Ludzie bezdomni
- Ludzie bezdomni, tom pierwszy
- Ludzie bezdomni, tom drugi

Ludzie bezdomni, tom pierwszy

czytaj online

2×
1.75×
1.5×
1.25×
1×
0.75×
0.5×

Rozdziały Roz.

Wenus z Milo Czyta: Jan Staszczyk, reż. Jan Staszczyk Dofinansowano ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
W pocie czoła Czyta: Jan Staszczyk, reż. Jan Staszczyk Dofinansowano ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Mrzonki Czyta: Jan Staszczyk, reż. Jan Staszczyk Dofinansowano ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Smutek Czyta: Jan Staszczyk, reż. Jan Staszczyk Dofinansowano ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Praktyka Czyta: Jan Staszczyk, reż. Jan Staszczyk Dofinansowano ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Swawolny Dyzio Czyta: Jan Staszczyk, reż. Jan Staszczyk Dofinansowano ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Cisy Czyta: Jan Staszczyk, reż. Jan Staszczyk Dofinansowano ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Kwiat tuberozy Czyta: Jan Staszczyk, reż. Jan Staszczyk Dofinansowano ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Przyjdź Czyta: Jan Staszczyk, reż. Jan Staszczyk Dofinansowano ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Zwierzenia Czyta: Jan Staszczyk, reż. Jan Staszczyk Dofinansowano ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

?

Spis treści:

Tom I

O autorze

Stefan Żeromski

Ur.: 14 października 1864 r. w Strawczynie (Kieleckie)
Zm.: 20 listopada 1925 r. w Warszawie
Najważniejsze dzieła:: nowele: Rozdziobią nas kruki, wrony, Siłaczka, Doktor Piotr (1895); powieści: Syzyfowe prace (1897); Ludzie bezdomni (1899); Popioły (1904), Wierna rzeka (1912), Przedwiośnie (1924); dramaty: Róża (1909), Uciekła mi przepióreczka (1924)

Prozaik, publicysta i dramatopisarz okresu Młodej Polski. Pseudonimy: Maurycy Zych, Józef Katerla. Zaznał biedy, pochodził ze zubożałej szlachty, wcześnie stracił rodziców, pracował jako korepetytor i guwerner oraz bibliotekarz. W latach 1892-1896 w Zurychu zetknął się z polską radykalną emigracją. Idee socjalizmu i syndykalizmu były mu równie bliskie jak polskie racje narodowe i państwowe. Zabierał głos we wszystkich sprawach istotnych dla polskiej kultury, w dwudziestoleciu międzywojennym nazywany „sumieniem narodu”. Twórca powieści modernistycznej (Ludzie bezdomni), stworzył ważne kreacje społeczników.
W 1924 kandydował do Nagrody Nobla, ale jej nie otrzymał, głównie z powodu kampanii niemieckiej po opublikowaniu tomu Wiatr od morza (1922).