Piekło i sztuczna noga! Sfałszowaliśmy dopiero osiemset sonetów. Jeżeli wpadnie Alojzy, będziemy się mieli z pyszna. Ha!

Na Jowisza! On nadchodzi.

Piekło i sztuczna noga! Nicponie! Dopiero osiemset sonetów? Ja wam pokażę! Już ja wam pokażę!

Wszystko dokładnie opowiem. Córka Jadzia kupiła sobie wczoraj tomik sonetów. Nawet niedrogo. Ale co się okazuje?

Cocococococococococo?

Okazuje się, że sonety były sfałszowane, rymy poprzestawiane i moja córka zatruła się tymi sonetami i zwariowała. Wydaje się jej, że jest Joanną Dark[2] i słyszy głosy wewnętrzne, a jeden głos ciągle do niej mówi: „Napij się herbaty, Jadziu”. I ona naparza i pije herbatę bez przerwy. A przecież to jest ruina pęcherza osiemdziesiąt szklanek herbaty dziennie. O! Przecież nie można tak się zalewać.

Cierpliwości! Już my tę bandę nakryjemy.

DO-RE-MI-FA-SOL-LA-SI-DO

DO-SI-LA-SOL-FA-MI-RE-DO

Piekło i sztuczna noga! Dość mam tego życia!

SercePlaton[3] gdzieś powiada, że serce ludzkie ma wrodzoną skłonność do doskonalenia się. Czyż moje serce nie jest sercem człowieka?

SumienieO, serce! Powiedzże mi, serce moje, czyż nie czas, żebyś wkroczyło na drogę uczciwości? Bo — czyż godzi się fałszować sonety, czyli rodzaj konstrukcji stroficznej, którą uprawiali faceci tej miary co Dante[4], Petrarka[5] i Mickiewicz? O nie, nie godzi się. Raczej nędza niż nieuczciwe zarobki. Witaj, nędzo, witaj, kiju żebraczy, jak powiedział p. Wilkins Micawber[6]. A w całkowitym przełomie wewnętrznym dopomoże mi Pitigrilli[7]:

BY POSUNĄĆ NOWYM TOREM, PITIGRILLI JEST MI WZOREM.

Niestety, za późno z tymi skrzydłami. Hej, Chłopcy, aresztować mi tego aniołka!