Aby móc stabilnie działać w 2026 roku, potrzebujemy Twojego wsparcia!
dowiedz się więcej
Przypisy
Pierwsza litera: wszystkie | 0-9 | A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z
Według typu: wszystkie | przypisy autorskie | przypisy redaktorów Wolnych Lektur | przypisy źródła | przypisy tłumacza | przypisy tradycyjne
Według kwalifikatora: wszystkie | angielski, angielskie | arabski | białoruski | botanika | chemiczny | dawne | filozoficzny | francuski | geografia, geograficzny | grecki | gwara, gwarowe | historia, historyczny | hiszpański | łacina, łacińskie | liczba mnoga | medyczne | mitologia | mitologia grecka | mitologia rzymska | muzyczny | niemiecki | norweski | polski | portugalski | potocznie | prawo, prawnicze | przestarzałe | regionalne | religijny, religioznawstwo | rosyjski | rodzaj żeński | rzadki | staropolskie | ukraiński | włoski | wojskowy | żartobliwie
Według języka: wszystkie | English | français | Deutsch | lietuvių | polski
Znaleziono 3746 przypisów.
infuła — nakrycie głowy biskupa. [przypis edytorski]
infuła — w starożytnym Rzymie opaska na głowę będąca odznaką godności lub władzy; później nazwa wysokiego, ceremonialnego nakrycia głowy noszonego przez chrześcijańskich dostojników kościelnych. Tu: nakrycie głowy dostojnika. [przypis edytorski]
infuła — wysoka czapka biskupa. [przypis edytorski]
infuła — wysoka, podwójna czapka biskupia. [przypis edytorski]
infuła — wysokie, ceremonialne nakrycie głowy biskupa. [przypis edytorski]
infuła — wysokie, ceremonialne nakrycie głowy dostojników kościelnych; przen.: wysoka godność kościelna. [przypis edytorski]
infułat — duchowny, nie będący biskupem, ale mający prawo używania odznak biskupiej godności. [przypis redakcyjny]
infułat — wyższy dostojnik kościelny, od infuły, czyli nakrycia głowy takich osób. [przypis edytorski]
infułat — wyższy dostojnik kościelny; określenie pochodzi od infuły, czyli nakrycia głowy takich osób. [przypis edytorski]
infuzja (med.) — podawanie do organizmu płynów drogami innymi niż naturalne, np. metodą wlewu dożylnego (kroplówką). [przypis edytorski]
infuzorie (daw. biol.) — mikroorganizmy wodne, mikroskopijne żyjątka. [przypis edytorski]
inga, właśc. Inga edulis — drzewo owocowe z Ameryki Południowej. [przypis edytorski]
Ingarden, Roman (1893–1970) — filozof, teoretyk literatury. [przypis edytorski]
Ingarden, Roman (1893–1970) — filozof, teoretyk literatury. [przypis edytorski]
Ingared — szwedzka miejscowość w regionie administracyjnym Västra Götaland. [przypis edytorski]
Inge, William Ralph (1860–1954) — teolog anglikański. [przypis edytorski]
Ingenio Alf. Scolari (łac.: talentowi Alfreda Schulera) — wiersz dedykowany jest przyjacielowi poety, Alfredowi Schulerowi (1865–1923), mistykowi, wizjonerowi, działaczowi neopogańskiemu. [przypis edytorski]
Ingenium nobis ipsa puella facit — „Sama dziewczyna stwarza w nas talent”. [przypis redakcyjny]
Ingentem Boguslao defero cultum, a me minimo excelsus tibi honor — Darzę Bogusława nadzwyczajnym uwielbieniem, ode mnie, najniższego, najwyższy hołd tobie (składam). [przypis edytorski]
Ingentem (…) massam — [por.] Vergilus, Aeneida, VIII, 447–454. [przypis redakcyjny]
Inglaterra (hiszp.) — Anglia. [przypis edytorski]
Ingleze! Ingleze! (hiszp.) — Anglik! Anglik! [przypis edytorski]
Inglezi — Anglicy. [przypis edytorski]
inglorios actus (łac.) — czyny niesławne. [przypis redakcyjny]
inglorius (łac.) — niesławny. [przypis edytorski]
ingratitudinem (łac., B. lp) — niewdzięczność. [przypis edytorski]
ingratitudinem (łac. forma B.lp) — niewdzięczność. [przypis redakcyjny]
ingratny (z łac.) — niewdzięczny. [przypis edytorski]
ingrediencja — składnik mieszaniny. [przypis edytorski]
ingrediencja — składnik. [przypis edytorski]
ingrediencja (z łac.) — składnik mieszaniny; przyprawa. [przypis edytorski]
ingrediencja (z łac.) — składnik. [przypis edytorski]
ingrediencje (daw.) — składniki. [przypis edytorski]
ingrediencje (z łac.) — składniki mieszaniny; przyprawy. [przypis edytorski]
ingrediencje (z łac.) — składniki. [przypis edytorski]
ingrediencji — przypraw, dodatków. [przypis redakcyjny]
Ingrediens mundum (łac.) — Hbr 10, 5. [przypis tłumacza]
Ingres, Jean-Auguste-Dominique (1780–1867) — francuski malarz historyczny i portrecista, jeden z najwybitniejszych artystów francuskich XIX w.; autor m.in. obrazu Wielka odaliska (1814), przedstawiającego leżącą nagą kobietę z haremu. [przypis edytorski]
ingres — uroczyste objęcie urzędu. [przypis edytorski]
ingres — uroczyste objęcie władzy. [przypis edytorski]
ingrosować (daw.) — wpisywać do ksiąg. [przypis edytorski]
ingrosowane — wpisywane. [przypis redakcyjny]
ingrytowy a. ingrychtowy zamek (z niem.) — zamek ślusarski z wewnętrzną wkładką. [przypis edytorski]
Inguina (…) aquis (łac.) — „Safianem czarnym pachoł srom okrył starannie/ I choć się kąpiesz naga, stoi przy waćpannie?” (Martialis, Epigrammata, VII, 35, l; tłum. Edmund Cięglewicz). [przypis tłumacza]
Inguł (ukr. Інгул) — rzeka w płd. części Ukrainy, lewy dopływ Bohu. [przypis edytorski]
inhames — pol. pochrzyn, rodzaj pnączy z jadalnymi bulwiastymi kłączami, przypominającymi ziemniaki. [przypis edytorski]
inhams — chodzi o inhames, rodzaj pnączy z jadalnymi, bulwiastymi kłączami. [przypis edytorski]
inherentny — nierozłączny z czymś, przynależny do czegoś. [przypis edytorski]
inhumacja — pogrzebanie zwłok. [przypis edytorski]
inhumaniter (łac.) — nieludzko. [przypis redakcyjny]
inibunt operam (łac.) — dołożą starania. [przypis redakcyjny]
inicjacja (z łac.) — wprowadzenie w coś, początek czegoś. [przypis redakcyjny]
inicjał — pierwsza litera. [przypis edytorski]
inicjały — V. A [przypis edytorski]
iniekcja (med.) — wstrzyknięcie; zastrzyk. [przypis edytorski]
iniekcja — wstrzyknięcie. [przypis edytorski]
Inik ze krwie Awalów — Inico del Vasto z domu Awalów. [przypis redakcyjny]
Inimici Dei terram lingent (łac.) — Ps 71, 9. [przypis tłumacza]
inimicos (łac.) — nieprzyjaciół. [przypis edytorski]
inimicus homo (łac.) — nieprzyjazny człowiek. [przypis redakcyjny]
initia (łac.) — wstępne starania. [przypis redakcyjny]
Initium Calamitatis Regni (łac.) — początek nieszczęść królestwa. [przypis edytorski]
Initium sancti Evangelii (łac.) — początek św. Ewangelii. [przypis edytorski]
initium (z łac.) — początek. [przypis redakcyjny]
iniunctum (łac.) — zalecone. [przypis redakcyjny]
iniungimus (łac.) — poruczamy. [przypis redakcyjny]
iniuria a. injuria (łac.) — szkoda, krzywda, uszczerbek, ujma; obraza, zniewaga, obelga. [przypis edytorski]
iniuria (łac.) — dosł. bezprawie; krzywda. [przypis edytorski]
iniuriam (łac.) — krzywdę. [przypis edytorski]
iniuriam (łac.) — krzywdę. [przypis redakcyjny]
iniuriam recentem (łac.) — świeżą krzywdę. [przypis redakcyjny]
iniurias (łac.) — srogości. [przypis redakcyjny]
iniustitiam (łac.) — niesprawiedliwość. [przypis redakcyjny]
injuria (łac.) — zniewaga. [przypis edytorski]
injuriamus (łac.) — krzywdzimy. [przypis redakcyjny]
INKA Z PLEMIENIA KESZUA ORAZ AYMARA — dziś popr.: Inkowie z plemienia Keczua oraz Ajmara. [przypis edytorski]
inkantacja (z łac.) — obrzędowe zaklęcie. [przypis edytorski]
inkantacja — zaklęcie, czary. [przypis redakcyjny]
inkantacje — śpiewane lub recytowane zaklęcia, tu: przyzywające duchy itp. [przypis edytorski]
inkantat — właśc. inkantacja: zaśpiew, zaklęcie. [przypis edytorski]
inkarceraci — więźniowie. [przypis redakcyjny]
inkarcerować — uwięzić. [przypis redakcyjny]
inkarnacja — wcielenie. [przypis edytorski]
inkasent — osoba pobierająca opłaty. [przypis edytorski]
inkaso — warunkowa forma płatności. [przypis edytorski]
inkaust — atrament. [przypis edytorski]
inkaust — atrament. [przypis redakcyjny]
inkaust — atrament (tu, ze względu na rytm, czytamy na cztery sylaby). [przypis redakcyjny]
inkaust — atrament (ze względu na rytm czytamy na cztery sylaby). [przypis redakcyjny]
inkaust — czernidło, atrament. [przypis redakcyjny]
inkaust (daw.) — atrament. [przypis edytorski]
inkaust (daw.) — atrament. [przypis redakcyjny]
inklinacja i deklinacja — inklinacja: skłonność; w geodezji: nachylenie (kąt nachylenia); deklinacja: odmiana wyrazów przez przypadki i liczby; w geodezji: odchylenie (różnica pomiędzy azymutem magnetycznym a geograficznym). [przypis edytorski]
inklinacja — skłonność i sympatia do czegoś. [przypis edytorski]
inklinacja — skłonność. [przypis edytorski]
inklinacja — skłonność. [przypis redakcyjny]
inkogruencja — niezgodność, niestosowność. [przypis edytorski]
inkolat (z łac. incolatus) — mieszkający w cudzym kraju; cudzoziemiec wpisany do ksiąg miejscowych. [przypis edytorski]
inkomodować — niepokoić, denerwować. [przypis edytorski]
inkomodować (z łac., daw.) — sprawiać komuś kłopot. [przypis edytorski]
