wiersze okresu współczesności
Władysław Szlengel
Rozmowa z dzieckiem
Dziewięćset czterdziesty drugi rok.
Matka i dziecko. Warsztat — blok…
Dziecko twarz ma liliową,
matka włosy...
Andrzej Trzebiński
Wieczór w śniegu
Lecz ty mała, tak zmalała w tym wieczorze,
nie narzekaj, patrząc na nie, że świat...
Julian Tuwim
List do wszystkich dzieci w pewnej bardzo ważnej sprawie
Drogie dzieci! W tym liściku
O jedno was proszę:
Żebyście się co dzień myły,
Bo...
Julian Tuwim
O Grzesiu kłamczuchu i jego cioci
— Wrzuciłeś, Grzesiu, list do skrzynki, jak prosiłam?
— List, proszę cioci? List? Wrzuciłem, ciociu miła!
— Nie...
Julian Tuwim
Skakanka
„A ja znam może dwadzieścia innych kózek, co od rana do wieczora skakały i zdrowe...
Julian Tuwim
Syna poetowego narodziny
Chrzciny u mnie! Chłopak — niech go katy!
Tłuścioch pulchny, czerwony, pyzaty,
Patrzcie — leży: ślipka wybałuszył...
Julian Tuwim
Zemsta
Ledwo zadrżą w powietrzu wiosenne podmuchy
I ciepły promień słońca pokoje oświeci,
Budzą się w...
Motyw: Dziecko
Dziecko posiada dwoisty status w literaturze. Niekiedy przypisywana jest mu naiwność, dzięki czemu obserwowany przez nie świat odkrywa swą obłudę. Kiedy indziej zaś podkreśla się cechujące dzieci okrucieństwo. W romantyzmie uformowany został swoisty mit dziecka jako posiadającego ,,naturalny" dostęp do prawdy, dar jasnowidzenia i przeczucia (taki jest mały Orcio w Nie-Boskiej komedii). Dziecko bywa beztroskie i niewinne (angeliczne), ale niekiedy posiada cechy diaboliczne.
