskich. Opowieść o świecie sprzed tysięcy lat, kiedy Ateńczycy musieli się przeciwstawić atakowi potężnego imperium wyspiarskiego, rządzonego przez potomków Posejdona i śmiertelniczki. Barwnie opisuje ogromną, żyzną wyspę, jej krajobraz, bogactwa naturalne, wzniesione przez mieszkańców wspaniałe budowle, kanały, mury obronne. Opowiada o ustroju tego państwa, jego zwyczajach i prawach. Z biegiem czasu cnotliwi mieszkańcy wyspy ulegli zepsuciu, pełni chciwości i ufni w swoją potęgę, podbijali kolejne krainy…
Kritias i Timajos są pierwszymi tekstami, w których pojawia się Atlantyda, wyspa, która jak żadna inna przez setki lat fascynowała filozofów, pisarzy, artystów, naukowców.
